Πήγα κομμωτήριο σήμερα. Και εκεί που καθόμουνα να μου βρέξουν/πλύνουν/ λούσουν τα μαλλιά η κεφαλή μου αναγκαστικά έβλεπε πάνω. Κάποτε προσπαθούσα να κοιτάζω με τα μάτια μου τι γινόταν γύρω μου αλλά λίγο δύσκολο όταν η κεφαλή σου είναι γυρισμένη προς το ταβάνι και το άτομο που σου πλένει τα μαλλιά να έχει τη δυνατότητα να σου κάνει το κεφάλη καζάνι με το τόσο πολύ ταρακούνημα. Εντάξει είπαμε να τα πλύνουμε, εσύ έβαλες σκοπό να μου ξεριζώσεις το κεφάλη μου. Μάλλον είναι επειδή ζηλεύεις το νου μου γι'αυτό και με βασανίζεις. Θες να μου πάρεις το μυαλό μου και για να το κάνεις αυτό πρέπει πρώτα να μου ξεριζώσεις το κεφάλι ναι?

Οκέι μπακ ττου ριάλιτι τωρά. Σταμάτησα πλέον να το παλεύω να κοιτάζω γύρω μου και άρχισα να κοιτάω το ταβάνι. Πάνω σε μια λάμπα στο ταβάνι που ήταν ακριβώς πάνω μου. Και πρόσεξα ότι είναι καιρός να ξεσκονίσουν τη λάμπα γιατί έβλεπα πτώματα διάφορων εντόμων πάνω στη λάμπα.

Όταν επιτέλους τέλειωσε η διαδικασία πήγα και κάθισα σε ένα καθρέφτη για να αναλάβουν το χτένισμα. Επειδή όμως κοιτούσα τη λάμπα για αρκετή ώρα όταν κάθισα στο καθρέφτη δεν έβλεπα το πρόσωπο μου. Έβλεπα μια μωβ τάτσα στη θέση του προσώπου μου. Και άρχισα να κάνω διάφορες σκέψεις. Ότι ήμουν σαν εξωγήινος. Μετά άλλαξα γνώμη. Τι και αν δεν είμαι εγώ εξωγήινος αλλά οι υπόλοιποι και εγώ είμαι νόρμαλ? Αποκλείεται?

Σαμπώς και δεν είμαστε όλοι παράξενοι? Μια παραξενιά, δεν είναι δυνατόν, όλοι την έχουμε. Απλώς κάποιοι από εμάς ξέρουν να την καταπιέζουν αρκετά και άλλοι την αφήνουν να φανεί ελεύθερα.

Τώρα τελευταίος άρχισα να διαβάζω παλιά μου πποστς. Μπορώ να πω ότι άλλαξα αλλά ταυτόχρονα έμεινα η ίδια. Ο τύπος που έτυχε να αναφέρω αρκετές φορές μου φαίνεται πως μου είναι πολύ δύσκολο να τον καταλάβω. Ακόμη μιλούμε μια κάθε τόσο. Αποδέκτηκα όμως κάτι. Μπορεί να γίνει, μπορεί και να μην γίνει κάτι μεταξύ μας. Αλλά μου φαίνεται πως δεν πρόκειται να βγει ποτέ από τη ζωή μου. Μπορεί αυτό να είναι καλό, μπορεί και να μην είναι η καλύτερη ιδέα. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι αν βρεθεί κάποιος άλλος στη ζωή μου μπορεί και να το κυνηγήσω χωρίς να νιώθω τύψεις. Και να είμαι καλά με τον εαυτό μου. Πριν κάποιους μήνες θα έλεγα ότι δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου να δημιουργήσω κάτι με κάποιον όταν εγώ στο μυαλό μου δεν έχω ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα.

Λέγοντας αυτό δεν σημαίνει ότι θα αρχίσω να κυνηγώ όποιον βλέπω. Αλλά θα αρχίσω να προσέχω τον εαυτό μου, θα κοιτάζω εμένα χωρίς τύψεις.  Έτσι και αλλιώς συνήθισα στην ιδέα ότι αυτός είναι αλλά και ταυτόχρονα δεν είναι στη ζωή μου. Γίνεται?