Γνώρισα ένα τύπο έχει κάτι μήνες.

Η σχέση μας δεν ξέρω τι είναι ακριβώς. Είμαστε φίλοι ή κάτι παραπάνω? Δεν καταλάβω.

Ο λόγος που ακόμα μιλούμε είναι επειδή εγώ θα του τηλεφωνήσω ή θα του στείλω μήνυμα τις περισσότερες φορές. Αλλιώς αν περίμενα απο αυτόν μια φορά το μήνα θα μιλούσαμε, αν φανώ τυχερή δηλαδή.

Είναι φορές που αυτό με ενοχλεί αλλά μετά το ξεχνώ γιατί αυτός άμα του τηλεφωνήσω δεν φαίνεται να ενοχλείται. Τουλάχιστον αυτό νομίζω. Είναι φορές που θέλω να βρεθούμαι αλλά δεν λέω κάτι γιατί βαρέθηκα να είμαι η μόνη που παίρνω μια πρωτοβουλία.

Είναι φορές που σκέφτομαι πως δεν ενδιαφέρεται και με βλέπει απλως σαν μια φίλη. Όταν μιλούμε αυτός δεν έχει ποτέ κάτι να πει...απλώς με ακούει να μιλώ. Υπάρχουν στιγμές που προσπαθώ να κρατήσω τη συζήτηση ζωντανή αλλιώς το μόνο που θα ακουγόταν στο ακουστικο του τηλεφώνου είναι μια μακρά σιγή.

Μια φορά δεν άντεξα και μετά από μια απο αυτές τις σιγές αποφάσισα και εγώ να του πω "άντε σε αφήνω τώρα για να κάνω ξέρω και εγώ την τάδε δουλειά." Και μόλις το είπα αυτό του κακοφάνηκε και μου είπε κάτι του τύπου ουφ καλά μιλούμε όταν θα έχεις ώρα με θυμωμένο ύφος και μου το κλείνει χωρίς ένα γεια.

Δεν μπορώ να το καταλάβω. Πάντα θα μιλήσουμε όταν εγώ θα κάνω την πρώτη κίνηση, όταν θέλει τη βοήθειά μου είμαι εκεί.  Αλλά είναι ώρες ώρες που μου φαίνεται μόνο εγώ το παλεύω το θέμα. Αυτός δεν κάνει καμία προσπάθεια και ώρες ώρες νομίζω ότι μόνη μου κάνω παναγύρια. Αλλά άμα του πω ότι θα το κλείσω για κάποιο λόγο του κακοφαίνεται. Τώρα έμαθα και δεν το ξαναείπα από τότε...αλλά όταν υπάρχουν αυτές οι μακρές σιγές δεν κάνει καμία προσπάθεια...εγώ πάντα ξεκινώ την κουβέντα. Από τη μια του κακοφαίνεται από την άλλη δεν κάνει ο ίδιος μια προσπάθεια και νιώθω ότι το παλεύω μόνη μου.

Πε μου κάτι ρε παρέα! Στο τέλος καταλήγω να λέω μαλακίες απλά για να μην ακούω αυτή τη σιγή. Ε κανεί. Και άμα σου πω και κάτι σου κακοφαίνεται. Μήπως τελικά δεν ταιριάζουμε και καλύτερα να κόψουμε επικοινωνία να τελειωνει η κουβέντα? Δεν μπορώ να τον καταλάβω. Αρέσκει του να μιλώ μόνο εγώ και αυτός απλά να ακούει? Να μην επικοινωνά μαζί μου εκτός και αν του τηλεφωνήσω εγω? Μα δηλαδή θα τον πιάνω τηλέφωνο για να ακούω τον εαυτό μου να μιλά?

Είπα το αλλά θα το ξαναπώ. Άμα δεν τον πιάσω θα του κακοφανεί αλλά δεν θα με πιάσει αυτός. Όταν μετά από μια μακρά σιγή θα του πω σε αφήνω θα του κακοφανεί αλλά δεν κάνει και αυτός κάτι, μια προσπάθεια τουλάχιστον για να μην υπάρχουν αυτές οι μακρές σιγές.

Φταίω δηλαδή που σκέφτομαι να παρατήσω κάθε προσπάθεια? Από τη μια δεν θέλω αλλά κουράστηκα. Νιώθω ότι παλεύω για κάτι που δεν υπάρχει...δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω.