mushroomville

2012-01-15T03:41:00.000-08:00

I got drunk. Again.

And you weren't right there with me. Again.

And I don't know whose loss it was. Mine or yours?

I also stood in front of the mirror. And I tried to concentrate on my eye pupils. Aren't they supposed to be smaller or bigger or something when you are a little bit tipsy shall I say??

I also knew of this guy while I was studying. A Cypriot boy. A true mama's boy. I didn't know him that well. But I knew his girlfriend really well. And I heard stories about him from his girlfriend. He was the sort of boy who would have his daddy pull some strings so that he wouldn't have to complete his full military service and would get out of it in just 9 months. He was the sort of boy who would get away with speeding tickets just by mentioning the name of his daddy to the policeman. And these are the things I heard of because these are, shall I say, minor things. Who knows what other sort of things he got away with by having his daddy pull some strings.

I just found out that this boy was elected something in the recent elections. I guess he is trying to get into politics. I guess he could be the future president for example. So these are the sort of people we vote for. I guess we do get what we deserve.

2012-01-02T03:01:00.000-08:00

Ήρθε και ο καινούριος χρόνος. Επιβάλλεται λοιπόν να ευχηθώ καλή χρονιά σε μένα (πάνω απ' όλα πρέπει να προσέχω και τον εαυτό μου), στους γείτονες, στους κατοίκους αυτού του νησιού και όλου του κόσμου. Να σταματήσω τωρά γιατί θα πνιγούμαι από τα πολλά μέλια.

Έχει καιρό να παρακολουθήσω το περίγυρο μου. Πριν λίγο καιρό όμως έγινε κάτι που με εντυπωσίασε. Καλή εντύπωση ή κακή εξαρτάται από τον καθένα μας. Πριν λίγες εβδομάδες ήμουν στο κέντρο της Λευκωσίας. Στο αυτοκίνητο μέρα μεσημέρι και είχε απίστευτη κίνηση. Όταν μετά απο δέκα λεπτά που ήμασταν στάσιμοι στο ίδιο σημείο κινηθήκαμε λίγο. Και άφησα να μπει μπροστά μου ένα αυτοκίνητο απο μια πάροδο. Μετά είδα ότι μέσα στο αυτοκίνητο ήταν 4 άτομα και ήταν όλοι τροχονόμοι. Έγραφε στο αυτοκίνητο τροχονομία για να είμαι ειλικρινής. Κινηθήκαμε λίγο και μετά άλλα πέντε λεπτά στάσιμοι. Μέσα σε εκείνα τα 5 λεπτά το αυτοκίνητο τροχονόμων πήγαινε πέρα δώθε. Όπως δηλαδή όταν κάθεσαι στο αυτοκίνητο και αρχίζεις και "πηδάς" καθιστός και νιώθεις το αυτοκίνητο να σούζεται? Κάπως έτσι. Ήταν οι τροχονόμοι και όπως τους σύγκοψα μακάρι να ήταν γύρω στα 25. Τρεις άντρες και μία κοπέλα. Και κάνανε όπως τα μωρά. Με το κρύο καφέ τους από το μπίνερυ νομίζω αν είδα καλά. Πηδούσανε, πειράζανε ο ένας τον άλλο, έδερνε ο ένας τον άλλο (φιλικά). Όπως τους δεκαοχτάχρονους που μόλις πήρανε την άδεια τους και φακκούν γυρούς της Λευκωσίας για πρώτη φορά με το αυτοκίνητο των γονιών τους και κάνουν τις συνηθισμένες πελλάρες που όλοι κάναμε. Εκείνο το είδος ανθρώπων όμως είναι 18 χρονών και δικαιολογημένα κάνουν λίγες πελλάρες. Αυτοί ήταν τροχονόμοι που δίνουν οδηγίες σε εμάς του κοινούς θνητούς.

Δεν πάω να κάνω και εγώ αυτή τη δουλειά? Να νιώθω και υπεράνω άμα θέλω? Να νιώσω και εγώ σαν μωρό που κάνει τις πελλάρες του ξέγνοιαστα? Να φακκώ τους γυρούς μου Λευκωσία να κάνω τις πελλάρες μου? Εεεεε??

2011-10-30T03:40:00.000-07:00

Χτες έτσι για αλλαγή είπα να βγω έξω με διαφορετική παρέα γιατί η ζωή μου έχει καταντήσει μια ρουτίνα και ήθελα κάτι διαφορετικό. Έτσι είπα να κάνω μικρά μικρά βηματάκια για να βγω από τη ρουτίνα πριν να είναι πολύ αργά.

Ξέρω δεν είναι και πολύ μεγάλη αλλαγή αλλά σιγά σιγά. Ίσως το επόμενο βήμα είναι να κάνω μπάντζη τζάμπινγκ. Είπαμε να βρεθούμε σε ένα συγκεκριμένο τόπο και μετά να πάμε μαζί. Πηγαίνω λοιπόν στο τόπο που είχαμε πει, παρκάρω και περιμένω. Η μηχανή σε λειτουργία και τα φώτα ανοιχτά. Μετά από 2-3 λεπτά έρχεται άλλο αυτοκίνητο και παρκάρει δίπλα μου. Κατεβαίνει ο οδηγός περίπου 50 χρονών με το υφάκι που έχει ο κάθε άντρας ο βαρύς ο ασήκωτος εγώ είμαι και κανείς άλλος.

Κατεβαίνει λοιπόν ο οδηγός και αντί να μπει στο πρακτορείο στοιχημάτων που ήταν εκεί, κοιτά με το υφάκι του από πάνω μέχρι κάτω το αυτοκίνητο μου λες και δεν είχε κανένα μέσα...πηγαίνει μπροστά από το αυτοκίνητο μου και το παρατηρά με ένα προκλητικό ύφος...καλά λέω τι κάνει τώρα αυτός? Κοιτάζει το επόμενο αυτοκίνητο που σκέφτεται να κλέψει? Με όλες αυτές κλεψιές αυτοκινήτων που έχω ακούσει τώρα τελευταίος όλα τα περιμένω...που πέρνουν το αυτοκίνητο και φεύγουν κύριοι λες και τίποτα δεν συμβαίνει..Τέξας γίναμε. Και περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να πετάσει μια αγελάδα παρά να τα βρει η αστυνομία Κύπρου.

Πίσω στο θέμα μας...το κοίταζε που λες ο κύριος το αυτοκίνητο με ένα ύφος...λες και ήτανε δικό του...θα το κοίταζε για κανένα λεπτό...μετά το λεπτό δεν άντεξα και μέσα στην ησυχία του παίζω την πουρού! χαχα πετάχτηκε ίσια πάνω όπως λέμε και στα κυπριακά...φύρτικα εγώ από το γέλιο και αυτός μόνο που δεν κατούρησε πάνω του...χαχα το σκέφτομαι και ακόμα γελάω!! συγνώμη δηλαδή πόση ώρα να κοιτάζει το αυτοκίνητο μου?? Να πεις πως δεν ήξερε ότι ήταν κάποιος μέσα και δεν με είδε? Αφού η μηχανή του αυτοκινήτου ήταν σε λειτουργία και τα φώτα ανοιχτά.Οπως και να έχει πήρα τα νούμερα του γιατί δεν ξέρεις ποτε.

2011-10-28T02:16:00.000-07:00

I won't say I wish I could understand people because then life would be very boring. We are all different. Sometimes we (or should I say I?) act childish, immature, selfish, mean at times but on the positive side when it comes to being serious and snapping out of it, out of all the selfishness etc, we do what we have to do to rise above ourselves.

And yes I have been selfish. We've all been selfish but that does not make it okay. What do I care if you've been selfish and immature and many other things? I can be all those things too. And I have been. But I've learned that leaving my selfishness behind and going after what I want does not make me weak. In fact it makes me stronger. In fact it makes me realise how weak you've been. So what if you laugh it all up? At least I was strong enough to admit what I wanted and went after it. And if I fail at least I'll know that I gave it a shot.

And I will put up with your selfishness and immaturity cause you are worth it. For now. Who knows? You might always be worth it or at some point you might not be worth it so much. I don't know about the future. All I know is about now. And right now I can honestly say you are worth it.

That's people for you I guess.

2011-10-12T13:46:00.000-07:00

Έχω μια απορία.

Παίρνω τηλέφωνο κάποιο γνωστό για παράδειγμα που έχει λίγο καιρό να μιλήσουμε. Τον ή την παίρνω τηλέφωνο για να τους ευχηθώ για την γιορτή τους ή τα γενέθλια τους ή απλώς τους παίρνω για να μάθω τα νέα τους. Και πάντα η ίδεα κουβέντα. Ρε μανιτάρι χάθηκες, που ήσουν τόσο καιρό και δεν μας έπαιρνες τηλέφωνο? Ε ρε παρέα ήμουν απασχολημένη αλλά να που θυμήθηκα τη γιορτή σου και σε πήρα να σου ευχηθώ. ΚΑι αφού χάθηκα όπως λες γιατί δεν έπαιρνες εσύ κανένα τηλέφωνο?

Πολλά άτομα το λένε αυτό...που χάθηκες και που χάθηκες...Μα μόνο εγώ χάθηκα δηλαδή? Και το θέμα είναι ότι μόνο εγώ θα τους θυμηθώ και θα τους πάρω τηλέφωνο μετά από κάποιο διάστημα. Όχι δεν με πειράζει αλλά μην λες και την κουβέντα σου από πάνω. It goes both ways.

2011-09-26T12:11:00.000-07:00

Well, well, well what is new with the world out there?

Cause there is nothing new in the world inside my head. Actually there is some small, tiny change. A small one that might turn out to be the biggest change in a long time but I guess we shall see. It is kind of scary just thinking about it.

I was driving today with both windows open. As I was driving a lorry passed by me on the opposite direction. It was going really fast. As it passed me I felt something entering the car through the window. I looked down on my t-shirt. There lay a dizzy bee. I panicked cause I got stung once and I am really scared of them ever since. But it was dizzy. It didn't move. I knocked it over with my finger. I was thinking of pulling over but there wasn't any space to park. So I thought that if I had knocked it over and it didn't react then it was probably dead. I didn't see where the bee ended up but I kinda hoped it was gone. After 20 minutes had passed I sort of forgot about the whole incident. But then as I was stuck in traffic there it was!! She came back from the dead, regained its strength and flew out of the window. As if nothing had ever happened. And that was the adventure of the day. I should have described that in a more enthusiastic way but I can't be bothered. Feeling a bit tired.

I sometimes feel that I get people. And why they have such a crappy behavior. And I don't like the reason. The reason behind their crappy behavior. Cause it only shows me your weakness. And instead of working on your weakness..identifying it and trying to work it out with yourself you take it out on other people. That helps you hide the weakness from yourself. And that makes you even more pathetic in my eyes. And that's just sad.

And even though I am a girl I sometimes feel like saying GENEJES!! Some of us at least, not all of us. And yes I know I shouldn't be generalizing. That there are men who are a lot worse but the day I had yesterday...the women I met yesterday...such bitterness well hidden beneath the fancy clothes and the fake smiles...not minding your own business...keeping your mouth shut but the minute you are behind closed doors...the high society of Cyprus...at least they think they are or they want to be.

The high society of Cyprus...is there such a thing?? should have been the first thought that popped up in your mind the minute you said that.

2011-08-22T11:17:00.000-07:00

How much of an unpleasant situation can someone stand?

For how long do they keep things bottled up before they explode? Before they go crazy?

And how many have actually kept in touch with school mates? I haven't. I talk to a few (one or two) but that's like once every couple of months.

And how pessimistic can someone be? Pessimistic or just plain realistic?

And how weak can someone be? And how many times can someone change their mood from one minute to the next? Within five minutes you get happy and then angry and then you shout at everyone and then you are happy again? Wtf? Is it all an act? Are you feeling guilty for the shouting and therefore you are all smile to make up for the shouting? Hoping that if you smile and talk nicely they will forget you were shouting at them for no reason at all 2 minutes ago?

Don't you get tired? One minute you are happy, the next you are shouting and then happy again and it goes on and on and on. Wtf? Do you get an adrenaline rush by doing that? Why do I have to put up with it? Why is it only with me that you act that way? Yes I am family but I didn't choose this. I always thought that I would wanna leave home because I would want my privacy. Without parents bugging me all the time. I never once thought I would wanna leave home because of you.

I don't wanna go crazy. I don't wanna start a fight. I've done that so many times thinking that I would manage to get through to you. But that got me nowhere. So tired of fighting. So tired of trying to restrain myself. I am so tired of this whole situation. Why don't you just grow up?

Do we all get what we deserve? Did you get what you deserve? Karma's a bitch? Or is that something we tell ourselves...thinking that there is justice in this world. The punishment might not come now but it will at some point.

And will you please stop being so full of yourself?

2011-08-20T08:28:00.000-07:00

The tree outside my window is awesome.

Yeah that is how I should start when I don't know what to write. The breeze is even more awesome. It is nice. It is even better than an air-condition. I miss my imagination. I have been looking for it for quite some time. Maybe she is on holiday as well. Yes it is a she.

How do you feel when you meet someone and that someone looks at you from top to bottom and then starts talking to you? What does that mean? That he was studying you trying to figure you out and then decide whether you are worth talking to? Cause that is how someone acted when we were introduced...we weren't really introduced but we happened to be in the same crowd. I remember him studying me first from top to bottom and then deciding to talk to me. But by the time he decided to talk to me it was time for me to leave. I didn't talk to him first cause I was the "new" person in that crowd and I already felt a bit uncomfortable. And I felt even more uncomfortable when I realized he was studying me from top to bottom. Maybe it's just me being a bit paranoid. Who knows? I guess I'll see what happens next time we meet...if we meet.

The sky is blue. And I got a tan. I think I mentioned that before. Wow second post today. Haven't done that in quite some time.

And I am also really surprised when people who haven't talked to me in a long time (3 years to be exact) decide to call me out of nowhere. I don't really know why but at some point we drifted apart. We just stopped calling each other. We are both to blame. She started a new chapter in her life, I thought I should give her some space to adjust to this new chapter. I invited her to come along to some nights out but she always had an excuse not to come...so I guess we both stopped trying to keep in touch.

And then out of nowhere she calls me up to wish me for my name day. And we started hanging out ever since. And it's weird cause we actually have more things to talk about than 3 years ago. I wonder what made her call me. I do enjoy her company and I am glad she called me. But I can't help myself from thinking that the only reason she called me is because she needs me. 3 years ago I helped her in something. And we drifted apart when she no longer needed my help. I don't know. Maybe it is just me being paranoid again.

That's what happens when I don't really have something to do. Yes it is nice to get some rest, to go on holidays or just stay at home doing absolutely nothing related to chores or work of some kind. But it gets boring at some point. And you have a lot of free time in your hands. And you either eat too much cause you have nothing else to do or you just over analyse certain situations. Like I am doing right now. Never thought I would say this but I really want to get back to work. Keep myself active...I need to have something to do.

What do other people do when they have too much free time on their hands? And do not say fornicate please. Or playing with themselves. I don't need to know that. Thank you!

2011-08-20T05:56:00.000-07:00

I really have no idea what to write in here.

But it's been a while and I feel like writing something. I just don't know what.

Just came back from my holidays. People are weird. I thought that I was the only one with a little bit of weirdness inside me. But I am not. We all are.

And we are so sensitive...people surprise me. I think they are not that sensitive but they turn out to be more sensitive than I am. And weak. And they do things I don't expect them to do. Their actions are the result of their sensitivity. And that's when they ruin things. Cause they are not rational anymore. And I thought I was sensitive.

It's as if we are all babies. We never really grow up do we? Adults always told me to take advice from adults when I was a child. That I should listen to adults cause they are older and mature and they know things. But now, now that I myself am an adult, I realize that all those things they told me...to listen to them...well they were just full of crap. Cause I am an adult now. And I come into contact with other adults. And we are just full of crap...we act childish. We just do it in a more "mature" way.

Life is good though. I drink lots of water. Some alcohol. I eat. I try to exercise...no, not really. But it's okay. I try not to think about some people cause all they manage to do (my thoughts not the actual people) is to confuse me even more...cause I can't seem to understand their way of thinking. We are not simple...we are all very complicated beings. Unpredictable.

I googled my name...and I was very surprised with the search results. I love holidays...but now I am getting bored...cause I don't have a reason to wake up in the morning...I have nothing to do. Today that is. I managed to get a tan though.

I hate it when people wake me up in the middle of a dream. So many people, educated people, spend so much money to get their hands read, so eager to know their future. I don't want that. I don't want to know what is in store for me. Whether someone believes in that kind of stuff or not, we are affected by what the hand reader will tell us. And I don't want that. Especially if they tell us something bad.

2011-06-13T05:26:00.000-07:00

I met someone on Saturday.

A girl. And she is one of those girls where if I were a boy or a lesbian I would totally fall in love with her. Not just because of her looks. But her personality as well. Don't know why. I instantly liked her. First by her looks. But then by her personality. We had a chance to talk for a bit and I liked everything about her.

Don't know why. No I am not turning into a lesbian. I am just saying that I like her.

Just like when I meet someone and for no logical reason I instantly dislike him or her. The same in this case. Only this time I instantly liked her for some reason.

2011-04-26T08:08:00.000-07:00

Let's write something.

Yeah let's do that. Let's talk about how much better our lives would have been if we didn't care about what people think. Many people out there keep telling me that they don't care what people think about them. But I get the feeling that they say that in an attempt to convince themselves that they don't when in fact they do.

I just can't walk into a store and not say hello to the person who is working there. I find it a bit rude not to say hello. What criteria do some people have to judge whether someone is good enough or smart enough to hang out with them? What is it that they think they have that makes them better than others?

The planet in which we live in is small, let alone Cyprus. Everything you do does not stay a secret. Especially when you are trying to hide it from someone. I over analyse things and it's one of my not so good features. Sometimes I think I am too smart for my own good. Cause I get things. Things that people do not want me to get. But I do. I can't help it. And more often than not I get things that hurt me.

Life is a gift yes? We should take advantage of that gift. Use it to the fullest. I admire children. Because they don't know the meaning being "polite". Or they haven't yet managed to comprehend/capture/experience the feeling of being self-conscious. They don't care if your nose is big or if you are too short. They don't even care if they have a big nose or if they are too short. Therefore they are not self conscious about it. You drop them to a playground full of children they have never met before and they will make friends in no time. They will not waste any time thinking but what if they don't like me? etc. They do what they want without thinking that it might be frowned upon. They will ask an adult how old they are. If you get them a present and then ask them if they liked it they will tell you the truth. If they don't like the way you are dressed or do your hair they will say it. Even if they don't ask them. If they care about you they will say it. If they are just entering puberty and notice that they are growing hair in their armpits they will make sure that everyone knows about it. It doesn't matter if you are at a social event. If they go to the toilet and notice the hair for the first time they will come out of the ladies room go straight to their mother and start yelling mum I have hair under my armpits.

Imagine what can happen when a girl is having her period for the first time.

What if you are at a club/pub? You are with a group of people. Suddenly you find yourself feeling a bit bored. You look around. You see other people. Groups of people. Some groups are just girls. Others are just boys and others are mixed. And you start thinking. What if tried to talk to them? It would be much better than just staying in my group and feeling a bit bored. What's the point of going out if you are not willing to meet new people right? Why go out then and not stay at a friend's house. Okay that is not a good argument because you might go because you want to dance and get in the mood. Anyways never-mind that. You start checking out groups. Which one should you try and get to know?

You look at a group of girls. No don't go there you tell yourself. You are a girl. They are girls. If you start talking to them they will either think that there is something wrong with you. Or they will think you are a lesbian.Or a drunk who wants to try new things. Why else would a girl approach them at a pub right? Either way they will ignore you. And if you don't leave they will. Especially if you are in Cyprus. But because there is always an exception to a rule they might play along and be friendly towards you.

Moving on to the next group. To the group of boys. Yes I don't think they will mind if a girl starts talking to them. They will even enjoy it if you ask me. I think that would be the least dangerous choice of all three. I don't know though if their reaction would be different if I were a boy.

Moving on to the next group. The mixed group. If it is a mixed group then chances are there is at least one couple in that group. In this case, the boys of the group will be friendly with you, the single girls might give you a weird look but the girls in the group who are with their boyfriends will stare at you. And if they could kill you with their looks then they definitely would. And at the same time they will grab their boyfriends and give them that look. The look that says talk to her and I will kill you!

2011-04-01T01:13:00.000-07:00

"Μου αρέσεις αλλά με αγαπάω" είπε κάποιος, κάπου, κάποτε.

Ίσως τώρα να πρέπει να το πω και εγώ.

2011-03-10T03:47:00.000-08:00

Γνώρισα ένα τύπο έχει κάτι μήνες.

Η σχέση μας δεν ξέρω τι είναι ακριβώς. Είμαστε φίλοι ή κάτι παραπάνω? Δεν καταλάβω.

Ο λόγος που ακόμα μιλούμε είναι επειδή εγώ θα του τηλεφωνήσω ή θα του στείλω μήνυμα τις περισσότερες φορές. Αλλιώς αν περίμενα απο αυτόν μια φορά το μήνα θα μιλούσαμε, αν φανώ τυχερή δηλαδή.

Είναι φορές που αυτό με ενοχλεί αλλά μετά το ξεχνώ γιατί αυτός άμα του τηλεφωνήσω δεν φαίνεται να ενοχλείται. Τουλάχιστον αυτό νομίζω. Είναι φορές που θέλω να βρεθούμαι αλλά δεν λέω κάτι γιατί βαρέθηκα να είμαι η μόνη που παίρνω μια πρωτοβουλία.

Είναι φορές που σκέφτομαι πως δεν ενδιαφέρεται και με βλέπει απλως σαν μια φίλη. Όταν μιλούμε αυτός δεν έχει ποτέ κάτι να πει...απλώς με ακούει να μιλώ. Υπάρχουν στιγμές που προσπαθώ να κρατήσω τη συζήτηση ζωντανή αλλιώς το μόνο που θα ακουγόταν στο ακουστικο του τηλεφώνου είναι μια μακρά σιγή.

Μια φορά δεν άντεξα και μετά από μια απο αυτές τις σιγές αποφάσισα και εγώ να του πω "άντε σε αφήνω τώρα για να κάνω ξέρω και εγώ την τάδε δουλειά." Και μόλις το είπα αυτό του κακοφάνηκε και μου είπε κάτι του τύπου ουφ καλά μιλούμε όταν θα έχεις ώρα με θυμωμένο ύφος και μου το κλείνει χωρίς ένα γεια.

Δεν μπορώ να το καταλάβω. Πάντα θα μιλήσουμε όταν εγώ θα κάνω την πρώτη κίνηση, όταν θέλει τη βοήθειά μου είμαι εκεί. Αλλά είναι ώρες ώρες που μου φαίνεται μόνο εγώ το παλεύω το θέμα. Αυτός δεν κάνει καμία προσπάθεια και ώρες ώρες νομίζω ότι μόνη μου κάνω παναγύρια. Αλλά άμα του πω ότι θα το κλείσω για κάποιο λόγο του κακοφαίνεται. Τώρα έμαθα και δεν το ξαναείπα από τότε...αλλά όταν υπάρχουν αυτές οι μακρές σιγές δεν κάνει καμία προσπάθεια...εγώ πάντα ξεκινώ την κουβέντα. Από τη μια του κακοφαίνεται από την άλλη δεν κάνει ο ίδιος μια προσπάθεια και νιώθω ότι το παλεύω μόνη μου.

Πε μου κάτι ρε παρέα! Στο τέλος καταλήγω να λέω μαλακίες απλά για να μην ακούω αυτή τη σιγή. Ε κανεί. Και άμα σου πω και κάτι σου κακοφαίνεται. Μήπως τελικά δεν ταιριάζουμε και καλύτερα να κόψουμε επικοινωνία να τελειωνει η κουβέντα? Δεν μπορώ να τον καταλάβω. Αρέσκει του να μιλώ μόνο εγώ και αυτός απλά να ακούει? Να μην επικοινωνά μαζί μου εκτός και αν του τηλεφωνήσω εγω? Μα δηλαδή θα τον πιάνω τηλέφωνο για να ακούω τον εαυτό μου να μιλά?

Είπα το αλλά θα το ξαναπώ. Άμα δεν τον πιάσω θα του κακοφανεί αλλά δεν θα με πιάσει αυτός. Όταν μετά από μια μακρά σιγή θα του πω σε αφήνω θα του κακοφανεί αλλά δεν κάνει και αυτός κάτι, μια προσπάθεια τουλάχιστον για να μην υπάρχουν αυτές οι μακρές σιγές.

Φταίω δηλαδή που σκέφτομαι να παρατήσω κάθε προσπάθεια? Από τη μια δεν θέλω αλλά κουράστηκα. Νιώθω ότι παλεύω για κάτι που δεν υπάρχει...δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω.

2011-02-27T06:06:00.000-08:00

If only I had some more wine in front of me.

If only I had some more wine in front of me as well as certain people with me. That would have been the best combination. But that's okay. I still had fun. If only there was more wine however. Then the whole day would have been perfect.

But that's okay. I still had fun. I can't wait for that day however. The day where I will be drinking a glass of wine with you in front of me. That would have been more than perfect. But the day is still young and you never know, do you?

More wine and more time. That's all I ask. I am really looking forward for that day however. The day where it will be just you and me. Drinking a glass of wine. And 2. And 3. And who knows maybe more than that.

But that's okay.

2011-02-20T02:28:00.000-08:00

Προχτές οδηγούσα για να πάω δουλειά. Και βαριόμουνα. Ήταν από εκείνες τις μέρες που είχε υπέροχο ήλιο και το τελευταίο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να πάω δουλειά.

Και όταν νιώθω έτσι τότε το μυαλό μου με παίρνει παντού για να με αποσπάσει από το γεγονός ότι σε κανένα 20λεπτό θα βρισκόμουνα δουλειά. Υποθέτω είναι ένας μηχανισμός που πολλοί από μας το έχουμε.

Ήμουνα σταματημένη στα φώτα και απέναντι μου ήταν ένα παλιό σαβαραλάκι με 4 άντρες μέσα. Και οι 4 τους ήταν μεγαλόσωμοι. Πολύ μεγαλόσωμοι για να είναι σε τέτοιο μικρό αυτοκινητάκι. Δεν τους ταίριαζε. Αλλά ίσως αυτό ήταν που μου τράβησε το ενδιαφέρον.

Με παίρνουνε τηλέφωνο άτομα που μιλούμε μια κάθε τόσο και πάντα με ρωτάνε τι κάνεις, έχει κανένα νέο? Δηλαδή σε τέτοια ερώτηση τι πρέπει να απαντήσω? Να κάτσω να τους πω ότι σκεφτομαι τώρα τελευταίος το μέλλον μου και τι πορεία να ακολουθήσω στη ζωή μου? Να μείνω μια ζωή να δουλεύω για άλλους και να έχω ένα σίγουρο μισθό στο τέλος του μήνα ή ότι θα ήθελα να είμαι το αφεντικό του εαυτού μου με όλα τα ρίσκα που μπορεί αυτό να έχει? Ή μηπως θα ήθελαν να τους πω ότι είμαι ονειροπόλα και προχτές είδα όνειρο ότι κέρδισα το λαχείο? Ή μηπως να τους πω ότι μέσα σε μια εβδομάδα 2 πουλιά έκαναν την ανάγκη τους πάνω μου σαν περπατούσα αμέριμνη και επομένως έπαιξα λόττο μπας και κερδίσω τίποτα εξού και το όνειρο που είχα ότι κέρδισα στο λόττο? Ή μήπως περιμένουν να ακούσουν το συνηθισμένο καλά είμαι δεν έχει κανένα νέο, εσύ τι γίνεσαι? Και έτσι η συζήτηση να γυρίσει πάνω τους και να κάτσουν να σου πουν την ιστορία της ζωής τους?

Και μετά είπα ότι ο ουρανός είναι μπλε. Και εκείνη την μέρα δεν είχε σύννεφα. Όπως επίσης σκέφτηκα ότι υπάρχουν 2 πιθανότητες. Ότι έγινε πρώτα το αυγό και μετά η κότα. Η άλλη πιθανότητα είναι ότι έγινε πρώτα η κότα και μετά το αυγό. Αν με ρωτάτε εμένα πρώτα έγινε η κότα. Βασικά δεν ήταν κότα. Ήταν ένα άλλο είδος πουλιού που σιγά σιγά, γενιά με γενιά κάπως μετατράπηκε στο είδος πουλιού που το γνωρίζουμε σαν κότα για λόγους επιβίωσης. Επομένως όπως αντιλαμβάνεστε δημιουργήθηκε πρώτα η κότα και μετά η κότα έκανε το αυγό.

Καιρό έχει να μεθύσω.Κρασάκι κάποιος? Σκέφτομαι να πηγαίνω θάλασσα και να κολυμπώ και το χειμώνα. Να σφύξουν και οι μυς μου. Να με βλεπουν και να με φοβούνται.

Σε λίγο καιρό θα έρθει και η Καθαρά Δευτέρα. Πόσο γρήγορα που περνά ο καιρός! Λεω να τη κάνω τώρα και να επανέλθω στη πραγματικότητα.

2011-02-05T02:14:00.000-08:00

Τώρα τελευταίος σκέφτομαι πολλά πράγματα. Σκέφτομαι το χρόνο που μόλις πέρασε. Αυτός ο χρόνος που πέρασε ναι κατόρθωσα κάποια πράγματα αλλά έκανα και αρκετές μαλακίες.

Και την ώρα που τις έκανα το ήξερα ότι δεν πρέπει να τις κάνω και ότι πρέπει να συγκρατηθώ και όταν είμαι πιο ήρεμη να αποφασίσω τι πρέπει να κάνω. Μετά που έκανα αυτό που έκανα σκεφτόμουν ότι ναι μεν δεν έπρεπε να το κάνω αλλά τουλάχιστον έτσι δείχνω ότι ζω. Και στη ζωή και λάθη κάνουμε και πράττουμε σωστά.

Και μόνο που έκανα μια βλακεία έλεγα και αυτά στη ζωή είναι, και οι βλακείες αν μη τι άλλο επιβάλλονται. Λες και δικαιολογούσα τη βλακεία που έκανα και έδειχνα ότι όλα είναι μέσα στη ζωή. Και εγώ ζω.

Βγάζω νόημα?

2011-02-04T13:50:00.000-08:00

Πήγα κομμωτήριο σήμερα. Και εκεί που καθόμουνα να μου βρέξουν/πλύνουν/ λούσουν τα μαλλιά η κεφαλή μου αναγκαστικά έβλεπε πάνω. Κάποτε προσπαθούσα να κοιτάζω με τα μάτια μου τι γινόταν γύρω μου αλλά λίγο δύσκολο όταν η κεφαλή σου είναι γυρισμένη προς το ταβάνι και το άτομο που σου πλένει τα μαλλιά να έχει τη δυνατότητα να σου κάνει το κεφάλη καζάνι με το τόσο πολύ ταρακούνημα. Εντάξει είπαμε να τα πλύνουμε, εσύ έβαλες σκοπό να μου ξεριζώσεις το κεφάλη μου. Μάλλον είναι επειδή ζηλεύεις το νου μου γι'αυτό και με βασανίζεις. Θες να μου πάρεις το μυαλό μου και για να το κάνεις αυτό πρέπει πρώτα να μου ξεριζώσεις το κεφάλι ναι?

Οκέι μπακ ττου ριάλιτι τωρά. Σταμάτησα πλέον να το παλεύω να κοιτάζω γύρω μου και άρχισα να κοιτάω το ταβάνι. Πάνω σε μια λάμπα στο ταβάνι που ήταν ακριβώς πάνω μου. Και πρόσεξα ότι είναι καιρός να ξεσκονίσουν τη λάμπα γιατί έβλεπα πτώματα διάφορων εντόμων πάνω στη λάμπα.

Όταν επιτέλους τέλειωσε η διαδικασία πήγα και κάθισα σε ένα καθρέφτη για να αναλάβουν το χτένισμα. Επειδή όμως κοιτούσα τη λάμπα για αρκετή ώρα όταν κάθισα στο καθρέφτη δεν έβλεπα το πρόσωπο μου. Έβλεπα μια μωβ τάτσα στη θέση του προσώπου μου. Και άρχισα να κάνω διάφορες σκέψεις. Ότι ήμουν σαν εξωγήινος. Μετά άλλαξα γνώμη. Τι και αν δεν είμαι εγώ εξωγήινος αλλά οι υπόλοιποι και εγώ είμαι νόρμαλ? Αποκλείεται?

Σαμπώς και δεν είμαστε όλοι παράξενοι? Μια παραξενιά, δεν είναι δυνατόν, όλοι την έχουμε. Απλώς κάποιοι από εμάς ξέρουν να την καταπιέζουν αρκετά και άλλοι την αφήνουν να φανεί ελεύθερα.

Τώρα τελευταίος άρχισα να διαβάζω παλιά μου πποστς. Μπορώ να πω ότι άλλαξα αλλά ταυτόχρονα έμεινα η ίδια. Ο τύπος που έτυχε να αναφέρω αρκετές φορές μου φαίνεται πως μου είναι πολύ δύσκολο να τον καταλάβω. Ακόμη μιλούμε μια κάθε τόσο. Αποδέκτηκα όμως κάτι. Μπορεί να γίνει, μπορεί και να μην γίνει κάτι μεταξύ μας. Αλλά μου φαίνεται πως δεν πρόκειται να βγει ποτέ από τη ζωή μου. Μπορεί αυτό να είναι καλό, μπορεί και να μην είναι η καλύτερη ιδέα. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι αν βρεθεί κάποιος άλλος στη ζωή μου μπορεί και να το κυνηγήσω χωρίς να νιώθω τύψεις. Και να είμαι καλά με τον εαυτό μου. Πριν κάποιους μήνες θα έλεγα ότι δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου να δημιουργήσω κάτι με κάποιον όταν εγώ στο μυαλό μου δεν έχω ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα.

Λέγοντας αυτό δεν σημαίνει ότι θα αρχίσω να κυνηγώ όποιον βλέπω. Αλλά θα αρχίσω να προσέχω τον εαυτό μου, θα κοιτάζω εμένα χωρίς τύψεις. Έτσι και αλλιώς συνήθισα στην ιδέα ότι αυτός είναι αλλά και ταυτόχρονα δεν είναι στη ζωή μου. Γίνεται?

2011-02-02T13:44:00.000-08:00

Με εκνευρίζουν απίστευτα οι ανθρώποι που με το παραμικρό ζητούν βοήθεια από άλλους χωρίς καν να προσπαθήσουν λίγο από μόνοι τους, να δουν αν τα καταφέρνουν. Και αν αποδειχτεί ότι δεν τα καταφέρνουν τότε πολύ ευχαρίστως να βοηθήσω.

Αλλά όχι κάθε τρεις και λίγονα ζητάς βοήθεια. Στο τέλος θα εκνευριστώ, θα ξεσπάσω, θα σου πω όχι δνε σε βοηθώ και θα μου κατεβάσεις μούτρα. Και θα μου πεις και από πάνω ότι είμαι αναίσθητη. Ε κανεί ολάν. Δοκιμάστε και λίγο μόνοι σας. Αφού μπορείτε.

Κατά τα άλλα σήμερα κατάφερα και η επιθυμία μου να κοιμηθώ εν ώρα εργασίας δεν εμφανίστηκε. Ούτε καν να με βάλει στο πειρασμό. Πάλι καλά.

2011-02-01T14:34:00.000-08:00

I had a conversation with myself the other day. The topic was how much I compromise.

The fact that I would like to be able to live on my own is something that I have mentioned before. If not here, then somewhere else. In another dimensionn maybe. Well I have come to the conclusion that I do compromise. A lot. The truth is that I could get a place to rent. I would then have to be more careful with money but it's something that I could do. And I would do if I refused to compromise. Instead, I compromise. I accept certain situations that I wouldn't normally accept.

The real question is am I willing to keep on compromising or should I find a place to rent? How much is my freedom worth? And how much am I willing to sacrifice? Because if I were to get a place of my own then there are a few things that I should cut back on.

In other news, I caught myself dreaming today. Dreaming about things that I would like to do. For example taking a trip. Haven't done that in quite some time. Australia maybe? Why not right?

What else is new? Oh yes my imaginary friend is back. She appeared out of nowhere today. When I was at work. It was perfect timing too, cause lately between the hours of 14:00 to 16:00 I have this strong urge to sleep right there on my desk. I can barely hold myself together not to sleep. I don't know why. I always feel like this at least once a year. I don't know, maybe it has something to do with the weather. The fact that it's freezing outside but warm inside makes me wanna take a nap. Nevertheless my imaginary friend kept me from sleeping. We had quite the talk.

She told me about this guy who keeps torturing her and she doesn't really know what he wants from her. She also told me that it's her birthday next week and that I should buy her a present. Something nice cause she really put an effort trying to pick my present when it was my birthday and now it's my turn to show her how much she means to me. Well I better find something good to get her, cause right now I could really use her help to keep me from sleeping during work hours.

I hope she comes back tomorrow.

2011-01-26T03:11:00.000-08:00

Πέρασαν και οι γιορτές, μπήκε και ο καινούργιος χρόνος και έμεινα με κάποια new year's resolutionς και με τα ντουλάπια γεμάτα με διάφορα μπότυ λόσιονς και κρέμες χεριού που πήρα σαν χριστουγεννιάτικα δώρα για να μου θυμίζουν τα Χριστούγεννα. Τώρα αναμένουμε το Πάσχα.

Ένα από τα νιου γίαρς ρεσολούσιονς μου είναι να αποκτήσω ένα δικό μου διαμέρισμα. Το να το αποκτήσω βέβαια λίγο δύσκολο το βλέπω. Πιο πιθανόν να ψάξω μια τρύπα να ενοικιάζω. Από την άλλη όμως το να πληρώνω λεφτά κάθε μήνα για το νοίκι το θεωρώ πεταμένα λεφτά. Μήπως όμως αξίζει να πετάω στα εισαγωγικά κάποια λεφτά για να έχω την ησυχία μου? Γιατί η ησυχία μου είναι πολύ πολύτιμη. Πόσο ζηλεύω άτομα της ηλικίας μου που καταφέρανε να αποκτήσουν ένα χώρο δικό τους! Το καταφέρανε βεβαίως είναι σχετικό. Δεν θα βάλανε και το χεράκι τους οι γονείς τους??

Καθόμουνα χτες ανάμεσα σε 2 φίλες και δεν ένιωσα ποτέ πιο μόνη. Καθότανε η μία στα αριστερά και η άλλη στα δεξιά μου. Ήτανε λες και ήμουνα σε μια ταινία όπου η πρωταγωνίστρια καθεται και πολύς κόσμος βρίσκεται γύρω της, αυτή όμως στη κοσμάρα της. Να ακούς τις σκέψεις της, την καθημερινότητα της και άτομα να πηγαινοέρχονται γύρω της. Λες και ξερίζωσε ο σκηνοθέτης την πρωταγωνίστρια από κάποιο άσχετο τόπο και την τοποθέτησε εκεί, στο καφέ, στο πάρτυ, στο κλαμπ, στο σινεμά ή οπουδήποτε αλλού που εξωτερικά να ταιριάζει αλλά εσωτερικά να είναι όπως τη μύγα μέσα στο γάλα.

2010-12-28T12:48:00.000-08:00

Σε κοιτάω επίμονα στα μάτια και σε φέρνω σε αμηχανία.

Σκόπιμα το κάνω. Ειδικά όταν μιλάς περί ηθικής.

Να σου γυρίζει ψευτό-ηθική περιστερώνα μου.

2010-11-29T02:46:00.000-08:00

Έπεσε μεγάλη βαρεμάρα στο mushroomville.

Τίποτα δεν με ενθουσιάζει. Δεν ξέρω αν το ξαναείπα αυτό. Δοκίμασα διάφορα χόμπυς. Στην αρχή ψιλοενθουσιάζομαι αλλά μετά από λίγο αρχίζω και το βαριέμαι. Μέρα έρχεται, μέρα φεύγει και η ίδια ρουτίνα επαναλαμβάνεται.

Βαριέμαι. Δεν γίνεται τέτοιο πράγμα. Μέχρι και τα ίδια τραγούδια βαρέθηκα να ακούω. Όλο για αγάπες, απογοητεύσεις, χωρισμούς κτλ λένε τίποτε άλλο. Γιατί δεν λένε για τον αγρότη που άμα δεν βρέξει τότε θα έχει πρόβλημα? Μήπως να κάνω κανένα bungee jumping? Να ανεβεί η αδρεναλίνη? Όπως και να έχει I'm open to any suggestions. Aυτή η στασιμότητα με έχει κουράσει. Μου φαίνεται πως είμαι άτομο που βαριέται εύκολα. Ίδιοι επιφανειακοί ανθρώποι στη δουλειά, κάθε πρωί κίνηση στους δρόμους. Κάθε εβδομάδα επίσκεψη στη τράπεζα. Κάθε μήνα τρέχεις να πληρώσεις τηλέφωνο και διάφορους άλλους λογαριασμούς. Κάθε μήνα ένα περίπου οι ίδιες ανησυχίες, στρες για ασήμαντα πράγματα. Το τελευταίο χρόνο με έπιανε το άχγος για το τίποτα. Μέχρι που είχε και κάποια επίδραση στην υγεία μου. Φέτος δεν με ενδιαφέρει τίποτα. Εκτός και αν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου τότε δεν αξίζει τόση σημασία. Και νιώθω πολύ καλά. Βαριέμαι όμως. Πας για κανένα καφέ, και όπου και να πας οι ίδιοι ανθρώποι. Και αν όχι οι ίδιοι τότε πολλοί κλώνοι. Τον τελευταίο καιρό όπου πάω νομίζω πως όποιον βλέπω, από κάπου τον ξέρω. Δεν τους ξέρω όμως. Απλά κάτι μου θυμίζουν. Και μετά κατάλαβα. Είμαστε όλοι ίδιοι. Κλώνοι ο ένας του άλλου.

Φυσικά και είμαστε όλοι ξεχωριστοί και λοιπές μαλακίες. Ξεχωριστοί ναι, μπορεί, ίσως αλλά το copy paste παραμένει μια σταθερή αξία. Και όχι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Τώρα που έρχονται και τα Χριστούγεννα τα ίδια πράγματα που κάναμε και πέρσυ. Μάζεμα όλων των συγγενών, τραπέζια, φαί κτλ κτλ. Και τη παραμονή πρωτοχρονιάς να μείνουμε ξύπνιοι μέχρι τις πρωινές ώρες. Μέχρι και οι γιορτές έγιναν μια ρουτίνα.

Κάτι λείπει από τη ζωή μου. Μπορεί κάποιος να πει πως αυτό που λείπει είναι ένας έρωτας. Μα και αυτό να γίνει πρέπει πρώτα εγώ να νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Γιατί αν περιμένω από ένα έρωτα για να μην βαριέμαι τότε θα εξαρτώμαι πολύ στον έρωτα. Και δεν μου αρέσει να εξαρτώμαι εκτός και αν έχω 1000% εμπιστοσύνη στον άλλο.

2010-11-06T17:54:00.000-07:00

Just came back from a night out.

Just realised something. The same thing that I realise everytime I go out but then forget about it the next day. So this time I am writing it down so that I can come back to it and read it and remember it once again without having to wait for another night out to realise it.

I realise that there are a lot of opportunities out there. For both you and me. So why do I bother with you? So what if you decide to play games with me? Why do you even bother to play games with me? When you need me I'm always right there for you. But when you don't need me you just grafeis me.

And it's because I know you that I say this. You decide to grafeis me not because you are really trying to avoid me. But because you think that by ignoring me that I will get even more hang up on you. Is that really the best you can do? I am really disappointed cause I thought we got passed that. Guess we didn't. But now ksenerosa a bit. And I can live without you. And I think you can live without me too. And by ignoring me you just get the opposite result of what you want to achieve.

You will meet someone else and I'll meet someone else. And we will drift apart. And one day we will meet again somewhere by accident. And you will be holding someone else's hand. And I'll be holding someone else's hand. And we will both think the same thing. Whatever happened to us? Well I guess our egos got the best of us.

And it hurts a bit to say this but I'll be ok. It's when Monday comes that I am afraid. Cause by Monday this sort of tipsyness will go away. And I won't be thinking in the same way. And I will keep torturing myself why don't you give any signs that you are still here...but I won't make the first step cause I made the first step too many times already. This is your turn. And if you don't take the first step, so be it. It just wasn't meant to be.

I just have this question. Either I am meeting the wrong people or some people, whether you are a boy or a girl, actually think that by ingoring someone they actually make them more hang up on them. Either way I am disappointed in you. Cause I helped you when you needed me. And now you won't even bother to answer. Well shame on you. That kind of attitude does not make me more hang up on you. It just makes me feel disappointed on the whole matter and on you as well.

2010-10-27T01:50:00.000-07:00

Μια χωράφα θέλω. Μια χωράφα στη μέση του πουθενά να πάω και να τσιριλλώ μέχρι να βγάλω τα απωθημένα μου και τα νεύρα μου για να μην τα κρατάω μέσα μου.

Το θράσος ανθρώπων με απογοητεύει. Και θέλω να βγάλω τα νεύρα μου πάνω τους.Αλλά δεν μπορώ. Γιατί είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι. Ή τουλάχιστον έτσι μας αρέσει να πιστεύουμε. Για να νιώθουμε εξεζητημένοι. Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ.

2010-10-23T08:50:00.000-07:00

Είναι ώρες ώρες που νιώθω ότι όλος ο κόσμος προχωράει και εγώ μένω κολλημένη σε μια κατάσταση. Σε μια κατάσταση που έχω βολευτεί. Δεν υπάρχουν σκαμπανεβάσματα και είναι όλα ήρεμα.Δεν έχει ούτε πάνω ούτε κάτω. Είναι όλα στασιμα και σταθερά. Χωρίς το συναίσθημα της λύπης αλλά ούτε και του ενθουσιασμού.

Ξυπνώ, πάω δουλειά, μετά κάνω κάποιες αγγαρείες και μετά ύπνο κα μετά και πάλι από την αρχή. Οκέι υπάρχει και το έξω κάποιες μέρες αλλά είναι όλα μέσα σε ένα μπαλόνι ασφάλειας. Δεν υπάρχει κάτι το καινούργιο. Και νομίζω πως παρα-έχω βολευτεί και δεν λέω να κινηθώ.

Μου λείπει ο ενθουσιασμός στη ζωή. Είναι τόσα άτομα δίπλα μου και ποτέ μου δεν ένιωσα τόσο μονότονη, βαρετή. Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι. Φοβάμαι να κινηθώ σε άλλους κύκλους. Αν και δεν θα έπρεπε. Φοβάμαι την ανασφάλεια μου που κατά καιρούς κάνει την εμφάνιση της και με αποτρέπει από ορισμένα πράγματα.

Τι κρίμα που είναι που πολλοί από 'μας στερουμε τον εαυτό μας από κάποιες υπέροχες εμπειρίες απλά και μόνο επειδή έχουμε βολευτεί και δεν λέμε να το κουνήσουμε. Ή επειδή φοβόμαστε να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο.

Επίσης μόλις έχω συνειδητοποιήσει πως καταλαβαίνει κάποιος ότι όντως έχει ξεπεράσει κάποιον για τα καλά. Μόλις κατάλαβα ότι έχω ξεπεράσει κάποιον από το γεγονός ότι σταμάτησα να τον σκέφτομαι όταν ακούω κάποια τραγούδια. Για παράδειγμα όταν τα πράγματα με κάποιον ήταν σκούρα για κάποιο διάστημα όταν άκουα τραγούδια του τύπου Τα περαστικά μου κτλ κτλ στο μυαλό μου του το αφιέρωνα γιατί ήμουν πικραμένη. Και πριν λίγο που άκουα ένα τέτοιου τύπου τραγούδι ούτε καν τον σκέφτηκα. Μετά όμως έρχεται ο νους μου και μου λέει που καιρός που του το αφιέρωνες αυτό το τραγούδι. Και του απαντώ...όντως που καιρός, τώρα όμως θα ήταν άκυρο και δεν θα είχε σημασία καμία απολύτως σημασία. Θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Αλλά ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να ξυπνήσω μια μέρα σε μια προχωρημένη ηλικία και να νιώσω ότι άφησα τη ζωή μου να περάσει χωρίς να εκμεταλλευτώ τα πάντα. Και αυτή τη στιγμή αυτό νιώθω...ότι αφήνω τη ζωή να με προσπεράσει και εγώ απλώς να στέκομαι να βλέπω πως ο χρόνος περνά και εγώ δεν κάνω τίποτα, μένω εκεί ακίνητη.

2010-10-10T01:08:00.000-07:00

Υποτίθεται πρέπει να γράψω κάτι εδώ.

Το τι πρέπει να γράψω δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι νιώθω την ανάγκη να πω κάτι αλλά δεν ξέρω τι και πως να το πώ. Ορισμένοι άνθρωποι είναι καταπληκτικά προβλέψιμοι. Σε σημείο που καταντά βαρετό. Έχουν μια πολύ υψηλή θέση στη δουλειά και νιώθουν ότι είναι σημαντικοί στο κόσμο. Τουλάχιστον στη δουλειά. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Όχι πρέπει να το αποδείξουν και σε άτομα εκτός δουλειάς.

Έστω και αν οι άλλοι γνωρίζουν ότι τα άτομα αυτά αξίζουν. Εκείνοι όμως δεν το νιώθουν οπόταν πρέπει να κάνουν κάτι για να το θυμίσουν περισσότερο στον εαυτό τους παρά στους άλλους. Και είναι εδώ που χάνονται μέσα στο ίδιο τους το παιχνίδι και καταντούν να κάνουν ένα μονόλογο. Κλείνουν τα αυτιά τους και δεν ακούνε τι λένε οι άλλοι. Τώρα πρέπει να μιλήσουν αυτοί. Πρέπει να τους ακούσεις, πρέπει να αποδείξουν ότι είναι μεγάλοι και τρανοί. Πρέπει να αποδείξουν ότι όπως και στη δουλειά τους έτσι και στον έξω κόσμο οι άνθρωποι τους σέβονται και τους ακούν. Ξέρουν πράγματα, πρέπει να πάρεις την συμβουλή τους και στο μυαλό σου να τους έχεις σε ένα βάθρο.

Δεν αμφισβητάς το κύρος που έχουν στη δουλειά και το σέβεσαι. Το ξέρεις δουλέψανε σκληρά για να φτάσουν εκεί που είναι. Στη δουλειά. Ξεχνάνε όμως ότι στη δουλειά οι άνθρωποι πληρώνονται για να ακολουθούν τις συμβουλές τους και διάφορα άλλα. Άλλο δουλειά άλλο ζωή. Ακόμα και στην πιο υψηλή θέση να φτάσουν στη δουλειά αν οι ίδιοι δεν αποβάλουν αυτό το "κόμπλεξ" πάντα θα το παίζουν μεγάλοι και τρανοί και στη δουλειά και στη ζωή.

Και τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι μπορείς να έχεις την εξυπνάδα για να φτάσεις πολύ ψηλά αλλά αν δεν νιώθεις συνεχώς ότι πρέπει να το αποδείξεις και στα άτομα εκτός δουλειάς τότε πάει το έχασες το παιχνίδι. Γιατί το να μιλάς συνεχώς δεν αποδεικνύεις απολύτως τίποτα. Ένα μονόλογο κάνεις. Μάθε λίγο και να ακούς. Εδώ δεν είναι δουλειά. Είναι ζωή. Ναι γνωρίζεις πολλά πράγματα. Το πιο πιθανό περισσότερα από μένα. Αλλά δεν ακούς. Μόνο μιλάς.

2010-09-26T02:58:00.000-07:00

Βγήκα χτες έξω. Και είδα τυχαία έναν συμμαθητή μου από το γυμνάσιο. Συμμαθητή που δεν τον χώνευα καθόλου. Ούτε εκείνος με χώνευε.

Αυτός ήταν από τα 'popular' kids της τάξης. Εγώ ήμουν από τα ήσυχα παιδιά της τάξης. Όποταν απλά με αγνοούσε και τον αγνοούσα.

Μόλις τον είδα τον κατάλαβα. Αν και δεν ήθελα να πιάσω κουβέντα μαζί του αφού τον είδα και με είδε έπρεπε να πω ένα γεια. Πηγαίνω προς το μέρος του και τον χαιρετάω. Εκείνος προφανώς δεν με κατάλαβε κρίνοντας από την αντίδραση του. Και άρχισε ο παρέας να φλερτάρει. Και εκεί ο εγωισμός μου ανέβηκε στα ύψη το παραδέχομαι. Εκεί που αγνοούσαμε και δεν χωνεύαμε ο ένας τον άλλο μετά από χρόνια να με φλερτάρει?? Και ποιου δεν θα του φούσκωνε ο εγωισμός σε τέτοια περίπτωση??

Και έρχομαι και σας λέω, μετά από το σχολείο ακολουθά τo revenge of the geeks???

2010-09-11T16:09:00.000-07:00

You had the inspiration when you were at the pub. Drinking a glass of wine.

The first time after a very long time. The first sip was magical. It was like discovering a whole new world. I had forgotten how good it felt.

After countless of sips I felt my hands go numb. And then my head kept going round and round. No, you are not getting drunk you kept telling yourself. You have just gotten to the second glass. You couldn't really be drunk on the second glass now could you? If only your old self, the student version of you, could see you right now. I mean really, feeling dizzy just by drinking 2 glasses?

Control yourself, you are not drunk. You can still think straight right? Your friend is talking to you and all you can concentrate on are the little people hopping around. But your friend can't see them cause they are behind her. They are trying to make fun of her but they are not very successful. Ok mushroom snap out of it, shake it off.

I am with friends and I am thinking of other friends I would have liked to be with. Especially when I am in a state of some sort of weird happiness. Friends which are not in the same country as you...and friends who are in the same country as you but something about them changed. And you don't enjoy their company as much as you used to. But you miss those friends. Not how they are now, but how they used to be. And the fun things you used to do together. But things change.

And then I think of someone else. And I realise how I don't really miss you. You became something like my comfort zone. And how sad it would be if I let you go. But I don't really miss you. And I don't know what to do. Should I let you go cause I don't really miss you, which means that I don't really need you in my life? I don't think I like you as much as I used to. On the other hand, why should I let you go? I like the feeling of having someone who cares about me. Having someone to talk to late at night. But is that fair to you?How selfish is that on my behalf? But then again I have this weird feeling that you are probably in the same state as me. Not sure whether you should let me go or not. But you like having someone who cares about you.

And then there is the trust issue. Do I really trust you? Too many questions. This can't be good can it?

There are those little people again. Hopping around. What do they want? I wish they would stop doing that. They are making it really hard for me to concentrate on what my friend is telling me. Why is she always so serious? I can't deal with this right now. I need something less serious.

2010-09-06T09:44:00.000-07:00

Δεν θέλω τα συγγνώμη σας.

Να τα χέσω τα συγγνώμη σας.

Θέλω να μην κάνετε τη ζημιά από την αρχή για να μην χρειαστεί καν να ζητάτε συγγνώμη.

Έτσι και αλλιώς το συγγνώμη έχασε την αξία του. Μαζί με το ευχαριστώ. Ή μήπως θα έπρεπε να πω το sorry και το thanks χάσανε την αξία τους??

2010-09-05T01:28:00.001-07:00

Φοβάσαι να μείνεις μόνος και αυτό ξενερώνει.

Ήβρα το??

2010-09-04T15:52:00.000-07:00

So, this is me. Desperately trying to sleep. But can't.

It's been a long time since I last wrote something here. Nothing changed really. The world is still crazy and I am still trying to figure it out. I think the best solution is for me to stop trying. It won't get me anywhere. The world will always be crazy and I will never be able to understand it. But what if I am crazy and the rest of the world is sane?

That would be something. Met with some old friends from elementary school today. We had some good times together.

I am feeling a bit nostalgic now. For the things we did or could have done but decided not to. We were all so straightforward as kids. I kinda like straightforward people. They come, they tell you what they want, they get what they want and then they start all over again. They know what they want in their lives and they are not embarassed to claim it. They don't mess with your head. I know the year is not finished yet, but I can honestly say that so far this has been the year where I met the most unbalanced people. It's not enough they've got their own issues they want to drag you in with them. They mess with your head. And you let them cause you don't realise what they are doing until it's too late. You would say that by now I should have learned my lesson but I guess I didn't. Does that make me naive? Sometimes people call me extremely suspicious of everything and everyone and sometimes they say I am naive. So, which one is it? Yes, I have some trust issues when it comes to people and when it comes to me as well I guess. Am I good enough? Can I handle all this pressure? Can I handle another rejection?

But the good thing is that I am taking on some new things now. Things that I've always wanted to do but just didn't have enough time. A new chapter is about to begin and I am looking forward to it.

2010-07-19T10:55:00.000-07:00

I woke up this morning and an angel was watching over me. As soon as the angel realised that I could actually see him, he got his nervous look on and then poof!! He was gone. But he left something behind. He left his wings behind.

I guess he took them off (if they can actually do that, don't know whether they are attached to their bodies or not but everything's allowed on fiction) to get some rest and forgot to pu them back on before leaving. So since I am a curious person I wore them on and tried to fly. And I did. And while flying I saw some of you doing things that you should be proud of, I saw some of you doing things you should be ashamed of and I saw some of you just letting your life pass you by. I saw the sadness of the world that most of us don't actually realise that is out there. I also saw the joy of life.

My cousin tells me that sometimes I may not talk much because I have the tendency to watch people, situations, behaviours. Sometimes I do that. Especially when I don't feel like talking. I wish I could understand the behaviour of some people. Then again, if I could then life would be very boring.

Some say that I can be weird sometimes. I think that there are times where I am weird. I have the tendency to dislike extremely appomenous people. My right arm is darker than my left arm. It is more tanned because of driving. Strangers that I've never met keep adding me on facebook.

Μου αρέσει κάποτε να κλείνομαι σε ένα χώρο μόνη μου και να σκέφτομαι. Να σκέφτομαι τα πάντα. Κάποτε όμως, γιατί μετά το υπερβολικό κάνει ζημιά. Υπάρχουν φορές που προσπαθώ να είμαι σοβαρή και να λέω τις σκέψεις μου, τα συμπεράσματα μου καλύτερα για οτιδήποτε μπορεί να με απασχολεί. Να εκφράζω τον εαυτό μου στην παρέα μου. Κάποιοι δεν με παίρνουν όμως στα σοβαρά και η ανταπόκριση τους πάει προς το αστείο. Δεν με ενοχλεί και εγώ συνεχίζω το αστείο χωρίς κανένα πρόβλημα. Έχω όμως την απορία. Τους είναι τόσο δύσκολο να με φανταστούν να εκφράζω και εγώ μέσα μέσα σοβαρές σκέψεις? Μήπως δεν καταλαβαίνουν πλήρως τι προσπαθώ να πω και σκέφτονται ότι μάλλον αστειεύομαι? Ή μήπως εγώ γίνομαι υπερβολικά σοβαρή και προσπαθούνε να μου πούνε με τρόπο χαλάρωσε βρε παιδί μου και εσύ, τι λες τώρα?

2010-07-04T02:27:00.000-07:00

I find myself a lot stronger than I used to be. It is as if my old good self is back. I am a lot more creative the last couple of weeks. Which is a good thing. Really good.

I just want to do all kinds of things all the time. I can't sit still for some reason. Working on a project at the moment and for once it is a project that is all about me. I am not doing it for anyone else. It is something that I am doing for me and only me. I wanted a break and I took a break. I remember when I was 10 or so and I hated sleeping. I thought that sleeping was just a waste of our time because we didn't really do anything. We just lie down, close our eyes and just let time pass us by. But then I grew out of it.

But now I am back to that way of thinking. Not in the same sense of course. I realise that sleep is part of our life and we need to sleep. But I just take advantage of every single second that I get to have. Something else that is going on that I find a bit weird is that I find myself crying over the most unimportant, insignifant things that don't really matter or affect me in any way. I watch an emotional scene on tv and a tear might roll down my cheek. Something which rarely, if ever, happened before. I never cry, or at least I never used to. But that's ok. I don't mind. It actually makes me feel stronger. I don't know why.

And I feel happy. I am a single young lady, I have my whole life ahead of me and I am happy. Why shouldn't I be? Ok so I might not have the perfect job in the whole world, I might not have a place of my own but that's ok. I adjust to situations and make the best of them.

People are constructed in a way to be able to survive to almost any situation. We just need to find the way. We get hurt, we hurt others, we cry but we laugh. We break but we can get fixed. Like we get to fix our car. We can be smart, we can survive, we can get stronger, we can forget, we can forgive, we can forgive but not forget, we can depend on others but we can also depend on ourselves, we can get hurt but we can also hurt others. We can experiment, we can think, we can create, we can love, we can hate, we can do lots and lots of things. It is up to us to choose what and to who we do it to.

I don't really know why I've said all these things. I do wish I was at the beach right now though.

2010-06-13T04:59:00.000-07:00

Καιρό έχει να γράψω εδώ. Λόγω πολλών πραγμάτων που βαριέμαι να αναλύσω. Και τώρα που γράφω είναι λόγω του ότι έχω μια αγγαρεία να κάνω και απλά βαριέμαι να τη κάνω. Ή μάλλον κάνω διάλειμμα από την αγγαρεία.

Χθες λόγω του ότι πολλοί ήταν απασχολημένοι με τα δικά τους η κίνηση του τηλεφώνου μου είχε μειωθεί δραματικά. Οπόταν προσπάθησα και εγώ να μιλήσω με το σύμπαν και να κάνω την εισροή μηνυμάτων και κλήσεων να αυξηθεί κατακόρυφα. Και το σύμπαν με άκουσε. Μόνο που τα μηνύματα και οι κλήσεις που άρχισαν να έρχονται ήταν από το αφεντικό που σκοπό είχε βάλει να με αγχώσει εκεί που όλα ήταν μια χαρά και δυο τρομάρες. Καλά λένε be careful what you wish for.

Γενικά πρέπει να μάθω να ελεγχω το άγχος μου λίγο καλύτερα γιατί με επηρεάζει σε πράγματα που δεν το υπολόγιζα. Τα πράγματα αλλάζουν συνεχώς αλλά πάλι μένουν τα ίδια. Βγάζω νόημα? Ο παρέας προσπαθεί υπομονετικά και με πείσμα να ξαναμπεί στη ζωή μου. Εγώ νιώθω ότι πνίγομαι. Προσπαθεί να βρεθούμαι τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Το καλό είναι ότι τώρα εγώ έχω τον έλεγχο. Παρόλα αυτά εγώ νιώθω ότι πνίγομαι.

Νομίζω ότι έμαθα να σκέφτομαι και να λειτουργώ για αρκετό καιρό μόνη μου και δεν ξέρω αν ποτέ νιώσω άνετα να μπω ξανά σε σχέση και αυτό με φοβίζει γιατί κακά τα ψέματα κανένας δεν θέλει να μείνει μόνος. Και νομίζω ο παρέας με βοήθησε άθελα του να βγάλω αυτό το συμπέρασμα. Ακόμη και τώρα που θα μου στείλει μήνυμα ή θα μου τηλεφωνήσει μόνο μια φορά την εβδομάδα για να βρεθούμε εγώ νιώθω ότι πνίγομαι. Θα έχω αυτό το αίσθημα μόνο με αυτόν ή γενικά με όλους? Μάλλον υπερβάλλω αλλά δεν φταίω εγώ αν μέσα μέσα περνάει και αυτή η σκέψη από το μυαλό μου έστω και αν είναι μόνο για 5 λεπτά.

Άσε που μπορεί εγώ να τον οδήγησα στην συμπεριφορά τώρα σε θέλω, τώρα θέλω την πρώην. Όχι πως αυτό τον δικαιολογά αλλά ίσως και εγώ δεν ένιωθα έτοιμη να μπω σε σχέση. Βγάζω νόημα? Αν και τώρα έπρεπε να έλεγα ρε το γαιδούρι που όταν πέσουν ξηρασίες με θυμάται! Το βλάχο, το γαιδούρι, τον άσχετο, τον αναίσθητο, τον εγωιστή και άλλα πολλά ωραία επίθετα. Αυτή όμως θα ήταν η εύκολη λύση γιατί πάντα φταίνε και οι 2, ποτέ μόνο ο ένας. Ίσως περισσότερο ο ένας από τον άλλο αλλά και οι 2 φέρουν ευθύνη. Για να λέμε όμως και την αλήθεια φταίμε και οι 2 αλλά αυτός περισσότερο χεχε.

Πω πω πως τα λέω. Back to work όμως τωρά.

.

2010-05-16T12:27:00.000-07:00

Σήμερα σε κάποια φάση σαν οδηγούσα και ήμουνα στη κοσμάρα μου (περιττό να πω ότι όταν οδηγώ και σκέφτομαι διάφορα πράγματα, είμαι στο κόσμο μου είμαι ολίγον επικίνδυνη οδηγός) είπα για μια φορά στη ζωή μου ότι δεν θα χρησιμοποιούσα το trafficator δεν ξέρω γιατί, ήθελα και μια φορά να μην ακολουθήσω κάποιους κανόνες. Φυσικά τις πλείστες φορές μόνο και μόνο από συνήθεια το χρησιμοποιούσα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το τελευταίο στρίψιμο που πήρα πριν φτάσω σπίτι. Όσο παράξενο και αν ακούγεται όταν δεν έδειξα ότι θα στρίψω μου έλειψε ο ήχος που κάνει το trafficator.

Τις τελευταίες εβδομάδες, και περισσότερο τις τελευταίες 3 μέρες έχω αυτό το συναίσθημα ότι βαρέθηκα τόσες πολλές ευθύνες. Όχι μόνο τις ευθύνες βαρέθηκα αλλά και γενικά μια μεγάλη βαρεμάρα να κάνω όποια είδους μορφή δουλειάς. Θέλω ένα πρωί να ξυπνήσω και αν μου έρθει να σηκωστώ να πάω ένα ταξιδάκι να ξαλαφρώσω χωρίς να λέω μα αν σηκωστώ και φύγω τι θα γίνει με την τάδε δουλειά? Θέλω να παραβώ τους κανόνες, να νιώσω ελεύθερη, να τρέξω στους δρόμους μόνο με τα εσώρουχα μου και να αγνοώ τις παράξενες ματιές και τις συνέπειες.

Και εσάς τους άντρες δεν το νομίζω ποτέ μου να σας καταλάβω. Αφού βρε παιδί μου ξεκαθαρίσαμε τα πράγματα μεταξύ μας και αφού καταλάβαμε ότι δεν ταιριάζουμε, τι με θυμάσαι μετά από 2 μήνες και με παίρνεις τηλέφωνο και με πιάνεις κουβέντα λες και δεν έγινε τίποτα? Λες και την τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν χτες και όχι πριν 2 μήνες. Τι έγινε βρε παιδί μου? Δεν σου έκατσε μια συγκεκριμένη και είπες δεν παίρνω τηλέφωνο το μανιτάρι, στα σίγουρα πράγματα? Πολύ περίεργος τύπος είσαι εσύ. Έρχεσαι, φεύγεις, έρχεσαι πάλι και μετά φεύγεις και πάει λέγοντας. Σε κάποια φάση με το πολύ πήγαινε έλα ξενερώνω και εγώ, ξενερώνεις και εσύ (τουλάχιστον έτσι νομίζω) και λέω οκέι αυτή τη φορά έφυγε για τα καλά και ίσως καλύτερα γιατί το παρακάναμε το θέμα, άσε που πολύ έριξα και τον εγωισμό μου και δεν το αξίζει κανείς αυτό.

Πραγματικά πίστευα ότι μετά την τελευταία κουβέντα που είχαμε ότι δεν θα ξαναμιλούσαμε και αυτή τη φορά ήταν κάτι που το ήθελα και εγώ σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές. Όταν πριν μερικές μέρες χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπω το όνομα σου στην οθόνη στην αρχή δεν το πίστευα. Κοίταξα την οθόνη 2 φορές για να σιγουρευτώ ότι σωστά διάβασα, το όνομα σου μου έδειχνε η οθόνη του κινητού. Δεν είναι δυνατόν, τι θέλει τώρα αυτός, πως και με θυμήθηκε? Τι είσαι εσύ βρε παιδί μου? Που ζεις? Στη κοσμάρα σου? Ε λοιπόν πρέπει να ξυπνήσεις. Στην αρχή μπορεί να μου άρεσες και αυτό το πήγαινε έλα να το ανεχόμουν αλλά πολύ κουραστικός κατάντησες. Ουφ, άντε πάλι το έκανα. Αφιέρωσα ένα ποστ σε σένα εκεί που νόμιζα ότι το κεφάλαιο "αναποφάσιστος τύπος" είχε κλείσει οριστικά. Βασικά έχει κλείσει αυτό το κεφάλαιο αλλά νομίζω ότι έχεις την εντύπωση ότι εγώ θα είμαι πάντα εκεί για σένα.

2010-05-04T12:34:00.000-07:00

Τι έμαθα, τι έμαθα?

-Έμαθα ότι οι συμφεροντολόγοι είναι από το ασχημότερο είδος ανθρωπότητας.

-Έμαθα να εκτιμώ και να ξεχωρίζω με ποια άτομα αξίζουν να περνώ το χρόνο μου.

-Έμαθα ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.

-Έμαθα να το διασκεδάζω περισσότερο, με τη καρδιά μου.

-Έμαθα ότι και την επόμενη Κυριακή θα το γλεντήσω με όλη μου τη καρδιά.

-Έμαθα ότι ορισμένοι θα πέσουν πολύ χαμηλά και θα απορρίψουν τα πιστεύω τους για να κερδίσουν την εύνοια ή σημασία κάποιου.

-Έμαθα ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη για να είμαστε ευγενικοί 24/7.

-Έμαθα ότι έχω πολλή ενέργεια και δύναμη που δεν πίστευα ότι είχα.

-Έμαθα ότι μπορεί να είμαι ευαίσθητη και να πληγώνομαι αρκετά εύκολα αλλά αν με ενοχλήσεις θα σου την πω. Με πιάνει κάτι, δεν ξέρω πως να το περιγράψω και γίνομαι άλλος άνθρωπος που ναι μεν θα σου την πει αλλά με πολιτισμένο τρόπο που δεν θα μπορείς να βγεις από μέσα. Δεν θα σου αφήσω το περιθώριο δηλαδή.

-Έμαθα ότι ορισμένοι γονείς έχουν τα παιδιά τους στα ώπα ώπα και σαν αποτέλεσμα τα παιδιά γίνονται κακομαθημένα που θέλουν να γίνεται πάντα το δικό τους.

-Έμαθα ότι άμαν φάω πολλά στο τέλος θα ανακατώνεται το στομάχι μου.

-Έμαθα ότι μου αρέσει πολύ το χιούμορ.

-Έμαθα ότι αν τρωω κάτι τραγανιστό την ώρα που βλέπω τηλεόραση τότε δεν ακούω απολύτως τίποτα.

-Έμαθα ότι έχω πολλά πράγματα ακόμα αν μάθω και έχω όλη μου τη ζωή για να το κάνω.

-Εμαθα ότι δεν πρέπει ποτέ να υποτιμώ ανθρώπους γιατί πολλές φορές θα κάνουν κάτι και θα μείνω με το στόμα ανοιχτό.

-Έμαθα ότι όσα πτυχία ή λεφτά και αν έχει κάποιος δεν σημαίνει ότι αυτό σε κάνει Κύριο ή Κυρία με κεφαλαίο. Αυτό δεν θέλει ούτε πτυχία, ούτε λεφτά. Θέλει κλάση, θέλει κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω. Αν το έχεις το έχεις. Αλλιώς κρύβεσαι και νομίζεις ότι το έχεις. Ή κάνεις τα πάντα για να αποκτήσεις αυτή τη κλάση μόνο που ψάχνεις σε λάθους τόπους.

-Έμαθα ότι ο οργανισμός μου έστειλε μήνυμα στον εγκέφαλο μου για να με ειδοποιήσει ότι κουράστηκα και κλείνουν τα μάτια μου.

-Έμαθα ότι η άνεση μεταξύ 2 ανθρώπων θέλει χρόνο και όσο το βιάζεις περισσότερο αργεί να έρθει. Αν έρθει.

2010-04-26T11:50:00.000-07:00

Θέλω να σας γνωρίσω την κυρία Μερόπη. Η κυρία Μερόπη είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Κουβαλά μέσα της και τη σύγχρονη γυναίκα αλλά και την πατροπαράδοτη/παραδοσιακή Κύπρια γυναίκα. Έχει μια αρκετά καλή δουλειά με μια ψηλή θέση που της εξασφαλίζει μια άνετη ζωή για την ίδια και την οικογένεια της.

Στη δουλειά της είναι τέλεια και απαιτεί από τους άλλους να είναι το ίδιο τέλειοι για να γίνεται μια καλή δουλειά. Έχει μια θέση όπου είναι η μόνη με αυτή τη θέση που δεν έχει πτυχίο. Είναι απόφοιτη λυκείου αλλά δεν μπόρεσε να σπουδάσει λόγω οικονομικών δυσκολίων. Επειδή είναι όμως πολύ εργατική και έξυπνη και επειδή το κυνήγησε κατάφερε να ανεβεί ψηλά και να κρατήσει μια θέση που υπο κανονικές συνθήκες χρειάζεσαι πτυχίο. Στη δουλειά πολλοί την συμβουλεύονται πριν κάνουν οτιδήποτε. Αυτή είναι η μοντέρνα, δυναμική, "ruthless" πτυχή του χαρακτήρα της.

Πάμε τώρα στην άλλη πτυχή της που είναι σε πλήρη αντίθεση με την μοντέρνα της πτυχή. Η κυρία Μερόπη λοιπόν παντρεύτηκε με προξένια. Έχασε την παρθενιά της μετά που παντρεύτηκε. Έκανε και 2 παιδιά, τα μεγάλωσε μέσα στα πούπουλα και προσπάθησε να τους δώσει τα πάντα, εκείνα που η ίδια στερήθηκε σαν παιδί λόγω οικονομικών δυσκολιών αλλά και λόγω πολέμου. Δούλευε από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή και κάποτε Σάββατο από τις 8:30 μέχρι τις 6. Όταν τα παιδιά της ήταν ακόμα μικρά φρόντιζε να τους βοηθάει στα διαβάσματα τους μετά από τη δουλειά. Σαν μεγαλώσαν όμως σιγά σιγά τα άφησε μόνα τους να τα κάνουν γιατί πίστευε ότι ήταν αρκετά υπεύθυνα παιδιά που θα τα έκαναν όλα.

Με τις φίλες της έχασε επαφή μετά που παντρεύτηκε. Αν ρωτήσεις την ίδια θα σου πεί ότι αφού παντρεύτηκε και έκανε την δική της οικογένεια και παιδιά είναι λίγο δύσκολο να διατηρήσεις επαφή με φίλους. Ο καθένας ακολουθεί το δικό του δρόμο και απομακρύνονται. Σε μια καθημερινή, συνηθισμένη μέρα θα ξυπνήσει, θα ετοιμαστεί, θα κάνει το καφέ της, θα αφήσει λίγο τη τηλεόραση να "κατσιαρίζει" στο μπάκραουντ σαν ετοιμάζεται. Μετά θα φύγει γρήγορα γρήγορα για να αποφύγει όσο πιο πολύ μπορεί την κίνηση. Θα πάει δουλειά, θα σχολάσει, θα επιστρέψει στο σπίτι. Μόλις μπει σπίτι, θα κάτσει λίγο να ξεκουραστεί και μετά θα αρχίσει να μαγειρεύει για την επόμενη μέρα. Αν έχει ρούχα που θέλουν πλύμμα θα τα βάλει στο πλυντήριο ή θα απλώσει τα ρούχα.

Αργότερα μπορεί να κάνει επίσκεψη τη μάνα της γιατί το σπίτι της η κυρία Μερόπη το έχτισε δίπλα από τη μάνα της και της αδελφές της. Μετά την επίσκεψη στη μάνα της θα πάει πίσω στο σπίτι, όπου θα έχει φτάσει ο άντρας της κ ια θα καθίσουν να δούνε τηλεόραση και να πουν τα νέα τους. Το Σάββατο θα ξυπνήσει πάλι γρήγορα. Όχι επειδή θα πάει δουλειά αλλά επειδή πρέπει να καθαρίσει το σπίτι. Τα τελευταία χρόνια φέρνει και μια κοπέλα να τη βοηθά, αν και συνέχεια παραπονιέται ότι δεν τα κάνει καλά όπως η ίδια. Σπαταλά όλο το Σάββατο σχεδόν να καθαρίζει το σπίτι της. Και πολλές φορές αγχώνεται ότι δεν θα προλάβει να τα κάνει όλα. Τη νύχτα βέβαια σε σπάνιες περιπτώσεις θα βγει έξω γιατί είναι πολύ κουρασμένη μετά από όλες εκείνες τις δουλειές. Την Κυριακή πάλι θα ξυπνήσει γρήγορα και θα κάνει όλο το σιδέρωμα της εβδομάδας. Το απόγευμα της Κυριακής θα ξεκουραστεί και ίσως να επισκεφτεί την πεθερά της με τον άντρα της.

Στη δουλειά σκοπός της είναι να γίνεται μια εξαιρετική δουλειά. Στο σπίτι σκοπός της είναι να είναι πεντακάθαρο. Το σπίτι είναι η ζωή της και το επέτρεψε να της ελέγχει τη ζωή γιατί αν κάνει καμιά επίσκεψη η κυρία Μαίρη και το σπίτι δεν είναι πεντακάθαρο τότε τί θα πει στις γειτόνισσες? Ότι η κυρία Μερόπη είναι ξημαρισμένη?? Δεν γίνεται, γίνεται? Έστω και αν σημαίνει ότι θα στερηθεί το σαββατοκυρίακο της για να καθαρίζει. Εγώ την κυρία Μερόπη την θαυμάζω αλλά ταυτόχρονα ελπίζω να μην γίνω σαν και αυτή. Θέλω να έχω τη δύναμη της και την εξυπνάδα της στη δουλειά αλλά δεν θέλω ποτέ να ξυπνήσω μια μέρα και να συνειδητοποιήσω ότι έχασα επαφή με φίλους και έκοψα εντελώς τις εξόδους μου για να καθαρίζω το σπίτι από φόβο τι θα πουν οι γειτόνισσες.

Η κυρία Μερόπη μπορεί να είναι φανταστικό πρόσωπο, μπορεί να είναι κάποια που ξέρω μπορεί ακόμα να είναι και η μάνα μου. Δεν έχει όμως σημασία. Το μόνο που έχει σημασια είναι εγώ να καταφέρω να διατηρήσω μια ισορροπία. Να είμαι γυναίκα καριέρας και να διατηρώ ένα καθαρό σπίτι όχι όμως σε σημείο που θα με ελέγχει. Το σπίτι το χτίζουμε για να μας προσφέρει ασφάλεια και μια στέγη για τις βροχερές μέρες.

2010-04-18T07:17:00.000-07:00

Δεν έχω κάτι ενδιαφέρον να πω. Γιατί γράφεις θα μου πεις τώρα. Έτσι για να περάσει η ώρα. Το μόνο συνταρακτικό που έγινε στη ζωή μου τις τελευταίες 2 εβδομάδες περίπου είναι ότι κάτι προέκυψε όσον αφορά την υγεία μου αλλά ευτυχώς τέλος καλό όλα καλά. Μικρό το κακό είναι κάτι που φτιάχνεται.

Μπορώ να πω ότι το χειρίστηκα το θέμα με αρκετή ψυχραιμία και δεν το άφησα να με πάρει από κάτω. Ούτε ένιωσα ότι χρείζομαι να κλαψω για να ξεσπάσω. Ήταν λες και έγινα άλλος άνθρωπος, ένα ρομπότ, μια μηχανή που αν δεν βγουν κάποια αποτελέσματα πρώτα δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να λυγίσει χωρίς λόγο. Αυτές τις 2 εβδομάδες χρειάστηκε να μου πάρουν αίμα 3 φορές. Κανένα πρόβλημα εκεί. Τις βελόνες είναι το μόνο πράγμα που δεν με τρομάζει, σε αντίθεση με τους οδοντίατρους που δεν μπορώ να τους βλέπω. Όπως και να έχει την Παρασκευή χρειάστηκε να μου πάρουν το αίμα για τελευταία φορά. Αυτή τη φορά ο "βρυκόλακας" που θα έκανε την δουλειά ήταν άλλος. Δεν με ενόχλησε όμως. Μου βάζει τη βελόνα, μου παίρνει το αίμα και στο τέλος μου λέει κράτα το βαμβάκι σφικτά για να μην τρέξει αίμα. Και κάνω όπως μου λέει.

Δεν το κατάλαβα εκείνη την ώρα αλλά το χέρι μου άρχισε να φουσκώνει γρήγορα και επικίνδυνα. Μου βάζει το τσιροτάκι στη τρύπα που ήταν η βελόνα και αυτό ήταν. Μου λέει πότε θα βγουν τα αποτελέσματα και πόσα κοστίζει για να ξέρω πόσα λεφτά να έχω μαζί μου την επόμενη φορά. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι εκείνη την ώρα ότι το χέρι μου φούσκωσε πολύ αλλά δεν έδωσα σημασία σκεφτόμουνα άλλα πράγματα. Βγαίνοντας όμως από το γραφείο μπήκα στο ανσανσέρ. Ως συνήθως το ανσανσέρ είχε καθρέφτη. Μόλις βλέπω τον εαυτό μου στο καθρέφτη "πανικοβλήθηκα". Ήταν λες και άνοιξανε το χέρι μου βάλανε μια μπάλα του γκολφ και μετά το κλείσανε. Και δεν υπερβάλλω. Κατά βάθος το ήξερα ότι κάποτε όταν σου πέρνουν αίμα η φλέβα μετά αιμορραγεί κάτω από το δέρμα και προκαλεί αυτό το φούσκωμα και ότι δεν είναι τίποτα το σοβαρό. Βλέποντας όμως το χέρι μου εκείνη τη στιγμή "παραμορφωμένο" λύγισα. Και όσο κλάμα δεν έριξα τις τελευταίες 2 εβδομάδες το έριξα εκείνη τη στιγμή που βασικά δεν υπήρχε λόγος να κλαψω. Αφού τέλος καλό όλα καλά. Τα χειρότερα είχανε περάσει. Και σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν είχα ρίξει ούτε ένα δάκρυ. Και ξέσπασα σε λυγμούς για ένα τέτιο μικρό πράγμα.

Συγκρατήθηκα μέχρι να μπω στο αυτοκινητάκι μου. Μόλις μπήκα έκλαψα και έκλαψα και έκλαψα ώσπου μου πέρασε. Δεν είχα άλλη ενέργεια να κλάψω.Τώρα έμεινα με ένα λίγο ξεφούσκωτο χέρι με ένα τεράστιο μώλωπα που με πονάει λίγο αλλά με μια τεράστια ανακούφιση. Και επίσης κατάλαβα ότι δίνω υπερβολική σημασία σε ορισμένα πράγματα που δεν αξίζει.

2010-04-13T03:40:00.000-07:00

Άκουσα κάποιον να μου λέει σήμερα να δώσω αξία στον εαυτό μου. Άρεσε μου πολλά τούτη η φράση. Είναι ορισμένα πράγματα που τα θεωρούμε τόσο δεδομένα σε φάση που τα ξεχνούμε. Επίσης με συμβούλεψε να τραβήσω μια γραμμή. Να βάλω ένα όριο. Ήταν λες και κοιμόμουνα και ξύπνησα.

Οπόταν μόνο ένα πράγμα έχω να πω. Ευχαριστώ.

2010-04-12T15:25:00.000-07:00

You meet someone. Whether that someone is a future boyfriend or just a friend, it doesn't matter. You get along just fine at the beginning.You go out together you have fun you make new friends together, in general you are happy.

You can't believe that you met such a great person. Then that great person starts acting weird and you wonder, did you do something you shouldn't have? Did you do something that might have offended them? You start being extra nice cause for some unexplainable reason you think that you did something to hurt them so they have every right to be a bit horrible to you. Afterall, he/she is such a great person and you don't want him/her out of your life. So you'll do anything and put up with anything in order for them to stay in your life. Truth be told, you don't see it as putting up with anything. Cause that would mean that they actually did something that they shouldn't have so you would find yourself putting up with it. But how can it be something that you are putting up with when they have every right to do it?

But we all have our limits, don't we?

Then, at some point you wake up and you see the truth. And you realise that all this time you have indeed been putting up with them and their nasty behaviour, and it is at that point that you realise that you don't want them in your life anymore. Suddenly you don't care if you never see them again. So you start avoiding them. In your eyes, they used to be these perfect creatures, these kings/queens that never made a mistake and you were lucky they even talked to you let alone let you in their lives. But now they are just these sad little weak creatures that live in their own little world thinking that the whole world revolves around them.

And it is that day that you wake up and you say to yourself YOU ARE DONE. And this time you mean it. There is not a doubt in your mind. You had them on a pedestal. You felt lucky they would even talk to you. But now they are just these meaningless creatures to you. And you don't care anymore. So what if you don't see them again? It is certainly not the end of the world.

2010-04-11T04:27:00.000-07:00

Τη ζωή μας τη δώσανε για να τη ζήσουμε για μας και για κανένα άλλο. Αν σταθώ μπροστά από το καθρέφτη και το πω 5 φορές την μέρα μπορεί να το εμπεδώσω και να με βοηθήσει να το εφαρμόσω.

Τούτες τις κοσμικές και κοινωνικές σας υποχρεώσεις τις βαρέθηκα. Δεν με αφήνετε ήσυχη καλύτερα? Έχουμε και δουλειές.

I am literally suffocating here. Αγοράζω αέρα if anyone's selling.

2010-04-03T10:26:00.000-07:00

Αγαπητέ μου εαυτέ,

με πήρε πολύ από κάτω σήμερα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως οι γιορτές που με βρίσκουν μόνη, ίσως επειδή τόσο καιρό έλεγα στον εαυτό μου ότι είμαι καλά και το πίστευα. Ίσως που λόγω γιορτών δεν είμαι δουλειά και δεν έχω να κάνω κάτι που να απασχολά το μυαλό μου και συνέχεια η σκέψη μου πάει σε αυτόν.

Δεν ξέρω γιατί ειδικά με αυτόν το σκέφτομαι τόσο πολύ και με έχει επηρεάσει τόσο πολύ. Υπήρξαν και άλλοι με τους οποίους τα πράγματα δεν πετύχαν αλλά πάντα το ξεπερνούσα αρκετά γρήγορα. Γιατί ειδικά με αυτόν τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά? Ίσως επειδή το γυροφέρναμε πολύ το θέμα. Όταν την πρώτη φορά κόψαμε κάθε επικοινωνία μέσα σε μια εβδομάδα περίπου ήμουνα εντάξει. Αλλά μετά έπρεπε να έρθεις πίσω και να ξαναμπείς στη ζωή μου. Μέγα λάθος εκ μέρους μου που σε άφησα. Μετά από λίγο καιρό ξαναφεύγεις. Και μετά ξαναέρχεσαι. Τι βλάκας που ήμουνα και σε άφηνα. Ε τώρα νννααα μες στα μάτια. Τα τραβάει και μένα ο κώλος μου φαίνεται. Και εσύ ρε παρέα γιατί δεν με άφηνες στην ησυχία μου? Καλά να πιστέψω ήσουνα συχγυσμένος και δεν ήξερες τι ήθελες. Εμένα γιατί ήθελες να με συχγύσεις? Για να σου κάνω παρέα στο συχγυσμό σου και να μην νιώθεις μοναξιές? Misery loves company?

Από τη μια δεν σε ήθελα από την άλλη έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν ήθελα να περάσουν τα χρόνια και να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν τον άφηνα πίσω στη ζωή μου? Ε τώρα τι κατάλαβες? Και μετά όταν σε στριμώχνω σε μια γωνιά και σου λέω έτσι και έτσι, δεν θέλω άλλο να πονάω και καλά κάνεις να πάρεις μια απόφαση εδώ και τώρα εσύ τι κάνεις? Δείχνεις τον αδύνατο σου χαρακτήρα και μου δείχνεις ποιος πραγματικά είσαι. Όποταν λέω και εγώ τέρμα τέλος φτάνει. Έτσι και αλλιώς με τέτιο αδύνατο χαρακτήρα που έχεις δεν θα ταιριάζαμε ποτέ. Και αυτό ήταν. Έχει από τότε να μιλήσουμε. Και ούτε προκειται να ξαναμιλήσουμε. Μπήκα πολλές φορές στο πειρασμό να επικοινωνήσω μαζί σου. Αλλά δεν πρόκειται να υποκύψω. Πολύ απλά επειδή μου αξίζει κάτι πολύ καλύτερο. Γιατί όμως τώρα σε σκέφτομαι τόσο πολύ? Γιατί ρε παρέα δεν με άφηνες στην ησυχία μου? Γιατί ρε εαυτέ μου όταν ερχότανε πίσω τον δεχόσουνα?

Σε πιο σοβαρές σχέσεις και δεν είχα κολλήσει τόσο πολύ. Γιατί με σένα που ούτε καν κανονική σχέση δεν μπορώ να πω ότι είχαμε κολλάω τοσο πολυ?

Γιατί με αυτόν νιώθω έτσι? Γιατί τόση λύπη? Και όχι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ερωτεύτηκα. Το έχω αποδεχτεί ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί μεταξύ μας και ξέρω ότι θα έρθει εκείνη μέρα που δεν θα σε σκεφτώ καθόλου. Αλλά ώρες ώρες αναρωτιέμαι. Τι στο καλό, σοβαρομιλάς τώρα? Μπήκες στη ζωή μου όταν δεν γύρευα έρωτες και μου έκανες τη ζωή άνω κάτω και μετά φεύγεις απλά επειδή δεν ήθελες αν παραδεχτείς ορισμένα πράγματα. Στα δικά σου ψυχολογικά γιατί με έμπλεξες και μένα θα ήθελα να μάθω?

Όπως και να έχει είναι ορισμένα ερωτήματα που δεν θα μου απαντηθούν ποτέ και αυτό δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή. Σημασία έχει να σε ξεχάσω. Θέλω να τελειώσουν οι γιορτές να πάω δουλειά να μπω σε μια ρουτίνα να έχω πράγματα να κάνω να μην σε σκέφτομαι. Και κάποια στιγμή να σε ξεγράψω εντελώς. Μια πίκρα όμως την έχω. Γιατί μου αξίζαν πολύ καλύτερα πράγματα. Και δεν το αρνιέμαι είμαι σε κάποιες φάσεις (σαν και αυτές) πίκρισσα όσο μωρίστικο και αν ακούγεται αυτό. Και ελπίζω να σου πάρει πάρα πολύ καιρο να με ξεχάσεις, πιο πολύ από μένα. Γιατί ας μην κοροιδευόμαστε, μπορεί να μου είπες ότι μου είπες αλλά το ξέρουμε και οι δυο μας ότι δεν το εννοούσες. Μπορεί να χαμογελούσες όταν μου το έλεγες αλλά είδα έστω και για ένα λεπτό τη θλίψη στο μάτι σου. Δεν με ξεγελάς.

Το είπα και παλιά ότι δεν πρόκειται να σπαταλήσω άλλο χρόνο να σε σκέφτομαι αλλά να'μαι πάλι που σε σκέφτομαι. Ναι τα τραβάει και μένα ο κώλος μου. Το έχω ξαναπεί αυτό. Η ειρωνία της όλης υπόθεσης είναι ότι εσένα σε έβαλα στην κατηγορία των καλών παιδιών. Χίλιες φορές καλύτερα κάποιος από την κατηγορία των "κακών" παιδιών παρά των "καλών" παιδιών. Τουλάχιστον με αυτούς ορισμένα πράγματα τα αναμένεις. Ενώ από τους άλλους δεν το περιμένεις και χάνεις τη γη από τα πόδια σου.

Καλή Ανάσταση.

2010-03-31T04:41:00.000-07:00

Προσπαθώ να ζήσω το μετά και όχι το πριν, το αν και το μπορεί.

Το παλεύω ακόμα αυτό αλλά όσο ζω προσπαθώ. Πως τα λέω πως τα λέω ώρες ώρες.

Αν και ωραίες οι γιορτές και οι οικογειακές συναντήσεις, για μένα έχουν και ένα μικρό ελάττωμα. Μερικά πράγματα μένουν στάσιμα. Και δεν μου αρέσει αυτό. Αλλά θα περάσουμε.

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση και καλό μήνα.

2010-03-29T08:46:00.000-07:00

Βρέθηκα χτες με μια φίλη που καιρό έχει να βρεθούμε και είπαμε να κάνουμε catch up. Από την όλη συνάντηση μας ένα πράγμα μου έμεινε που γενικώς είναι κάτι που πολύ συχνά το παρατηρώ.

Με τη συγκεκριμένη κοπέλα έχουμε να βρεθούμε από το Δεκέμβρη. Στη τελευταία μας παρόμοια μας συνάντηση είχε προβλήματα με ένα άντρα. Όπως και μένα χεχε και μοιραζόμασταν το πόνο μας. Όπως και να έχει αυτή έβγαινε με ένα παιδί για περίπου 1 χρόνο αλλά το τελευταίο διάστημα είχαν εμφανιστεί κάποια προβλήματα και μάλλον πήγαιναν για το χωρισμό.

Πίσω στο παρόν τώρα. Βρεθήκαμε λοιπόν χτες και λέγαμε τα νέα μας. Η κοπελιά από τον Δεκέμβρη μέχρι σήμερα πρόλαβε να χωρίσει, να τον ξεπεράσει και να κάνει και μια καινούργια σχέση και να είναι τρισευτυχισμένη. Και σας ρωτάω λοιπόν, αυτές οι κοπέλες πότε προλαβαίνουν και τα κάνουν όλα αυτά? Δεν είναι η μόνη κοπέλα που ξέρω που μετά από μια σχέση καταφέρνουν και βρίσκουν σε χρόνο μηδέν άλλο γκόμενο. Και ξαναρωτάω εγώ πως τα καταφέρνουν?

Πέστε μας το μυστικό βρε παιδιά.

Σε άλλα νέα επειδή βαρέθηκα να ξυπνώ το πρωί και να νιώθω ότι όλος ο κόσμος είναι δικός μου και ότι μπορεί να πετύχω ότι θέλω και μετά τη νύχτα να με πιάνει ψιλοκατάθλιψη επειδή τίποτα δεν άλλαξε και ότι I am right where I started έκανα πλαν το οποίο θα αρχίσω να ακολουθώ πολύ πιστά από αύριο και θα πάρω την ζωή μου από τα αυτιά και θα της δώσω νάψει. Αναζωογόνηση θα κάνω στο σώμα μου και στη ψυχή μου.

2010-03-28T05:48:00.000-07:00

Έχει καιρό να νιώσω ελεύθερη. Νομίζω εν ώρα μου γιατί τα χρόνια δεν έρχονται πίσω. Πάντα ο παπάς μου μου έλεγε να το διασκεδαζω τωρά που είμαι νέα γιατί μετά θα έχω άλλες ευθύνες και δεν θα νιώθω ελεύθερη.

Τωρά με τις άλλες ευθύνες δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούσε αλλα μάλλον μιλούσε για παιδιά και οικογένεια κτλ κτλ. Αλλά φυσικά μου έλεγε επίσης και τα πάντα με μέτρο. Όπως και να έχει επειδή να κάνω οικογένεια δεν είναι μες τα σχέδια μου αυτή τη φάση, σορρυ γιαγιά, και επειδή ο χρόνος μου είναι πολύτιμος θα διαλέγω πολύ επιλεκτικά με ποια άτομα θα ξοδεύω το χρόνο μου.

Πριν καιρό πήγα σε ένα κατάστημα για να κάνω μια αγγαρεία για τη μάνα μου. Η ιδιοκτήτρια του καταστήματος παλιά γνωστή της μάνας μου, αλλά εγώ δεν έτυχε να την γνωρίσω. Πάω λοιπόν στο κατάστημα, της λέω το και το με στέλνει η τάδε, είμαι η κόρη της και θέλω το τάδε πράγμα. Εκείνη πολύ ευχαρίστως να με εξυπηρετήσει. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όπως πάω να πληρώσω μου αρχίζει την κουβέντα. Άσχετο που εγώ βιαζόμουνα αλλά σαν καλή κοπελίτσα με τρόπους και της λοιπές μαλακίες δεν της το είπα να μην φανώ και αγενής και μετά να αρχίσει το κουτσομπολιό, η κόρη της τάδε ήταν πολύ αγενης σε εμένα και δεν έκατσε να μου πει 2 κουβέντες. Οκέι το παράκανα αλλά κουβέντα να γίνεται.

Άρχισε τη κουβέντα να μου λέει περί ανέμων και υδάτων και εγώ να κουνάω τη κεφαλή μου και να της λέω σωστά τα λέτε να κάνω πως ενδιαφέρομαι κτλ κτλ.

Σε κάποια φάση μου λέει ότι έχει και 2 κόρες της οποίες και πάντρεψε. Σε αυτή τη φάση βγάζει και το πορτοφόλι της και μου δείχνει και τις φωτογραφίες των κόρων της την μέρα του γάμου τους. Να δακρύσει από συγκίνηση έμεινε και όλο το σκηνικό θα ολοκληρωνόταν. Και άρχισα και εγώ να λέω τα τυπικά που λένε όλοι είτε το εννοούν είτε όχι. Μα τι όμορφες, να σου ζήσουν να τις χαίρεσαι μπλα μπλα μπλα. Α έχετε και εγγόνια ε? Μπράβο να τα χαίρεστε! (άσε που και οι δυο κόρες είναι πιο μικρές μου και έχουν και παιδια. Και εγώ ρωτάω βρε παιδιά πότε προλάβατε εσείς να ωριμάσετε και να κάνετε παιδιά? Ειλικρινά νιώθατε έτοιμες για να αναλάβετε τέτοια ευθύνη? Ήσασταν σίγουρες ότι ζήσατε τη ζωή σας ή θα έχετε απωθημένα?) Σαν τα έλεγα όλα αυτά εγώ έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου. Ήντα chance τωρά να με ρωτήσει αν είμαι παντρεμένη. Ε δεν πρόλαβα να τελειώσω την σκέψη μου και μου σύρνει την ερώτηση. Ακολουθά ο πάρακατω διάλογος:

-Εσύ είσαι παντρεμένη?
-Όχι είμαι ελεύθερη.
-Ααααα. Δεν πειράζει.

Τούτο το δεν πειράζει μου το είπε με ένα ύφος μάνα μου ρε είσαι κρίμα έτσι κακό. Και εγώ εκείνη την ώρα ήθελα να της πω ΠΠΕΕΕΕΕΕ!!! Αλλά είπαμε, ευγένεια πάνω απ'ολα.

Ασχετο με αυτό αλλά ώρες ώρες τουτη η ευγένεια μου μου σπάζει τα νεύρα. Και κάτι άλλο άσχετο. Το τελευταίο διάστημα ένα δυο άτομα στη ζωή μου άρχισα να τα βαριέμαι αφάνταστα. Μου μιλάνε και εγώ το μόνο που ακούω είναι μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα.

Και ένα τελευταίο άσχετο. Χτες στο δρόμο ήταν ένα αυτοκίνητο μπροστά μου. Μέσα ήταν ένας άντρας και συνοδηγός μια γυναίκα. Τα παράθυρα και των 2 ανοιχτά. Σε κάποια φάση το αυτοκίνητο άρχισε να πηγαίνει δεξιά και αριστερά. Τι κάνει αυτός ρωτάω τον εαυτό μου (ναι γιατί έχω τη τάση να μιλώ στον εαυτό μου). Μετά ακούω μια γυναικεία κραυγή. Από που προέρχεται λέω αυτή η φωνή. Και μετά κατάλαβα. Ο άντρας έδερνε τη γυναίκα εξού και οι φωνές αλλά και το γεγονός που το αυτοκίνητο δεν πήγαινε ευθεία. Επειδή με το ένα χέρι κρατούσε το τιμόνι και με το άλλο έδερνε. Και εγώ ξαναλέω ΠΠΕΕΕΕΕΕ! Δεν έμεινε πολλή ώρα στο δρόμο. Μόλις είδε στρίψιμο βγήκε από τον κύριο δρόμο φαντάζομαι για να σταματήσει κάπου και να αρχίσει να δέρνει με την άνεση του. Μάλιστα πολλά ωραία, πάμε πολύ μπροστά. Το βλέπω. Νομίζω θα ήταν καλό εκείνη τη στιγμή να έπαιρνα νούμερα αυτοκινήτου και να κάνω κάτι δεν ξέρω τι ακριβώς. Αλλά βιαζόμουνα εκείνη την ώρα σιγά μην κάτσω να ασχοληθώ είπα στον εαυτό μου. Άσε που μπορεί και να παρεξήγησα την όλη ιστορία λέω στον εαυτό μου για να μην νιώθω ένοχη μετά που δεν έκανα κάτι.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τους παράγοντες γιατί η κοινωνία μας γενικά δεν τα πάει και πολύ καλά. Επειδή σταματήσαμε να νοιαζόμαστε και μόνο τον εαυτό μας σκεφτόμαστε. Στα λόγια είμαστε όλοι καλοί. Στις πράξεις όμως άλλα κάνουμε. Οκέι θα σταματήσω εδώ γιατί πολύ το φιλοσόφησα το θέμα.

2010-03-26T12:55:00.000-07:00

Έχει εδώ και ένα μήνα περίπου που άρχισα να μετρώ τα αυτοκίνητα μιας συγκεκριμένης μάρκας όποτε τα δω στο δρόμο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Απλώς έχω αδυναμία στη συγκεκριμένη μάρκα και μια μέρα δεν ξέρω πως μου ήρθε άρχισα να τα μετρώ.

Σήμερα λοιπόν είδα ακόμα ένα αυτοκίνητο της συγκεκριμένης μάρκας και μου στρογγύλεψε τον αριθμό. Έφτασα δηλαδή στον αριθμό 60. Μόλις το είδα ενθουσιάστηκα κάπως. Ήμασταν στα φώτα σταματημένοι και το αυτοκίνητο ήταν δίπλα μου. Ειλικρινά μόλις το είδα και πήγα να χαρώ και να πω στον εαυτό μου woohoo! number 60!! σε εκείνη ακριβώς τη φάση ακούω ένα πααατττ! και τη μια στιγμή το πισινό τζάμι του αυτοκινήτου ήταν μια χαρά και την επόμενη στιγμή ήταν χίλια κομμάτια! Κάποιος φαίνεται είχε σύρει μια πέτρα και πήγε κατευθείαν στο τζάμι και το έσπασε. Πάλι καλά που δεν έπαθαν τίποτα τα άτομα, που δεν τους βρήκε η πέτρα. Εγώ έμεινα τα! Η πέτρα ήρθε κυριολεκτικά από το πουθενά. Ούτε που κατάλαβα απο ποια πλευρά είχε έρθει.

Τελικά πρέπει να πιάνει πολλά το μάτι μου. Ε χαράς τη τύχη του ανθρώπου. Και χαράς τη γαιδουροσύνη του ατόμου που έσυρε τη πέτρα. Τώρα έγινε καταλάθος ή επίτηδες δεν ξέρω. Πάντως ήταν κεντρικός δρόμος και εκείνη τη στιγμή ήταν ώρα της κίνησης. Ποιος λοιπόν βλάκας έσυρε τη πέτρα μέρα μεσημέρι και μπροστά από τόσα αυτοκίνητα. Πραγματικά ελπίζω να έγινε καταλάθος και να μην ήταν σκόπιμο.

Σε άλλα νέα, εκείνη η κοπελίτσα με την οποία θα δουλέψω λόγω δουλειάς αποδείχτηκε να με κάνει να μείνω με το στόμα ανοιχτό. Όταν ήταν με τη μάνα της το έπαιζε θεοσεβούμενη και φοβισμένη και δεν έπαιρνε δική της πρωτοβουλία. Όταν όμως βρεθήκαμε χωρίς τη μάνα της με έκανε να καταπιώ τη γλώσσα μου! Μα καμία σχέση! Μου έβαλε γυαλιά. Λες και ξέχασε τους τρόπους που είχε μπροστά στη μάνα της. Σε κάποια φάση πήγε να μου την πει κιόλας! Έχω ένα προαίσθημα πως δεν θα τα πάμε καθόλου καλά. Τουλάχιστον μόνο για ενάμιση μήνα θα δουλεύω μαζί της. Θα της παραδεχτώ όμως κάτι. Όταν κάποιος αρχίζει να μου πηγαίνει κόντρα με έμεσο τρόπο αλλά και ταυτόχρονα άμεσο τρόπο τότε ανάβουν τα λαμπάκια μου. Ιδίως όταν ο άλλος δεν με ξέρει καλά καλά. Οπόταν είμαι σε φάση the game is on!

Θα το παίζουμε σκύλλος με τη γάτα. Θα μου τη λέει εκείνη θα της την λέω και εγώ. Όσο παράξενο και αν ακούγεται πεθύμισα έτσι φάση. Η νοηματική αδρεναλίνη (υπάρχει έτσι φράση?) θα είναι στα χάι. Τουλάχιστον τα πράγματα δεν θα περνάνε όμορφα και ωραία χωρίς σκαμπανεβάσματα. Θα υπάρχει ένα brain stimulation. οεο?? Θα έχει ένα action η υπόθεση. Άτε και τούτη η "αρμονία" στη δουλειά άρχισε να γίνεται πολύ βαρετή.

Αν η κοπέλα ήταν άντρας μπορεί στην αρχή να τον αντιπαθούσα αλλά θα ήταν το είδος αντιπάθειας με το οποίο θα ήθελα να του σκίσω τα ρούχα! Μήπως να το σκεφτώ να το γυρίσω στο λεσβιακό? Φυσικά δεν νομίζω η συγκεκριμένη κοπέλλα να ήταν του γούστου μου αν αποφάσιζα ποτέ να το γύριζα στο λεσβιακό. Θα ήθελα η υποφήφια μου φιλενάδα να είχε τσαμπουκά. Να είναι αντράκι αλλά ταυτόχρονα και γυναικάρα. Θα την ήθελα να έχει σαγηνευτικό βλέμμα και full lips όπως της Αντζελίνα Τζολί. Αλλά σαν την Μόνικα Μπελούτσι δεν έχει. Αυτή θα ήταν η ιδανική μου γυναίκα. Ω ρε τι βλακείες λέω! Φαίνεται τελικά ότι η έλλειψη μιας συγκεκριμένης σωματικής πράξης έχει κάποια επιρροή στα εγκεφαλικά κύτταρα.

2010-03-25T08:24:00.000-07:00

Έκανα το μπανάκι μου και στέγνωσα όσο μπορούσα τα μαλλάκια μου. Που μάλλον τώρα δεν πρέπει να να αποκαλώ μαλλάκια αλλά μάλλες αφού μεγαλώσανε πααααάρα πολύ και φτάνουν μέχρι το πάτωμα. Σε ένα μήνα δεν θα χρειάζομαι σκούπα για να σκουπίσω το πάτωμα. Θα χρησιμοποιώ να μαλλιά μου. Οκέι τωρά υπερβάλλω αλλά είπαμε δεν με ξέρεις δεν σε ξέρω οπόταν ποιος σε ρωτά.

Τα μαλλιά μου είναι πλούσια σε περιεκτικότητα, είναι σγουρά και έχουν την τάση να φουντώνουν πάρα πολύ ειδικά αν τους φυσίσει λίγο ο αέρας. Εκτός από τις ελάχιστες φορές που πηγαίνω κομμωτήριο για να τα χτενίσω, ο τρόπος που τα συγκρατώ/συγυρίζω κάπως είναι να τούς βάζω λίγο αφρό και μετά να τα στεγνώνω με τον στεγνωτήρα. Τωρά τελευταίως όμως ανακάλυψα άλλο τρόπο εντελώς τυχαία γιατί βιαζόμουνα και δεν είχα ώρα να τα στεγνώσω. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανοίγω και τα 2 παράθυρα και πάω όπου με πάρει ο δρόμος. Στεγνώνουν τα μαλλιά μου με τη βοήθεια της φύσης και ούτε φουντώνουν υπερβολικά και είναι κάπως συγυρισμένα. Οκέι είναι λίγο, πως να το πω, ανέμελα αλλά δεν πειράζει μου κάνει και αυτό. Το καλύτερο στέγνωμα μαλλιών το είχα βιώσει (άκου εκεί βιώσει ημίσιημου λες και μιλώ για το πιο σοβαρό θέμα) όταν ήμουν εξωτερικό και φυσούσε αέρας σαν περπατούσα. Γίνονταν λίγο ασυστάριστα αλλά όχι το άσχημο το ασυστάριστο.

Εφόσον τώρα κάλυψα και αυτό το σοβαρό θέμα θα πάω στο αυτοκινητάκι μου και θα πάω όπου μου έρθει μόνη μου, για να ξεκουράσω το νου μου. Καλές οι παρέες μου αλλά τωρά θέλω να κάνω λίγη παρέα στον εαυτό μου. Αν δείτε καμιά κοπελίτσα να το παίζει ωραία και κουλ και σνομπ πολύ πιθανόν να είμαι εγώ. Μην με χαιρετίσετε γιατί θα το παίξω typical κυπραία και θα σας κοιτάξω αφ'υψηλού. Αν γυρίσω να σας δω.

Woohoo!! Second post today. Oh yes I'm gonna celebrate tonight!

Και κάτι άσχετο. Τι κάνει κάποιον να κάνει like μια φωτογραφία του που είναι μόνο εκείνος/η στη φωτογραφία? Τάχα? Αρέσκει σου ο εαυτός σου? Οκέι και μένα μου αρέσω αλλά προτιμώ να κάνουν άλλοι like μια φώτο μου παρά να κάνω like τον εαυτό μου. Δεν ξέρω άποψη μου.

2010-03-25T07:11:00.000-07:00

I am getting uncomfortable. I am also getting scared.

At the same time I am happier and more selfish and more free.

Stronger, more determined. More optimistic. The weather must have played some role in all of these. It is more than welcome.

I don't care if I am scared. It keeps me on my toes.

Insanity. It's good to be insane sometimes. I have been getting the feeling that being insane is the only way to survive this whole insanity. From now on I shall call myself Miss Insanity. Cause as my grandmother often says ο κάθε πελλός έσhι τον αντίπελλο του. I dedicate this to a certain coworker who just found her αντίπελλο της.

2010-03-23T17:29:00.000-07:00

Can't sleep. I tried but it was hopeless.

I am running out of things to do to make me wanna sleep. I tried to read a boring book. That always seems to do the trick. Not this time I guess. At least I don't have to wake up very early tomorrow. Or is it today? What to do what to do. Let's see...what have I learned today? Oh yes, that out of nowhere people suddenly remember you. People you haven't talked to in years just pick up their phone and call you just to see how you are doing. That's sweet isn't it?

What else? Let me think. Some mothers refuse to let their child out of their reach. I've also learned that elephants can fly and that money grow on trees. In addittion, just today I found out that Santa Claus doesn't really exist and that huge toy companies created him just so they will increase their sales during a certain period of the year. It turns out to be nothing more than just a scam.I am devastated. I know! That's probably why I can't sleep. I am too hurt to sleep. Oh well, at least the Easter bunny is real. No one can take that away from me.

I could start counting sheep but that is just no fun! Can't sleep can't sleep can't sleep. As funny as this may sound, right now, at the moment, as we speak other people are sleeping, others are eating, others are driving, others are throwing up, others are getting drunk, others are having sex, others are having an argument, others have no roof above their heads and are hiding under a tree or at the train station to avoid getting wet from the rain. Others have no food to feed themselves and/or their children. Others are being born right now. Others are dying, others are crying, others are in total bliss, others are in love. Others are in the toilet. Others are trying to figure out their role on the planet. The list can go on and on.

Now, why am I saying all these things? Don't know. Probably because I need to do something until I feel the need to finally fall asleep. It was a very warm day today. I enjoyed it. You can't see me right now but I am actually visualising sheep. I am trying to count them. Anything to make me fall asleep. Do not interrupt me. One, two, three, four,five, six, seven. Oh crap I don't think it's working.

Ok that's it. One last attempt to sleep. Goodnight.

Ταρακουνήστε λίγο τον εαυτό σας και ξυπνήστε.

2010-03-23T13:02:00.000-07:00

Μία από τις λίγες φορές που βάζω και τίτλο. Όπως και να έχει θα είμαι σύντομη. Έγινε κάτι σήμερα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Αρνητική εντύπωση.

Λόγω δουλειάς, είχα την ευκαιρία σήμερα να γνωρίσω μια μάνα με την κόρη της, και η σχέση που είχαν μεταξύ τους δεν μου άρεσε καθόλου. Η κοπέλα 23 χρονών, σπουδασμένη του εξωτερικού. Αν η κοπέλα ήταν για παράδειγμα 15 χρονών θα καταλάβαινα απολύτως τη συμπεριφορά και των 2. Έλα όμως που αυτή είναι 23. Η μητέρα δεν άφηνε τη κόρη να μιλήσει και μιλούσε εκ μέρους της. Η δε θυγατέρα δεν έδειξε να ενοχλείτε και συμπεριφερόταν και η ίδια σαν μωρό που φοβάται να κάνει οτιδήποτε και δεν έπαιρνε η ίδια τα σκήπτρα. Εγώ θα δουλέψω με την θυγατέρα και όχι με την μάνα αλλά κατέληξα να συνεννοούμε με την μάνα και όχι με την ίδια την κόρη.

Περίμενα για δέκα ολόκληρα λεπτά να αποφασίσει η θυγατέρα πότε θα ξαναβρεθούμε για να κάνουμε την δουλειά και αν δεν έμπαινε στη μέση η μάνα και να πει μια μέρα, εγώ ακόμα θα την περίμενα για να αποφασίσει. Δεν μπορώ να καταλάβω την νοοτροπία και των 2. Η μάνα που δεν δίνει περιθώριο στη κόρη να μιλήσει και τελοσπάντων να παίρνει η ίδια κάποιες αποφάσεις και η δε κόρη που δεν έδειχνε να ενοχλείτε και άφηνε τη μάνα της να μιλά εκ μέρους της λες και δεν είχε η ίδια άποψη και αποφασιστικότητα. Και είναι κοπέλα που έζησε και μόνη της αφού είναι σπουδασμένη του εξωτερικού. Από τη στιγμή που την γνώρισα μέχρι να φύγουν είχα αυτή την επιθυμία (που προσπάθησα πάρα πολύ να συγκρατήσω) να την πάρω από τους ώμους και να την ταρακουνήσω και να της πω πολύ δυνατά: ΞΥΠΝΑ ΚΟΡΗ ΜΟΥ. ΕΙΣΑΙ 23 ΧΡΟΝΩΝ! ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΡΥΒΕΣΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΖΗΣΕ!!

Και εγώ υποτίθεται θα δουλέψω με αυτή την κοπέλα. Καλύτερα να μιλώ με τη μάνα της και η μάνα να της μεταφέρει τα μηνύματα. Μπορεί να κάνουμε και καλύτερη δουλειά έτσι. Αν της πήρε 10 λεπτά να πάρει μια τόσο εύκολη απόφαση για ποια μέρα θα μπόρει να βρεθούμε φαντάζομαι πόση ώρα θα θέλει να παίρνει πιο σοβαρές αποφάσεις.

2010-03-21T07:20:00.000-07:00

Χθες βγήκαμε μια παρέα έξω. Τίποτα το ξεχωριστό, απλώς βγήκαμε έξω ως συνήθως για ποτό μιας και ήταν και Σάββατο. Που να ήξερα ότι κανονίστηκε στη παρέα να είναι και ο παρέας που έχει πάνω απο 3 μήνες να τον δω. Έτυχε να μιλήσουμε κάποιες φορές στο τηλέφωνο από την τελευταία φορά που τον είδα πριν τα Χριστούγεννα αλλά δεν έτυχε να βρεθούμε γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς ήταν κάτι που απόφευγα. Χτες όμως δεν μπορούσα. Ανταλλάξαμε μια δυο κουβέντες τα τυπικά τι κάνεις, εχαθήκαμε και διάφορες άλλες μαλακίες. Το ένιωθα ότι ήθελε να μιλήσουμε μόνοι αλλά εγώ έπαιζα πελλό.

'Εγιναν πολλά και διάφορα άσχετα που βαριέμαι να τα πω. Το ένα έφερε το άλλο και στο τέλος της βραδιάς βρέθηκα στο αυτοκίνητο του να με παίρνει σπίτι λόγω του ότι δεν είχα πάει με το δικό μου και είχα κανονίσει να με φέρει πίσω μια φίλη μου αλλά την είχε πιάσει πονοκέφαλος και έφυγε πολύ γρήγορα. Οπόταν προσφέρθηκε ο παρέας να με πάρει. Στην αρχή ήμουν κάπως διστακτική και προσπαθούσα να βρω άλλο μέσο. Εκείνος επέμενε οπόταν δέκτηκα. Λάθος μου ίσως. Όχι ίσως. Σίγουρα. Όπως και να έχει βρέθηκα στο αυτοκίνητο του να με παίρνει σπίτι. Στην αρχή απόλυτη ησυχία και από τους δυο μας. Στην πολλή ώρα δεν άντεξα και άρχισα να μιλώ περί ανέμων και υδάτων. Ότι μου ερχόταν στο νου. Σε κάποια φάση βλέπω να τοποθετά το χέρι του στο πόδι μου.

Ε αυτό ήταν για μένα. Άρχισα να βγάζω όλα αυτά που κρατούσα μέσα μου τόσο καιρό. Του έλεγα και του έλεγα και του έλεγα. Ήταν να μην πάρω φόρρα. Και ξαλάφρωσα. Και όχι δεν τα είπα επειδή ήμουν πιωμένη και βρήκα το θάρρος. Τα είπα και ότι είπα προερχόταν από μένα και δεν ήταν αποτέλεσμα του αλκοόλ γιατί δεν είχα πιει σχεδόν καθόλου. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πολύ ωραία γιατί καιρός ήταν να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Δεν μιλούσα απλώς. Κυρίως έκανα ερωτήσεις για να τις απαντήσει ο παρέας. Τωρά να πω ότι με ικανοποίησαν οι απαντήσεις του θα λέω ψέματα και δεν κάνει γιατί μετά δεν θα πάω στο παράδεισο.

Η φάση είναι ότι οι απαντήσεις του ήταν μαλακίες και ξέρω ότι δεν τις εννοούσε καθόλου. Τον είχε πιάσει ο εγωισμός του και δεν ήθελε να παραδεχτεί τίποτα. Πολύ μου την σπάει ο αντρικός εγωισμός ώρες ώρες. Και μετά οι τελευταίες απαντήσεις που ήταν το κερασάκι στη τούρτα. Αφού μου είπε ότι χώρισε για τα καλά με την άλλη (για πόσο καιρό αναρωτιέμαι) εγώ του λέω ωραία και από εμένα τι θέλεις τώρα? Και μου λέει τίποτα. Εγώ θέλω να μείνω μόνος αυτό το καιρό και εξάλλου σε βλέπω απλώς σαν μια φίλη μου και τίποτα άλλο. Και του λέω ωραία αφού θες να μείνεις μόνος γιατι τον τελευταίο καιρό με έπαιρνες τηλέφωνο για να βρεθούμε? Και γιατί ρώταγες με κτητικό τρόπο ποιος ήταν αυτός πού ήταν στη παρέα σας και από που τον ξέρεις κτλ κτλ? Αυτές δεν είναι ερωτήσεις που κάνει κάποιος που σε βλέπει απλώς σαν φίλη του. Και γιατί σε ενόχλησε τόσο πολύ όταν σου είπα μια φορά στο τηλέφωνο ότι δεν έχω όρεξη να συζητήσω τι άλλαξε εκ μέρους μου από εκείνη τη μακρινή μέρα που έχει να βρεθούμε?

Φυσικά για να λέμε και την αλήθεια δεν ξέρω τι περίμενα από τις απαντήσεις του. Τι ήθελα δηλαδή να ακούσω? Να μου πει ότι πεθαίνει για μένα και ότι έκανε μεγάλο λάθος? Όχι δεν το περίμενα αυτό,δεν ζω εντελώς στο κόσμο μου, αλλά ήθελα απαντήσεις που θα ένιωθα δικαιωμένη. Ότι δεν ήμουνα παράλογη όταν κατάλαβα ότι αυτός δεν ήξερε τι του γινόταν. Ότι δεν φανταζόμουνα διάφορες καταστασεις και ότι τα συμπεράσματα που έβγαζα δεν ήταν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος πολύ πιθανό να το πίστευα ότι θέλει να μείνει μόνος και ότι με βλέπει απλώς σαν μια φίλη του. Και μπορεί να έλεγα στον εαυτό μου ότι μάλλον τα φαντάστηκα όλα αυτά. Αλλά αφού τον ξέρω.

Τώρα θα έρθει ο άλλος μου εαυτός και θα μου πει καλά τώρα γιατί εσένα σε πείραξε τόσο πολύ το γεγονός ότι είπε ότι σε βλέπει απλώς σαν φίλη του? Μήπως ήθελες κατα βάθος να γίνει κάτι μεταξύ σας? Και για να λέμε την αλήθεια δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό.Μπορεί και να ήθελα αλλά πρώτα θα ήθελα να σιγουρευτώ ότι αυτός είναι 100% σίγουρος ότι αυτό θέλει. Αλλά επίσης με ενόχλησε γιατί ξέρω ότι βλακείες έλεγε μόνο και μόνο για να μην πληγώσει τον εγωισμό του.Μετά από εκείνα που περάσαμε να μου λέει ότι ποτέ δεν με είδε κάτι παραπάνω από μια φίλη του? Αν αυτό πραγματικά ισχύει τότε πρέπει πραγματικά να ζω στο κόσμο μου και ίσως να πρέπει να το ψάξω αυτό. Άσε που πήρε και εκείνο το ειρωνικό του ύφος όταν μου έλεγε ότι θα μου τηλεφωνήσει σύντομα όταν βρεθήκαμε έξω από το σπίτι μου. Μπορεί να έχω πολλά πράγματα να μάθω για τους ανθρώπους ακόμα αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρη. Όταν κάποιος το παίζει πολύ αδιάφορος και παίρνει και το ειρωνικό ύφος τότε σημαίνει ότι ενοχλήθηκε από κάτι και απλώς προσπαθεί να το κρύψει.

Όπως και να έχει εγώ τώρα νιώθω ανακουφισμένη επειδή τα είπα όλα. Δεν άφησα τίποτα πίσω. Και το καλό της υπόθεσης είναι ότι ήμουνα πολύ ήρεμη. Ούτε φώναζα ή οτιδήποτε άλλο. Είχα τον έλεγχο. Τώρα τι θα γίνει πάρακατω δεν ξέρω. Μπορεί και να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ μπορεί και να βρει μια δικαιολογία να με πάρει τηλέφωνο. Τα πράγματα όμως είναι πολύ ξεκάθαρα τώρα. Μου είπε ότι θέλει να είναι μόνος και είτε το εννοούσε είτε όχι δεν έχει σημασία.

Πολύ πολύπλοκος άνθρωπος. Άλλα λέει άλλα κάνει. Πλήρης αντίθεση. Είπαμε πολλά πράγματα που βαριέμαι να τα λέω αλλά το κύριο πράγμα που είπε και ήταν το κερασάκι στην τούρτα της όλης υπόθεσης από την μέρα που γνωριστήκαμε ήταν ότι με βλέπει σαν φίλη. Καλό και αυτό.

Πραγματικά όλα τα κάνουμε πολύ πολύπλοκα. Τα πράγματα είναι πολύ απλά και εμείς τα φέρνουμε απο εδώ τα φέρνουμε από εκεί και τα κάνουμε σαν τα μούτρα μας. Insane. Έχει και άλλους έξυπνους σαν και εμάς ή μόνο εμείς τα κάνουμε όλα αυτά? Είτε μας αρέσει να αυτομαζωχιζόμαστε και να αυτοκαταστρεφόμαστε είτε είμαστε απλώς παράξενοι. Έτσι όμορφα και ωραία.

2010-03-14T03:43:00.000-07:00

Μεγάλη βαρεμάρα. Κυριακή πρωί, τι πρωί δηλαδή μεσημέρι σχεδόν και βαριέμαι. Έχω πολλά πράγματα να κάνω αλλά με έπιασε μεγάλη βαρεμάρα και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Και μέχρι τις έξι ότι έχω να κάνω θα πρέπει να το κάνω γιατί θα πρέπει να φύγω.

Ουφ. Πολύ καλή μέρα φαίνεται ότι θα κάνει. Είναι καιρός τωρά για δουλειές? Εγώ και τα εντομα έχουμε σχέση μίσους. Κυρίως με τις κατσαριδες. Είναι κατ'εμένα τα πιο αηδιαστικά πλάσματα/όντα πάνω στη γη. Μόνο και μόνο που τα σκέφτομαι ανατριχιάζω. Είχα μια συνάντηση με μια κατσαρίδα σήμερα πρωί πρωί. Εκεί που έλεγα τι πράγμα έχει πολύ καιρό να δω? Ήρθε η κατσαρίδα και μου απάντησε. Να την πατήσω αηδιάζω γιατί μόνο και μόνο που θα ακούω εκείνο το τσακ τσακ που σπάζουνε τα κοκκαλάκια της δεν μπορώ. Να πάρω το εντομοκτόνο θέλει και πολλή για να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Άσε που μέχρι να την εξολοθρεύσει θα αρχίσει αυτό το καφέ πράγμα να με βουρά από πίσω. Χαχα. Άμα δω μια κατσαρίδα αρχίζω και εκτιμώ την ομορφιά μιας αράχνης.

Έχει λίγη ώρα που ακούω το ράδιο. Πραγματικά ακούω μουσική για 10 λεπτά και διαφημίσεις για 15 λεπτά. Θέλω ύπνο. Θέλω ένα δικό μου τόπο (το ξαναείπα αυτό αλλά ίσως αν το λέω συνέχεια στο τέλος να το καταφέρω).Θέλω να ταξιδέψω το κόσμο. Θέλω να νιώθω ελεύθερη. Θέλω ησυχία αλλά ταυτόχρονα θέλω και λίγη φασαρία. Θέλω να μην έχω τόσες πολλές έννοιες. Θέλω ένα δικό μου άτομο να μου πει ότι όλα θα πάνε μια χαρά. Θέλω να μην έχω άγχος όταν σου πω ότι σκέφτομαι να σταματήσω να δουλεύω μαζί σου και να βρω κάτι καλύτερο. Θέλω να γνωρίσω όλες τις πτυχές του χαρακτήρα μου. Τις περισσότερες τις ξέρω αλλά ώρες ώρες εκπλήσσομαι ακόμα και εγώ με τα πράγματα που κάνω. Πραγματικά αναρωτιέμαι πως θα αντιδρούσα αν ήμουνα σε πόλεμο. Πως θα αντιδρούσα, μήπως θα μεταμορφωνόμουνα σε ένα άγριο ζώο και θα έκανα βιαιότητες που ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι θα έκανα? Και αν κάποιος με έφερνε σε σημείο όπου θα εξοργιζόμουνα πάρα πολύ τι θα έκανα? Μέχρι ποιο σημείο θα έφτανα? Οκέι πολλά αν είπα και δεν κάνει να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν γινόταν αυτό και αν γινόταν το άλλο.

Ήθελα να ξοφλήσω το αυτοκίνητο μου και το έκανα. Του έβγαλα και όνομα του αυτοκινήτου μου. Ήθελα να δουλέψω για λίγο καιρό μακρυά και το έκανα. Για πολύ λίγο καιρό όμως. Ίσως θα πρέπει να γυρίσω πίσω. Ήθελα να τελειώσω τις σπουδές μου και το έκανα. Ουπς κάπου εδώ τελειώνουν τα πράγματα που ήθελα και κατάφερα. Έχω πολλή δουλειά μπροστά μου απ' ότι φαίνεται.

2010-03-12T11:01:00.000-08:00

Βαρέθηκα τούτη την νοοτροπία ορισμένων ανθρώπων που χαίρονται με την κακοτυχία των άλλων. 'Ατε ρε παρετάτε με. Επειδή είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγεται από τα δικά σας προβλήματα ανοίγεται φάλιες και ζημιώνεται άλλους για να ικανοποιήσετε το εγώ σας.

Και να βλέπω τον άλλο που στέκεται εκεί και χαίρεται με καθόλου διακριτικό τρόπο με την κακοτυχία μου που βασικά ο ίδιος μου προκάλεσε. Σαν δεν ντρέπεστε? Και να θυμώνω πάρα πολύ αλλά να ξέρω ότι δεν μπορω να κάνω κάτι. Και να με πνίγει το δίκαιο μου ειδικά την στιγμή που δεν έδωσα κανένα δικαίωμα. Και να συγκρατούμαι και να συγκρατούμαι και να συγκρατούμαι για να μην αντιδράσω όπως θα αντιδρούσε ένα ζώο που ζει στη ζούγκλα όταν νιώθει ότι πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Και να βράζω από μέσα μου και όμως να ξέρω ότι δεν είμαι σε θέση να αντιδράσω. Και όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο να θυμώνω.

Ειλικρινά μα με πιο σκεπτικό ζείτε? Πάτε καλά? Σοβαρά τωρά πόψε δηλαδή θα έχεις πιο καλό ύπνο επειδή σε χαροποίησε η κακοτυχία κάποιου άλλου? Αν ζούσαμε σε ζούγκλα δεν μπορείς να φανταστεις τί θα σου έκανα. Έχε χάρη που ξέρω ότι τα χέρια μου είναι δεμένα και είμαι άτομο που μπορεί να συγκρατηθεί. Ρόδα είναι όμως και γυρίζει γι'αυτό πρόσεχε γιατί εγώ δεν είμαι από τα άτομα που ξεχνούν εύκολα.

Σιχάθηκα το κόσμο. Πραγματικά. Σήμερα ήταν από τις χειρότερες μου μέρες. Δεν μπορώ. Το ξέρω ο κόσμος είναι πολλές φορές κακός αλλά εκεί που πήγαινα να το ξεχάσω και άρχισα να χαλαρώνω έρχεσαι εσύ και μου το θυμίζεις. Ουφ νιώθω να με πνίγουν όλοι γύρω μου. Θέλω να νιώσω ελεύθερη και να μην δίνω λόγο σε κανένα. Και θέλω επιτέλους να μπορέσω να πιάσω δικό μου τόπο/διαμέρισμα να ζω ανεξάρτητη και να μην έχω κανένα πάνω στην κεφαλή μου.

Σας βαρέθηκα. Όχι εσάς αλλά εσάς. Ούφου εννά πελλανω. Σβήνω γράφω και ακόμα έχω πολλά να πω. Θέλω να ευχαριστήσω όμως εσένα που με υπερασπίστηκες παρόλο που ήσουν το τελευταίο άτομο που περίμενα να με υπερασπίσει και θέλω επίσης να πω στην άλλη ότι από εσένα που περίμενα να με υπερασπιστείς δεν το έκανες. Πραγματικά πίστευα ότι με ήξερες καλύτερα. Δεν ξέρω τι με έπιασε τώρα τελευταία αλλά με απογοήτευσε πολύ ο κόσμος τις τελευταίες μέρες.

Άρχισα να νιώθω εκείνο τον πόνο στο λαιμό. Και να το άξιζε όλη αυτή η κατάσταση να έλεγα οκέι. Είναι μια απο εκείνες τις μέρες φαίνεται. Μάλλον θα είναι περίοδος που ο Κρόνος μπήκε στο πλανήτη μου.

2010-03-11T13:32:00.000-08:00

I close my eyes and what do I see? No, not you. But you. You are not a person. You are just a voice that exists inside my head. Nobody knows your existence. Only I do. So I close my eyes and you take me to far away places.

A family friend once told me that I shouldn't compromise when it comes to friends. Never go out with people you wouldn't normally hang out with just for the sake of going out. I agree with him even though at that time I couldn't follow the advice. Actually I could but I chose not to. Cause to some extend I agreed with him but I couldn't imagine myself staying in on a Saturday night. But now I've changed. That's why I am home now saying all these things. Even if it's not a Saturday night.

For over a year now I've been trying to tell you something but you never give me chance. You just don't want to listen. In the end you are going to make me do something that I'll end up regretting. Just give me some space. You are really suffocating me. It's this situation in which I need to get out of but it is so hard. Tonight was the wake up call. I've been postponing it for a long time and I really need to do this. For my sake if not anything else.

In other news which can't really be considered news but old news in a way. I am going to talk about you again. I know that I've paid too much attention. Attention that you don't really deserve. But I need to get it off my chest. I haven't seen you since last year. A few days before Christmas Day that is. I was starting to forget about you. A few weeks ago you called me. It did shake me up a bit. But now I am in a state where I don't know what I want. I don't have any hard feelings towards you but do I wanna be with you? I don't know. I guess I'll know if and when I see you. But I am afraid that if I do let you back in I won't have the same strong feelings as I did before. I might let you back in just so I can finally see what this whole fuss was about. I am not making any sense. It will be something like you made me go through all this shit, now that you are here I might as well give it a shot just to see if it was worth it. And if it is not, we'll just take our separate ways and at least I won't wonder what if etc.

On the other hand, you are a lot more sensitive than you want people to know. That might be one of the reasons why you treated me like crap. Because you knew that I knew how sensitive you are and that made you uncomfortable. Or not I don't know. And if I do let you back in you'll perceive it as something more serious than it really is. I thought about it. Actually I asked myself if I would be okay if nothing happened with us. And surprisingly (not really, it was something that was bound to happen after not seeing you for a while) the answer was yes. But I think that that would not be the same with you. And you will get hurt a lot more that me. You see through your actions I was "forced" to go through a "separation". I went through a process where I thought that our "relationship" ended for good. And I got out of it safe and sound. You, however, haven't gone through this process. You finished things in you own weird way so you thought (I am guessing) that you could start things right where you left them. I am starting to think that you and I were just not meant to be. I think I over-analysed things. That's what happens when you are sleepy and noone around to talk to. TV programmes are crappy lately so I guess when there is nothing else to do I think of even the most meaningless things. Even the tiniest detail.

I should have been a psychologist I think. It's not the first time someone acts a bit childish around me. For real, I've met some guys whose behaviour does not reflect their age. No I am not trying to pass myself as someone who is very mature, on the contrary, I do some very foolish things sometimes. But I always make sure that my sometimes foolish actions do not affect other people negatively.

That's pretty much it I guess for today.

2010-03-11T02:58:00.000-08:00

Είδα σήμερα το πρωί μια εκπομπή στη τηλεόραση που έδειχνε κάποιες κοπέλες και πήγαν κομμωτήριο για να ανανεώσουν το λουκ τους. Μας έδειχναν τη διαδικασία όλη όπου κόψανε τα μαλλιά τους και μετά τους χτένισαν κτλ κτλ. Όταν στο τέλος μας έδειξαν τα τελικά αποτελέσματα εμένα προσωπικά μου φάνηκαν πολλά πατρονίσιμα. Υπάρχουν 2 συμπεράσματα. Ή εγώ έκοψα πολλά πίσω ή πράγματι τα κοψίματα και τα χτενίσματα ήταν πολύ πατρονίσιμα. Εγώ πάντος επιμένω ότι το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου καλό. Και αν αυτό σημαίνει ότι έκοψα πίσω από το κόσμο τότε προτιμώ να μείνω εκεί παρά να προχωρήσω. Όσο οπισθοδρομικό και αν ακούγεται.

2010-03-09T12:20:00.000-08:00

Went to the hairdresser's today. Never thought I would say this but I got sick of seeing myself in the mirror. Too many people there. Had to wait for a long time till the hairdresser came to apply the hair dye on me. Even if I was on time. They made me sit in front of a mirror and wait there for half an hour till they decided that I am a customer as well.

I would turn to my right and see the person next to me texting. I looked to the left and saw the person next to me being bored just as I was. Then I would look in front of me and see me. Nothing new there. In appearance that is. That will soon change however. I am afraid though that the person looking right back at me will some day get into a routine and turn into a slave of daily chores. That is, if she hasn't started already. The ironic thing is that when someone realises that they are in this trap they are too comfortable to change anything. What to do now?

There are those tiny meaningless things that some guys do that I love. I like it when I see a guy handling the steering wheel using one hand. Especially when they are trying to park their car. Don't know why. Also, why do some people have their sunglasses on even when they are inside a building? Is it because you need to protect your eyes from the light that comes out of me? Hehe kidding...not really, is true you know.

Also, do you really believe it when you say that you look at someone's personality first and then their looks? Cause I certainly don't believe you. Cause you see someone first and then you get to know their personality. At least that's what I believe anyway. Moving on now. You know when you go to a hairdresser's and they wash your hair? I usually sort of dread those moments cause I don't enjoy it when someone puts their hands on my head trying to wash it especially when you are not good at it. It gives me a headache.I remember once about a year ago there was this lady trying to wash my hair. She was really bad at it. Rough. It's as if she thought my neck was made out of rubber. She moved my head to the right. And then to the left. Then down and then up. And then all over again. I even thought at some point that she would also clean my ears. But today the guy who washed my hair really knew what he was doing. It was like a head massage. The best hair wash I've had. I almost fell asleep.

My allergy is coming back and still haven't discovered what I am allergic to. Must be something I eat. Can't really figure it out though cause I haven't eaten anything that I haven't eaten before. Oh well, I will find out at some point. Hopefully.

What else? Oh yes. Monica Bellucci called me today. She asked me if it was okay with me to play me in this new movie about my life. Hehehe kidding again...not really. I am serious. Really. And then I woke up. Only to find a text from my manager asking me if I am available for a concert in L.A. next month. Yes that's right I am that important. And then I woke up. For real this time.

2010-03-08T13:42:00.000-08:00

I see you in pain. Pain which I caused. You are crying. I've never seen you cry. You are not crying really. I can tell from your voice though that you are in a great emotional pain. Pain which I caused I remind myself. Suddenly you don't feel like talking. So you hang up the phone. Now, I start to feel bad.

This is not me. I don't enjoy causing pain to other people. A negative thought comes to my mind. What if this is just a game to you? What if you are just pretending. The tone in your voice...now I feel really bad. I think about apologising to you. I did act a bit bitchy to you. But you were kind of asking for it.I start to feel bad again. Did I mention that? But then I think of all the things that you've done to me. Things that you've never apologised for. I remember crying over you. I also remember getting up, putting back all the pieces together and creating a better person. A stronger version of me who will not sacrifice her dignity or her ego for anyone anymore. Unless I decide that someone is worth it.

Remember when you rejected my phone calls? Ignoring my phone calls was not enough for you. You had to reject them on top of everything else. Do you also remember when I saw you a few times with someone else? Who are you? Thinking that you can start things right where you left them? Things don't start when you show up and stop when you leave. But then I start to feel bad again. Yes, you've done some pretty shitty things to me, and you probably deserve a lot more than my bitchy behaviour. But I am not you and I feel really bad. I said some harsh things. This is not who I really am. I think about apologising to you. But will my apology be sincere or is it something that I will do just so I can feel better with myself?

And if I do apologise are you going to take it the wrong way? Bloody hell you are a very confusing guy. You do one thing, you say something entirely different. You probably cry as well when you are alone. You don't fool me. You are very sensitive. You are just not comfortable enough to share your worries or whatever to people that are close to you. So you keep them in the dark. Well, I have one thing to say to you. What goes around comes around. That doesn't make me feel any better though. If I do apologise to you, it is going to be the second time I've apologised whereas you never thought of apologising. Yes, I guess my ego is not the easiest thing to let go. Even though I am no so sure this is a situation in which I should let it go.

Crap. I like watching you suffer but at the same time I feel really bad. I know me. I will probably apologise tomorrow. Because I am not like you. I would say I am better than you but that would just be...well I don't know what it would be. But I am not better than you. I am just a better me. The question is...will my apology be sincere? Will I really wish I hadn't said those things to you or is it something I will do so I can feel better with myself? Or are those 2 things the same thing just expressed differently?

2010-03-03T12:57:00.000-08:00

Μόλις ήρθα σπίτι και έκατσα στο καναπέ μπροστά στη τηλεόραση. Στιγμή χαλάρωσης όπως επίσης και η στιγμή που θα σκεφτώ τις αγγαρείες που έχω να κάνω αύριο. Και με ποια σειρά θα τις κάνω.
Όπως και να έχει, ότι και να αποφασίσω να κάνω πρώτα πρέπει πρώτα να μπω στο αυτοκίνητο για να μπορέσω να κάνω οτιδήποτε. Και εδώ είναι η φάση που αναρωτήθηκα Δεν θα ήταν ωραία αν απλώς έμπαινα στο αυτοκίνητο και απλώς να πήγαινα οπουδήποτε που δεν είμαι αναγκασμένη να πάω? Έτσι να νιώσω λίγο ελεύθερη. Μια μέρα που να μην έχω πρόγραμμα και απλώς να κάνω ότι μου έρθει εκείνη την ώρα. Να νιώσω όπως τότε που βουρούσα μες στα χωράφια το καλοκαίρι όπου τα στάχυα ήταν πιο ψηλά από μένα. Πριν τη φάση που τα μάζευαν και τα έκαναν τεράστιες μπάλες.

Αυτό το σαββατοκυρίακο έχω κάτι να γιορτάσω. Κατάφερα και ξόφλησα το αυτοκίνητάκι μου. Τώρα είναι όλο δικό μου. Και κάτι άλλο. Οι άνθρωποι δεν θα σταματήσουν ποτέ να με εκπλήσσουν. Και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Κάποιοι από εμάς είμαστε τρομερά προβλέψιμοι. Και ταυτόχρονα είμαστε, πως να το πω, ακατανόητοι? Θέλω πολλά ένα ψαλίδι για τους αριστερόχειρες. Έχει από τον καιρό που ήμουν μικρή που δεν μπορούσα να κόψω καλά ένα κομμάτι χαρτί. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι εγώ έφταιγα ότι κάτι έκανα λάθος. Αλλά ανακάλυψα ότι υπάρχουν ψαλίδια για τους αριστερόχειρες. Όπως επίσης και πέννες. Και άλλα πολλά πράγματα που τα θεωρώ και λίγο αχρείαστα. ΄Τα μόνα που θεωρώ πραγματικά χρήσιμα είναι ένα ψαλίδι και ένα από εκείνα τα πράγματα που ανοίγουν κονσέρβες. Δεν ξέρω πως τα λένε δεν μου έρχεται η λέξη.

Και κάτι τελευταίο. Βασικά δεν έχω κάτι άλλο να πω, απλώς ήθελα να τελειώσω με τη φράση αυτή. Δεν ξέρω, είναι ωραία πρόταση για να ολοκληρώσης κάτι. Και μετά? Και μετά ήρθαν οι βάρβαροι και χάλασαν την ηρεμία μου. Και αυτό μέρος της ζωής μας. Καληνύχτα.

2010-02-28T08:00:00.000-08:00

Νυστάζω. Ξέρω είπα ή μάλλον έγραψα ότι θα έκανα διάλλειμα αλλά μην πιστεύετε ότι γράφω. Έχω τη τάση μερικές φορές να κάνω το τόσο τοοοοοοόσο. Πόσο μάλλον εδώ που δεν με ξέρει κανένας και δεν με ενδιαφέρει τι θα σκεφτεί ο οποιοσδήποτε.

Κάτι με έπιασε αυτές τις μέρες και επέτρεψα στα συναισθήματα μου να με ελέγχουν και νομίζω είναι καιρός να έρθει πίσω η λογική μου και να βάλει ορισμένα πράματα στο τόπο τους. Λες να έγινε αυτό που λένε οι αστρολόγοι? Μπήκε ο κρόνος στο ζώδιο μου? Αυτό δεν λένε όταν η ζωή μας περνά διάφορα? Έσβησα και το προηγούμενο ποστ μου γιατί πιστεύω τώρα που είμαι πιο ήρεμη ίσως δεν έπρεπε να το κάνω ππάμπλις.

Νυστάζω. Ένα προβατάκι, 2 προβατάκια, 3 προβατάκια. Όχι λάθος αυτό το λένε όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς. Τι λένε όταν νυστάζεις και όμως δεν κάνει να κοιμηθείς γιατί έχεις δουλειά? Σωστά δεν λένε κάτι. Απλώς σηκώνεις το πισινό σου, πας στη κουζίνα, βράζεις νερό και κάνεις ένα πολλά δυνατό καφέ.

Πριν 10 χρόνια ήμουν σχολείο. Και όταν σκεφτόμουνα το μέλλον έλεγα Αααα σε 10 χρόνια θα είμαι μεγάλη και θα έχω τόσες ευθύνες αλλά θα είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου. Δεν θα κάνω ανοησίες αλλά και να κάνω δεν θα μπορεί κανείς να μου θυμώνει γιατί θα είμαι μεγάλη. Θα είμαι μεγάλη και θα βάφομαι, θα φοράω τα τακκουνάκια μου, θα είμαι τελοσπάντων μεγάλη δεν ξέρω πως να το περιγράψω. Τελικά τούτο το θα είμαι μεγάλη και ενήλικας είναι λίγο overrated. Περάσαν τα 10 χρόνια και δεν νιώθω ΜΕΓΑΛΗ όπως νόμιζα ότι θα ένιωθα. Και τις μαλακίες μου κάνω απλά δεν μου λέει κάποιος κάτι. Λέω όμως εγώ στον εαυτό μου και μπορεί αυτό να είναι πιο ψυχοπλακωτικό.

Έφαγα το κρεμμυδάκι μου χτες πριν βγω έξω. Δεν το έψαξα το θέμα αλλά εκείνη τη στιγμή αν είχα και κανένα άρωμα που να μυρίζει σκόρδους θα το έβαζα πάνω μου. Δεν θα το έβαζα απλώς, θα το λουνόμουνα. Από πάνω μέχρι κάτω. χεχεχεχεχε. Τωρά αστιεύομαι, σοβαρομιλώ ούτε εγώ δεν ξέρω. Εν ήθελα να μου κοντέψει κανένας. Ιδίως ο παρέας που απ' ότι είχα μάθει υπήρχε πιθανότητα να κάνει την εμφάνιση του. Γιατί του είπαν να έρθει ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω. Αν πήγατε σε κανένα σινεμά και σας έδωσε μια μυρωδιά κρεμμυδιού, δεν το φανταστήκατε. Ήμουνα εγώ. Αστεία αστεία αλλά μπορεί να μου δόξει καμιά μέρα και να το κάνω. Θα το ψάξω το θέμα και αν ακόμα δεν το σκέφτηκε ήδη κάποιος άλλος τότε θα το κάνω εγώ. Άρωμα που να μυρίζει σκόρδο.

Έπρεπε να γινόμουνα ηθοποιός. Σοβαρά τωρά. Θα έβγαζα τα απωθημένα μου και θα ήμουν και καλή. Η καλλιτεχνική φλέβα είναι οικογενειακό. Επίκρεψα τώρα τελευταίος και άρχισα να σκέφτομαι πιο εγωιστικά. Αυτααααααά. Αύριο μπαίνει η άνοιξη. Πολλά ωραία.

2010-02-24T05:58:00.000-08:00

I need a break. Κουράστηκα. Θέλω να μπω στο αυτοκίνητο και απλά να οδηγώ και να πηγαίνω και να πηγαίνω μέχρι να τελείωσουν οι δρόμοι. Σχόλασα γρήγορα σήμερα. Δεν ήταν η μέρα μου. Θέλω να μπω στο τρένο και να μην κατεβώ ποτέ.

Ποιο τρένο όμως? Το τρένο που υπάρχει στο νου μου? Γιατί σίγουρα στο νησί δεν έχει. Το τρένο της φαντασίας. Το τρένο της φαντασίας που μπορείς να πας όπου θες. Πήγα να πιάσω καφέ ττου γκόου σήμερα το πρωί στο διάλλειμμα μου. Πάω κάποτε όταν αργήσω να ξυπνήσω και δεν κάνω από σπίτι. Με μάθανε εκεί.

Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου πάνε και έρχονται. Κάποιους δεν με ενοχλεί αν δεν τους ξαναδώ, κάποιους άλλους θα μου άρεσε αν τους ξαναέβλεπα έτσι για να δω πως είναι η ζωή τους. Θυμάμαι μια παιδική μου φίλη που ήρθε μια φορά σπίτι μου και παίζαμε. Λογικά έπρεπε να πω ότι θυμάμαι τα πάντα από εκείνη τη μέρα. Ότι περάσαμε τέλεια. Το μόνο που θυμάμαι όμως από εκείνη τη μέρα είναι ότι σαν βγήκα έξω στο δρόμο για να την συνοδεύσω σαν καλή οικοδέσποινα ένα αυτοκίνητο ήρθε από το πουθενά και με χτύπησε. Τώρα γιατί δεν το είδα ή δεν το άκουσα δεν ξέρω. Ο δρόμος δεν ήταν πολυσύχναστος και αν περνούσε αυτοκίνητο πάντα ακουγότανε. Ίσως ήμουνα πολύ χαρούμενη και δεν έδινα σημασία στους ήχους γύρω μου. Ευτυχώς δεν μου έκανε μεγάλες ζημιές στο σώμα. Απλώς καποιους μώλωπες τίποτα το σοβαρό. Δεν θα ξεχάσω όμως τι ένιωσα εκείνη την ώρα. Ένιωσα το σώμα μου να διπλώνετε και νόμιζα ότι θα έσπαζε η πλάτη μου. Θυμάμαι επίσης εκείνο τον ήχο που κάνανε τα χέρια μου όταν ήρθαν σε σύγκρουση με το βαν. Ο πιο αποκρουστικός ήχος της ζωής μου που δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αυτό το αίσθημα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα. Ίσως επειδή έγινε μήνα Φεβρουάριο.

Θυμάμαι επίσης ένα συγκάτοικο μου στην Αγγλία. Μια νύχτα που είχανε φύγει όλοι και μείναμε οι δυο μας να κάνουμε παρέα ο ένας στον άλλο. Από όλους τους συγκάτοικους που είχα εκείνη τη χρονιά με αυτόν είχαμε δεθεί πολύ. Η μητέρα του είχε πεθάνει όταν ήταν 16. Όταν τον γνώρισα ήταν 20. Εκείνη τη νύχτα τον είχε πιάσει το παράπονο. Φαντάζομαι ότι ποτέ κάποιος δεν ξεπερνά το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου απλά they learn to live with it. Θυμάμαι όμως τη σωματική στάση που είχε πάρει σαν μου διηγόταν τι έκανε και που ήταν και με ποιους ήταν όταν έμαθε το θάνατο της μητέρας του. Ο θάνατος της ήταν ξαφνικός. Δεν θα ξεχάσω όμως τη σωματική του στάση. Καθότανε απέναντι μου και ήτανε σκυφτός. Όλο του το σώμα κοιτούσε προς το μέρος μου, δεν ξέρω τώρα πως να το περιγράψω. Τα χέρια του ήταν ενωμένα και τα ακουμπούσε στα γόνατα του. Έσκυβε προς το μέρος μου. Έγω ήμουνα εκεί και απλώς άκουγα. Τι άλλο μπορούσα να κάνω άλλωστε? Δεν το περίμενα. Έτσι στα ξαφνικά να αρχίσει να μου εξιστορεί τέτοιες προσωπικές στιγμές που πλήγωσαν. Χάρηκα φυσικά γιατί παρά να τα κρατά μέσα του καλά έκανε και τα έλεγε. Όλη του η σωματική στάση με ξάφνιασε όμως δεν ξέρω γιατί. Ήταν λες και ζητούσε αγκαλιά, ένα ώμο στον οποίο να στηριχτεί και να κλάψει έστω και για λίγο. Από εκείνη τη μέρα άλλαξε εντελώς η είκονα που είχα σχηματίσει για αυτόν. Δεν είχα κακή γνώμη αλλά ποτέ μου δεν τον φαντάστηκα ότι θα μπορούσε να είναι τόσο ευάλωτος. Ήταν επίσης και εκείνη τη μέρα που συνειδητοποίησα ότι και οι άντρες έχουν τις στιγμές τους. Δηλαδή πάντα το ήξερα γιατί άνθρωποι ήμαστε αλλά σε τέτοιο βαθμό δεν το περίμενα. Περιττό να πω ότι από εκείνη τη μέρα ήρθαμε πιο κοντά και μπορεί να μην μιλάμε συχνά, αλλά όταν μιλούμε είναι λες και μόλις προχτές μιλήσαμε. Τον θυμήθηκα γιατί με πήρε τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι θα έρθει Κύπρο για διακοπές το καλοκαίρι.

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δεν είπα ποτέ σε κανένα δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή δεν τα θεωρώ σημαντικά και κάποτε νιώθω ότι αν τα πω κάπου θα με πούνε υπερ-ευαίσθητη. 'Οπως το συμβάν με το ατύχημα στο δρόμο. Εκείνη τη μέρα θυμάμαι ήρθανε συγγενείς και φίλοι να με δούνε. Θέλανε όλοι να σιγουρευτούν ότι είμαι καλά σωματικά. Να είναι καλά οι άνθρωποι τους ευχαριστώ. Κανείς όμως δεν με ρώτησε αν εγώ, το μανιτάρι είμαι καλά. Ήμουνα και εγώ μικρή, εφόσον κανείς δεν με ρώτησε τότε και εγώ θεώρησα ότι δεν είναι σημαντικό. Φτάνει που είμαι καλά σωματικά. Δεν θέλω να είμαι αχάριστη, ευτυχώς που δεν έπαθα τίποτα πιο σοβαρό. Ένα όμως Πως νιώθεις μανιτάρι μου? θα μου άρεσε νομίζω. Δεν ξέρω ίσως είμαι υπερβολική.

Αυτό είναι που δεν μου αρέσει πάνω μου. Τα πολύ συναισθηματικά πράγματα δεν τα λέω πουθενά και τα κρατάω μέσα μου. Ή τα βγάζω όλα σε ένα χαρτί. Δεν θα πω ποτέ αυτά που πραγματικά έχουν σημασία.

Με κούρασε ο κόσμος όμως. Θέλω να μπω σε μια γυάλινη σφαίρα και απλώς να παρακολουθώ. Να τους βλέπω να κινούντε να πάνε στη δουλειά τους κάθε μέρα, να τους κατατρώει το άχγος και να μην σκέφτονται τίποτα άλλο παρά το πως να κάνουν περισσότερα λεφτά και πως να δείξουν την εξυπνάδα τους στο γείτονα τους. Να καταστρώνουν ολόκληρα σχέδια για να πάρουν την θέση του άλλου που περιμένει υπομονετικά στη σειρά για να βάλει βενζίνη επειδή δεν έχει άλλη επιλογή. Και να έρχεται ο άλλος να του κόβει το δρόμο και να μπαίνει μπροστά του με το έτσι θέλω. Να γίνονται όλα αυτά και εγώ απλώς να γελάω με την κατάντια τους. Και μετά να με παίρνει το κλάμα γιατί και εγώ είμαι σαν και αυτούς. Γιατί αν δεν ήμουν δεν θα μπορούσα να επιβιώσω έτσι όπως γίναμε.

Για αυτό έφυγα γρήγορα από τη δουλειά σήμερα. Κουράστηκα και με τους άλλους αλλά και με μένα που τα ανέχομαι και γίνομαι χειρότερη από αυτούς. Ένα ταξιδάκι νομίζω επιβάλλεται.

Τώρα που έβγαλα τα απωθημένα μου (αν και έχω πάρα πολλά ακόμα χεχε) νομίζω θα κάνω ένα διαλλειμματάκι γενικά και από τα μπλογκς και φέισμπουκ και όλα τα άλλα. Θα πάω να ανανεωθώ σε τόπους μακρινούς. Εκτός και αν δεν αντέξω και επανέλθω.

2010-02-23T11:59:00.000-08:00

Ήμουνα πριν 2 εβδομάδες περίπου στη τράπεζα για να πληρώσω τη δόση του αυτοκινήτου μου που αν πάνε όλα καλά 2 ακόμα δόσεις και θα το ξεπληρώσω. Είχε σειρά και όπως συνήθως άρχισα να παρατηρώ τους γύρω μου έτσι για να περάσει η ώρα μέχρι να έρθει η σειρά μου. Τούτην την φορά όμως συγκεντρώθηκα στις υπαλλήλους της τράπεζας παρά στους πελάτες έτσι για να σπάσω τη ρουτίνα. Συνήθως πάω στην ίδια τράπεζα κάθε φορά γιατί με βολεύει περισσότερο.

Αυτή η συγκεκριμένη τράπεζα έχει τρεις υπαλλήλους για να εξυπηρετούν το κοινό. Η μια που είναι και η καλύτερη και πιο γρήγορη κατά τη γνώμη μου είναι στην ηλικία μου περίπου και έχει ένα ζεστό πρόσωπο. Δεν θυμάμαι να πήγα ποτέ στην τράπεζα και να μην είναι χαμογελαστή. Πάντα παρακαλώ να με εξυπηρετήσει αυτή ιδίως όταν βιάζομαι. Μετά είναι μια γύρω στα 45 περίπου. Και αυτή καλή είναι, τίποτα το ιδιαίτερο. Και μετά έχουμε το αστέρι της τράπεζας. Η κουτσομπόλα που ξέρει τα πάντα για τους πάντες που μπαίνουν στην τράπεζα. Είναι γύρω στα 60. Κοντοπάχουλη με κοντά μαύρα μαλλιά και με τεράστια γυαλιά. Αν τύχει και σε εξυπηρετήσει αυτή θα προσέξεις ότι έχει τριχοφυία στο πρόσωπο. Πρόβλημα το οποίο λύνει με το ξυραφάκι. Θα μου πεις πως το ξέρω? Δεν ξέρω, ίσως από τον τρόπο που ξεφυτρώνουν οι τρίχες αν καμιά μέρα αμελήσει να ξυριστεί. Είναι κοπέλα της εκκλησίας γι'αυτό και ποτέ δεν θα τη δεις να φοράει παντελόνι. Γιατί οι σωστές κοπέλες δεν πρέπει να φοράνε παντελόνι. Μόνο φούστες, προσέξετε όμως. Φούστες πάνω από το γόνατο δεν επιτρέποντε. Μια σωστή κοπέλα πρέπει να είναι και σεμνή. Αν τα δείχνεις όλα, τότε γιατί ο άντρας να σε αποκαταστήσει αφού του τα δείχνεις από τώρα? Εεεε?

Είχε μεγάλη σειρά ειδικά εκείνη τη μέρα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή άργησα να πάω. Πάνω στο χάζεμα μου κοίταξα έξω στο δρόμο. Πρόσεξα ότι ήταν σταματημένο ένα λεωφορείο στη μέση του δρόμου και βλέπω που βλέπω τους λεωφορειατζήδες με το μισό μου μάτι (δεν ξέρω γιατί ίσως επειδή για όσο καιρό ήμουνα μαθήτρια και κάθε μεσημέρι έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω σπίτι έτυχε πολλές φορές να περάσει το λεωφορείο από τη στάση και να πέζει πελλόν και να μην σταματά επομένως εγώ και οι άλλοι που ήταν εκεί να περιμένουμε άλλα 40 λεπτά για να περάσει το επόμενο) δεν ήθελα και πολλά για να αρχίσω να λέω σαν δεν ντρέπεται νομίζει πως του ανήκει ο δρόμος και παρκάρει στη μέση του δρόμου. Μετά όμως ακούγοντας τους άλλους να μιλούν κατάλαβα ότι δεν πάρκαρε απλά δεν μπορούσε να προχωρήσει γιατί είχαν παρκάρει 2 αυτοκίνητα και από τις 2 πλευρές και δεν τον φορούσε. Άρχισα αμέσως να σκέφτομαι...μπας και είναι το δικό μου αυτοκίνητο που εμποδίζει? Ήμουνα όμως η επόμενη στη σειρά και αν έβγαινα έξω να ελέγξω θα έχανα τη σειρά μου και στάνταρ ο κυπρέος θα μου έπιανε τη σειρά και σιγά μην μου την έδινε πίσω. Μην αγχώνεσαι βρε μανιτάρι εσύ πάρκαρες πιο μακρυά. Δεν νομιζω να είναι το δικό σου που εμποδίζει, σκέφτομαι.

Σε κάποια φάση βλέπω τον λεωφορειατζή να μπαίνει στη τράπεζα. Μόλις μπήκε μου έφερε στο νου μου ένα περιστατικό. Αυτόν τον λεωφορειατζή τον είχα ξαναδεί. Είναι από τους τύπους που λέμε ότι είναι παθιασμένος με το επάγγελμα του και φροντίζει και περιποιάτε το λεωφορείο του. Μένει κοντά στη τράπεζα και έτυχε πολλές φορές όταν πάω στη τράπεζα να τον βλέπω να πλένει το λεωφορείο του. Ναι κατακρίβεια την πρώτη φορά που τον πρόσεξα η "συνάντηση" μας μου έφτιαξε τη μέρα γιατί κάθε φορα που το σκεφτόμουνα δεν μπορούσα να μην χαμογελάσω. Κρατούσε το σφουγγάρι με το ένα του χέρι και με τη σύκλα στο πλάι του. Κάθε φορά έσκυβε για να γυαλίσει και το κάτω μέρος του λεωφορείου. Είτε όμως ήταν σκυφτός είτε στεκότανε τα οπίσθια του τα έδειχνε κανονικότατα. Ολόκληρο δηλαδή. Εντάξει όλοι μας νομίζω έτυχε να δούμε χτίστες για παράδειγμα που να τους πέφτει το παντελόνι και να βλέπουμε ένα μέρος του κώλου.Και αυτουνού δεν έβλεπες μέρος, τον έβλεπες όλο. Οπόταν καταλαβαίνεις πότε κάποιος το κάνει επίτηδες και πότε όχι. Αυτός ήμουνα σίγουρη ότι επίτηδες το έκανε. Δεν ξέρω γιατί ίσως ήθελε να τον αερίσει. Νόμιζα αρχικά ότι δεν έβλεπα καλά εγώ γι' αυτό και κοίταξα και μια και 2 φορές μπας και δεν έβλεπα καλά και μου παίζανε παιχνίδια τα μάτια μου. Μια χαρά όμως έβλεπα. Εκείνη τη στιγμή με έπιασε το νευρικό μου γέλιο. Δεν μπορούσα να σταματήσω.

Ένιγουεις πίσω τώρα στη τραπεζα. Στη φάση που μπαίνει ο λεωφορειατζής μέσα. Και λέει το εξής Βρε παιδιά σε ποιον ανήκει το τάδε αυτοκίνητο? Και surprise surprise ήταν το δικό μου. Χεχε καλά να πάθω. Νόμιζα ότι πέντε λεπτά θα κάνω. Έλα όμως που δεν υπολόγισα το γεγονός ότι μπορεί να περάσει το λεωφορείο και να μην το χωράει. Οπόταν αναγκαστικά είτε το ήθελα είτε όχι παραχώρησα τη θέση μου στον πίσω μου και πήγα να μετακινήσω το αυτοκινητάκι μου. Το αυτοκίνητο εν το μεταξύ που εξαιτίας του ήμουνα στην τράπεζα. Άσχετο.

Ξεκινάω το αυτοκίνητο και το μετακινώ. Πηγαίνοντας πίσω στη τράπεζα βλέπω το άτομο που ήταν πίσω μου στη σειρά να φεύγει με το αυτοκίνητο του και ταυτόχρονα να με δακτυλοδείχνει και να γελάει.Πάντως αμφιβάλλω αν γελούσε επειδή θαύμαζε την τύχη μου! Έχει 2 εβδομάδες τώρα περίπου που έγινε αυτό το περιστατικό. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά έτυχε απο εκείνη τη μέρα να ξαναδώ το συγκεκριμένο λεωφορείο στο δρόμο. Το δρομολόγιο του είναι παρόμοιο με το δικό μου όταν πηγαίνω για δουλειά. Και κάθε φορά που εγώ πηγαίνω προς Λευκωσία και το λεωφορείο φεύγει ή το αντίθετο, και περάσει δίπλα ο ένας από τον άλλο θα μου ανάψει τα φώτα. Υπάρχουν 2 ενδεχόμενα. Ή το κάνει επειδή είχα τη τύχη να μου πέσουν νούμερα που εύκολα κάποιος τα θυμάται ή επειδή με θυμάται σαν το άτομο που τον εμπόδιζα να προχωρήσει. Ή ίσως επειδή ξέρει ότι είδα το πίσω μέρος του σώματος του.

Ουφ πολλα είπα. Και γιατί τα είπα?Δεν ξέρω για να περάσει η ώρα. Αυξηθήκαν λίγο τα ποστς μου τώρα τελευταίος. Υπάρχουν 2 εξηγήσεις. Είτε το γεγονός ότι δεν βρήκα το diary μου με κάνει να τα βγάζω όλα εδώ πέρα γιατί δεν γίνεται να πιάσω άλλο γιατί αυτό θαέδειχνε ασέβεια προς το αρχικό μου diary. Και αν βρεθεί πριν περάσει αυτός ο χρόνος θα μου τα ψάλλει που το αντικατέστησα τόσο εύκολα. Το άλλο ενδεχόμενο είναι ίσως επειδή να μου άρεσε αυτή η επικοινωνία που έχω με άλλους που δεν ξέρω, όσο μικρή και να είναι αυτή η επικοινωνία. Ή απλώς σήμερα είπα να μείνω σπίτι επειδή πρέπει να κάνω και λίγη οικονομία στη βενζίνη εκτός και αν θέλω να πηγαίνω στη δουλειά με το ποδηλατούι.

Ένας Θεός ξέρει. Είπα πολλά κανεί. Καληνύχτα.

2010-02-21T11:26:00.000-08:00

Εν θέλω να κάνω γενικεύσεις αλλά τωρά θα κάνω. Εμείς οι ανθρώποι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Πραγματικά. Τι πάει να πει ρε παρέα μετά από τόσο καιρό να θυμηθείς ότι υπάρχω και εγώ και με πιάνεις τηλέφωνο? Ακριβώς την περίοδο που έλεγα ότι σε ξεπέρασα και συνήθισα στην απουσία σου. Γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που οι πράξεις μας επηρεάζουν και τους γύρω μας? Ήσουν συχγυσμένος ρε παρέα. Πολλά ωραία το δικαιούσαι. Πε μου το όμως. Μην περιπέζεις και εμένα και τη νυν σου που μια είναι νυν και μια είναι πρώην. Να σου πω εγώ τι χρειάζεσαι αυτή τι στιγμή. Πρέπει να μείνεις μόνος σου να αποφασίσεις. Μπορεί στο τέλος να μην θέλεις καμιά και να προτιμήσεις να είσαι ελεύθερος και ωραίος. Δικαίωμα σου. Αν όμως αποφασίσεις ότι δεν θες να είσαι μόνος τότε αποφάσισε ποια θες. Κοίτα να δεις όμως. Και εμένα να διαλέξεις εμένα με ρώτησες αν είμαι διαθετειμένη να σε περιμένω? Ε όχι ρε παρέα δεν το αξίζεις. Σιγά μην περιμένω τον όποιοδήποτε που κυριολεκτικά με περίπεζε τόσο καιρό να τα βρει με τον εαυτό του και να αποφασίσει. Άκου εκεί ήσουν συχγυσμένος και δεν ήξερες τι ήθελες. Άτε ολάν παρέτα με.'Ολα αυτά είναι δικαιολογίες. Τα ήθελες όλα δικά σου. Εσυνήθισα την απουσία σου και είμαι καλά. Μην ξαναεπικοινωνήσεις γιατί θα πάρεις την ίδια συμπεριφορά που μου έδινες εμένα. Όχι απλώς δεν θα απαντώ στα μηνύματα σου αλλά αν με παίρνεις τηλέφωνο δεν θα το αγνοώ. Θα κάνω ότι έκανες και εσύ. Θα απορρίπτω τη κλήση. Όπως ακριβώς μου έκανες και εσύ. Πονάει έτσι? Να σου γυρίζει.

Οκέι τώρα τα έγραψα και τα έβγαλα από μέσα μου. Τώρα το μόνο που απομένει είναι να του τα πω του ίδιου που με θυμήθηκε μετά από τόσο καιρό. Τάχα ήταν συχγυσμένος και είναι ακόμα με την άλλη αλλά όπως λέει και ο ίδιος με θέλει και εμένα στη ζωή του. Ρε μα σοβαρομιλάς τωρά? Δεν ξέρω αν η φιλενάδα γνωρίζει τι γίνεται αλλά εγώ χαλί να με πατήσουν δεν γίνομαι. Μάλλον δεν έχει ιδέα τι γίνεται αλλιώς δεν νομίζω να ήταν ακόμα μαζί του.

2010-02-20T09:20:00.000-08:00

I am tired. I woke up very early this morning and I just got back home.

I never broke a leg or a hand and I never had a surgery. I still have my kidney. I do have some stitches but that's pretty much it. I am not someone who can't stand a bit of cold but I love summers. I have this tendency to observe things that go unnoticed to others. I don't know why. They are not really important things but for some reason I notice them. When I am very tired I say meaningless things. It's only because I'm too tired to filter my thoughts so I just say whatever comes to mind. Others find what I say funny and they just start laughing. They say that I should be tired more often cause it's entertaining to them. I don't mind telling me that cause even I laugh with the things that I say. I sometimes feel that I adjusted my way of thinking so that I would be considered normal. Be normal/Feel normal whatever. When I was in elementary school I remember that I sometimes felt that my way of thinking was a bit different than my classmates. I came to this conclusion based on how I solved various exercises. Especially in maths. I used to solve mathematical problems in a different way but the final answer was the same with others. I still feel like that sometimes but not as often as I used to. I think that my mind was moulded in a way to think like others. Or maybe it's just an illusion that I have to make me feel unique.

I have a lot of questions but I am not expecting answers from here. I am trying to remember why I felt the need to have a blog. I don't think there was a reason. I remember the first time I read someone's blog. It was before I started blogging. I was amazed by this person's blog because it made me realise that I am not the only one who thinks in a certain way. There are others out there. The truth is out there. Hehe completely irrelevant but that is a catchy phrase. The truth is out there. Mulder and Scully were my favourite FBI agents. I don't think I've missed an episode.

Last time I felt this tired there was no one around me just like now. So I just started observing things around me. It was summer and I was sitting outside by myself enjoying the sun. There was a huge fly flying around me and making that annoying buzzing noise. It was really annoying but I couldn't be bothered to get up and get one of those sprays that kill bugs.I even gave it a name. I named it Triantafillenia.Anyways, I just ignored it as much as I could. Then at some point I realised that the buzzing had stopped. So I looked around to see if it was still there. Or if it had found a spot to lay its eggs and preferably somewhere far away from me. But it was nothing like that. Triantafillenia got trapped in a spider web. I just stood there watching the spider trying to eat it slowly. What was funny was that the fly was almost twice the size of the spider. I don't think the spider ate it all at once. It probably saved some of it for its kids.I even texted a friend and told her that I had just witnessed the horrible death of a fly by a vicious spider. She immediately texted me back telling me that I've got too much free time on my hands.

But when I am tired and I have a chance to be on my own I enjoy these moments. When others are tired and want to relax they might take a nap or watch TV or lie down and listen to music. When I am tired I like to sit alone and just observe things. Or if there are others around me I like to say whatever comes to mind, however insane it is. I find it very liberating.

There is nothing worth observing now so I just blabbered all these things here.

2010-02-16T12:12:00.000-08:00

Και μετά και μετά και μετά και μετά? Και μετά κατάλαβες ότι όταν λες συνέχεια το ίδιο αστείο τότε σταματά να είναι άστειο και ξεκινάς να είσαι ένα ανθρωπάκι που δεν έχει κάτι άλλο να πει και λέει τα ίδια και τα ίδια έτσι απλώς για να λέει κάτι. Για να νιώθεις σημαντικός. Σε βλέπω που ανοίγει το στόμα σου και μου μιλάς. Δεν ξέρω όμως πως να σου το πω. Ότι μου λες, μπαίνει από το ένα και βγαίνει από το άλλο.

Δοκίμασα τα πάντα. Χασμουριέμαι, δήθεν ξενύχτησα χτες. Μου μιλάς και κοιτάω γύρω μου αντί εσένα. Μου μιλάς και βλέπεις ότι σου λέω συνεχώς να επαναλάβεις αυτό που είπες γιατί δεν σου έδινα σημασία. Μου μιλάς και αρχίζει το μυαλουδάκι μου να ταξιδεύει σε τόπους μακρυνούς. Πότε θα καταλάβεις επιτέλους ότι μου είσαι βαρετός? Μου φέρνεις νύστα.

Το καλό είναι ότι με βοηθάς. Εξερευνώ το μυαλό μου. Με το μυαλό μου μπορώ να πάω οπουδήποτε. Προχθές με τη βοήθεια σου πήγα στον Άρη. Και δεν μου φτάνεις εσύ έχω και τον άλλο παρέα πάνω στη κεφαλή μου να μου λέει συνεχώς πως πρέπει να κάνω αυτό με αυτό τον τρόπο και αυτό με τον άλλο τρόπο και πάει λέγοντας. Αφήστε με στην ησυχία μου. Λειτουργώ καλύτερα όταν δεν με ενοχλούν. Να δεχτώ συμβουλές πολύ ευχαρίστως. Μην μου λες όμως πως να οργανώνω και τα πιο απλά πράγματα. Ότι το περιβάλλον μου και η ζωή μου είναι ανοργάνωτη. Δεν σε ξέρω και από χτες. Έτσι λειτουργώ. Όταν τα πράγματα γύρω μου είναι υπερβολικά συσταρισμένα τότε παθαίνω κάτι. Και όχι δεν είναι επειδή είμαι αριστερόχειρας. Ούτε επειδή γεννήθηκα το τάδε μήνα. Ούτε επειδή είναι σγουρά τα μαλλιά μου. Είναι επειδή έτσι είμαι εγώ. Μέρος της προσωπικότητας μου. Αποδίδω καλύτερα. Πότε θα το καταλάβεις?

Τούτες είναι οι στιγμές που μου αρέσουν. Οι στιγμές που κάθομαι στο καναπέ μου, ξεκουράζομαι και σκέφτομαι τι έκανα σήμερα και τι μπορώ να κάνω αύριο για να καλυτερέψω τη ζωή μου. Σήμερα δεν γνώρισα καινούργιους ανθρώπους και θα χάσω το στοίχημα που έκανα με ένα παρέα. Πριν 2 εβδομάδες περίπου εγώ και ένας γνωστός πάνω στον ενθουσιασμό ή μεθύσι όπως το πάρει ο καθένας βάλαμε ένα στοίχημα. Όποιος από τους δυο μας γνωρίσει περισσότερους ανθρώπους μέσα σε ένα μήνα τότε ο άλλος θα πρέπει να του κεράσει ένα δείπνο. Μέχρι τώρα έχουμε ισοπαλία. Νομίζω στο τέλος θα πληρώσει ο καθένας τα δικά του γιατί νομίζω κανένας μας δεν θα παραδεχτεί τη νίκη του άλλου.

Νομίζω έπρεπε να γινόμουνα ηθοποιός. Δεν ξέρω γιατί ούτε και πως μου ήρθε. Απόκτησα όμως μια ικανότητα να δείχνω πως ενδιαφέρομαι για πράγματα που δεν ενδιαφέρομαι πραγματικά. Έμαθα όμως να δείχνω έτσι ένα ψεύτικο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω γιατί μου έρχεται αυθόρμητο. Ούτε ξέρω γιατί ανέπτυξα αυτή την ικανότητα ή πότε. Για να πουλήσω μούρη ή μήπως είναι αυτό που λέμε δημόσιες σχέσεις? Άρχισα να το κάνω χωρίς να το καταλάβω. Μια μέρα όμως είδα τυχαία μια γνωστή μου που είχε που καιρό να την δω. Μια κοπέλα που ποτέ δεν τη συμπάθησα δεν ξέρω γιατί. Μόλις την είδα όμως πιάσαμε κουβέντα. Συνηθισμένα πράγματα. Τι κάνεις είσαι καλά κτλ κτλ. Στο τέλος πριν αποχωριστούμε της λέω την εξής κουβέντα...Χάρηκα πολύ που σε είδα. Πραγματικά μόλις ξεστόμισα αυτή τη κουβέντα αμέσως σκέφτηκα...Τώρα τι το είπα αυτό αφού δεν είναι αλήθεια?? Και δεν νομίζω να είμαι η μόνη που τα κάνω αυτά. Γιατί λοιπόν τα κάνουμε αυτά τα πράγματα εμείς οι ανθρώποι? Γιατί πρέπει να τα κάνουμε όλα τόσο πολύπλοκα??

2010-02-14T08:13:00.000-08:00

I'm in my room doing anything but the one thing I should be doing and that is studying. I might have finished my studies but it seems that my studies are having a hard time to let me go. They love me too much and it seems that I am a valuable asset in my field hehe. So I can't ever say goodbye. Did I mention that I am a very modest person as well?

So instead of studying I look out the window. Or I get up to go to the toilet. Or I call a friend. Or I play solitaire. Or I just say meaningless things in here. I haven't found my diary by the way. I think someone actually stole it. Any day now someone's gonna call me to ask me for ransom. I have a feeling. No, actually someone's gonna call me and blackmail me into doing something or they will reveal all my secrets. hehe. That's right, cause if you didn't know already I am a very important person and I know secrets of some very influential people. Secrets that could result in irreversible tragedies if they are somehow revealed. So now you know.

I even read all of my posts that I've published so far. I was really messed up in some of them. My passport expired and I need to get that sorted. You never know when I might get the feeling to just get up and leave. Go to far far away places. Places where reality does not exist. I'm listening to a song by ONE right now. It's on the radio. Remember them? Yes,I do. I am invited to have dinner tonight at a friend's house. I can't wait until I totally repay my car and then start saving to get a place of my own. Or at least be able to rent a flat. Anything to feel like I am actually doing something on my own.

Since I am that important I think that if someone was interested in turning my life into a movie then I would like Monica Bellucci to play me. Cause she's a γυναικάρα. I don't know what's going on with me lately but I've noticed that in the last couple of months everytime I go out, anywhere, I will notice a girl and just think that she is pretty good looking. Hmm maybe I should look that up. Could it mean something? It might not actually mean something, I probably started to appreciate the beauty around me. Even girls' beauty. What if I am a girl who likes boys? Does that mean that I shouldn't admire people's beauty regardless of their gender?

Oh my God! What am I talking about? I must be really bored! I remember when I was a teenager and I took my first big trip to the US. Was I scared taking such a big trip on my own? Yes, I was. Did something happen to take my mind off the nervousness that I had? Oh, yes. As soon as I got on the second plane there was an older man sitting next to me. You know, one of those people that seem rich and very important. A big shot guy. Wearing a suit and everything. He was around 35 and smelled really nice. I was actually impressed at first. But then he did the one thing that I find really disgusting! He started picking his nose. Didn't his mother teach him not to do that in front of other people?? Anyways, I think it's time to do some work now. My mind is very disorganised. I think about something and then I jump to something totally different. And what is up with all the radio stations playing love songs today?? Yes, I know it's Valentine's day but not all of us are in a relationship.

Don't mind me my dear self, it's my moment of a little bit of madness. I am allowed. I'm always allowed actually. Until I feel like stopping. Take care.

2010-02-07T02:36:00.000-08:00

Προχτές είδα φωτογραφία της κοπέλας όπου ο παρέας διάλεξε over me. Έτσι για να δείτε το power of facebook. Όλα τα βλέπεις. Αν ο χρήστης δηλαδή το επιτρέψει. Ένιγουεις πίσω στο θέμα μας.

Αν πω ότι έπεσα τυχαία στη φώτο της θα λέω ψέματα. χεχε. Η κοπέλα πάντως δεν μπορώ να πω καλή είναι. Ομοιότητες πολλές δεν θα έλεγα ότι έχουμε. Το μόνο χαρακτηριστικό που έχουμε και οι δυο μας είναι ότι είμαστε και οι δυο μας μικροκαμωμένες. Πρόσεξα και κάτι άλλο πάνω της όμως. Βέβαια δεν είμαι και το πιο αντικειμενικό άτομο σε αυτό το θέμα. Εκεί όμως που περίμενα ότι θα έχω αισθήματα αντιπάθειας προς το πρόσωπο της τελικά καμία σχέση με αυτό που ένιωσα στο τέλος.

Όσα μπορείς να καταλάβεις από μια φωτογραφία φαινεται καλή κοπέλα. Έχει κάτι το γλυκό πάνω της. Τώρα δεν ξέρω πως ακούγεται αυτό, ειδικά όταν προέρχεται από μια "αντίπαλο" αν μπορώ να με αποκαλέσω έτσι.

Αποστασιοποιήθηκα. Υπάρχει έτσι λέξη? Ξαφνικά είδα την πραγματικότητα και προς έκπληξη μου δεν με ενόχλησε καθόλου. Ξαφνικά βρήκα τον εαυτό μου να σκέφτεται Βρε μανιτάρι τι κάνεις? Ζήσε τη ζωή σου και σταμάτα να αυτομαζοχίζεσαι.Έκανε την επιλογή του που πίστευε ότι ήταν η καλύτερη για αυτόν. Αν μετά το φυσάει και δεν κρυώνει εκείνος θα φταίει. Υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα εκεί έξω.

Αποστασιοποιήθηκα, ξενέρωσα, είδα την πραγματικότητα δεν ξέρω. Πάντος είναι αυτό που λέμε ήταν σχοινί και κόπηκε. Δεν ξέρω τι έγινε. Μακρυά και αγαπημένοι. Μήπως αναισθητοποιήθηκα? Βρε παιδιά πως βάζω το ελληνικό ερωτηματικό και όχι αυτό ? Μήπως είναι επειδή τον τελευταίο καιρό όταν είμαι με φίλους και περνάω καλά μπορεί να κάνει μια βόλτα στις σκέψεις μου ο παρέας και αντί να με πιάνει η κατάθλιψη να σκέφτομαι μια χαρά περνάω και χωρίς αυτόν στο πλάι μου? Δεν τον χρειάζομαι πραγματικά.

Όπως και να έχει το θέμα βαρέθηκα να μιλάω συνεχώς για τον εαυτό μου. θα μου πεις τώρα ότι εδώ συνομιλία κάνεις με τον εαυτό σου λογικό είναι να μιλάς για σένα. Εγώ εγώ εγώ. Ε κανεί. Εγώ η ίδια με βαρέθηκα. Θα μιλήσω για κάποιον άλλο.

Θα μιλήσω για την κοπέλα που παρολίγο να της χτυπήσω μια φορά πριν τα Χριστούγεννα γιατί πέρασε με κόκκινο και μπήκε μπροστά μου. Εκεί να δεις πόσο κορνάρισμα έπεσε απο εμένα. Κορνάρισμα. Άκου λέξη. Πως μου έρχονται τούτες οι λέξεις? Ένιγουις εκεί που ήμουν με τα νεύρα μου και σταματήσαμε στα επόμενα φώτα γιατί ήταν κόκκινο εκείνη σταματά δίπλα μου ,γιατί ήταν διπλής λωρίδας ο δρόμος, με κοιτάει, ανοίγει το παράθυρο της και με ένα ευγενικό χαμόγελο μου λέει Συγνώμη. Έμεινα κόκκαλο εγώ. Δεν περίμενα τέτοια αντίδραση. Της λέω εντάξει δεν πειράζει και απο μέσα μου την θαύμαζα. Μπράβο της. Μακάρι να έλεγα με σιγουριά ότι και εγώ θα ζητούσα συγνώμη στον άλλο αν έκανα τέτοιο πράγμα.

Πάλι κατα κάποιο τρόπο για μένα μιλάω. Τι θα έκανα εγώ κτλ κτλ. Λογικό κατα κάποιο τρόπο δηλαδή. Στο κάτω κάτω για αυτό έκανα το μπλογκ. Για να μιλάω για μένα, τι απασχολεί εμένα, να αναλύω τον εαυτό (πόσες φορές έγραψα αυτή την λέξη σήμερα?) μου τις αντιδράσεις μου όσο πιο αντικειμενικά μπορώ κτλ κτλ. Αυτοκριτική. Θυμάμαι όταν ήμουν Αγγλία σε κάποια φάση ένας καθηγητής μου με έβαλε να κάνω μια λίστα με 5 θετικά πράγματα του χαρακτήρα μου και 5 αρνητικά. Τα θετικά ήταν εύκολα. Τα αρνητικά όμως με δυσκόλεψαν. Όχι επειδή δεν έβρισκα αλλά επειδή γράφοντας τα σε ένα χαρτί τα έκανα πραγματικά. Φυσικά αυτό μου έκανε καλό γιατί στο τέλος τα αναγνώρισα και τα αποδέκτηκα. Όσο μπόρεσα τα άλλαξα αλλά γενικώς με αποδέκτηκα έτσι όπως είμαι. Και τις θετικές και τις αρνητικές πτυχές του χαρακτήρα μου. Στο κάτω κάτω όλοι μας έχουμε κάτι το αρνητικό πάνω μας όσο και αν προσπαθούμε να το αλλάξουμε.

Τι λέω? Βαριέμαι. Σε κάποια φάση θα πρέπει να μιλήσω για ένα συγγενικό μου άτομο που πέρασε πολλές δυσκολίες που όμως δεν την τσάκισε και στέκεται εκεί, δυνατή με το χαμόγελο και με μια δύναμη που λέει ότι θες ρίξτο εγώ θα το νικήσω. Τέτοια άτομα τα θαυμάζω πολύ. Θέλω τη δύναμη τους.

2010-01-31T04:56:00.000-08:00

γυρίζει σας οξά εν σας γυρίζει ? να γυρεύκω το ημερολόγιο μου και να μεν το βρίσκω. να βρίσκω το περσινό το προπέρσινο αλλά το φετινό να μην το βρίσκω. και έχω και προσωπικά πράματα μέσα. αν πέσει σε λάθος χέρια κατίσιη μας. τα νεύρα μου πραγματικά. μα που επίε?? έβκαλε πόδκια τζαι έφιε???? ουφου ουφου ουφου έπρεπε να έχει μηχανισμο, να πατώ κουμπούι τζαι να αρκέφκει να παίζει για να το εντοπίζω.
το μαλακισμένο που επήε?? φωνάζω του τζαι δεν απαντά.

2010-01-30T12:48:00.000-08:00

-Θέλω έτσι να χωστώ στα σεντονούθκια μου και να ξεχάσω τα πάντα γίνεται?

-Γίνεται καλό εν γίνεται?! Ππέσε να πνάσεις, ήπιες πολλά ψες και σήμερα πρέπει να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου. Δεν μπορείς να πεις όμως πέρασες καλά έτσι?

-Ναι πέρασα καλά αλλά σήμερα προσγειώθηκα απότομα στη πραγματικότητα και έφαγα τα μούτρα μου.

-Δεν πειράζει, το πάθημα θα σου γίνει μάθημα.

-Μπορείς να μου πεις γιατί σε θυμάμαι μόνο όταν νιώθω λιγουλάκι χάλια?

-Επειδή σου είπα ότι θα είμαι πάντα εδώ για σένα να σε στηρίζω και με πιστεψες. Και πολύ καλά έκανες.

-Οκ. Θα κοιμηθώ τωρά. Καληνύχτα.

-Καληνύχτα σου.

2010-01-29T10:48:00.000-08:00

Αγαπητέ μου εαυτέ,

Έχει αρκετό καιρό που θέλω να μοιραστώ κάποια πράγματα με σένα. Θέλω να σου πω ορισμένα μπράβο αλλά επίσης θέλω να σου κάνω και κάποιες παρατηρήσεις. Έχει τόσο καιρό που μεγαλώνει η λίστα μου με τα πράγματα που θέλω να σου πω. Τώρα όμως που έφτασε η στιγμή να σου τα πώ, ξέχασα τί ήθελα τόσο καιρό να σου πω.

Έχει καιρό να μιλήσουμε εμείς οι δυο και νιωθω ότι somewhere along the line εξέφυγες. Και μάλιστα αρκετά. Θέλω όμως να σε συγχαίρω για το πόσο δυνατή υπήρξες. Θυμάμαι πέρσι έτσι καιρό περίπου ένα πράγμα φοβόσουν. Ότι σε κάποια φάση μπορεί να συμβιβαστείς μόνο και μόνο από φόβο μην καταλήξεις μόνη σου. Απ' ότι βλέπω όμως ξεπέρασες αυτό σου τον φόβο. Μπράβο σου κορίτσι μου.

Νομίζω έτσι θα πάρω το θέμα. Θα λέω κάτι θετικό και μετά κάτι αρνητικό για να μην ψυχοπλακωθείς κιόλας και καταλήξεις με αλλεργία. Πάμε λοιπόν σε κάτι αρνητικό που καλό θα ήταν να το ξεπεράσεις για να έχεις μια ακόμα καλύτερη ζωή και να κυλούν τα πράγματα πιο ομαλά. Πρώτα απ' όλα σε θέλω πιο δυναμική και να διεκδικάς εκείνο που νιώθεις ότι πραγματικά το αξίζεις και μην αφήνεις άλλα άτομα να σου παίρνουν αυτό που δικαιωματικά σου ανήκει. Πρέπει να εκμεταλλεύεσαι κάθε σου ευκαιρία και να μην αναβάλλεις ποτέ ορισμένα πράγματα αλλιώς το πουλλί πάει επέτασε. Αφού ξέρεις ότι σου αξίζει τί φοβάσαι? Δεν θέλω να γυρίσεις πίσω στα εφηβικά σου χρόνια. Αν το πάρεις απόφαση μπορεί και να κατακτήσεις τον κόσμο τρόπος του λέγει.

Θυμάμαι πριν 2 χρόνια περίπου που έβαλες κάποιους στόχους. Κάποιους τους πραγματοποίησες και άλλους ακόμα. Τι περιμένεις λοιπόν? Θυμάμαι που μου έλεγες ότι φοβάσαι τον εαυτό σου όταν δεν του βάζεις όρια. Και ακόμα τον φοβάσαι. Και αυτό είναι καλό γιατί έτσι έχεις θέσει κάποια όρια. Όπως για παράδειγμα να μην αφήνεις τους άλλους να σε εκμεταλλεύονται. Δεν γίνεσαι δηλαδή χαλί να σε πατήσουν από κάποια άτομα που δεν το αξίζουν. Μπράβο σου κοπέλλα μου. Πρόσεξα επίσης ότι έβαλες σκοπό να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Και πάλι μπράβο σου κορίτσι μου. Εγώ θα σε στηρίξω και μην μασάς εεε? Μην αφήνεις τους άλλους να σε επηρεάζουν αρνητικά, δεν το αξίζουν.

Όσο για το παιδί που μπήκε στη ζωή σου και σου την έκανε ανάκατη...μιλώντας σαν την λογική πλευρά του εαυτού σου, δεν σου αξίζει. Σου αξίζει κάτι καλύτερο...ήμουνα διαθετειμένη να του δώσω ακόμα μία ευκαιρία αλλά μετά τη τελευταία συνομιλία που είχατε πρόσφατα σου είναι πολύ λίγος. Θέλω όμως να σου δώσω και μία συμβουλή. Μερικές φορές γίνεσαι πολύ σκληρή με τους άλλους χωρίς εσύ η ίδια να το καταλαβαίνεις. Χαλάρωσε λίγο ε? Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο. Στο ενδιάμεσο υπάρχει και το γκρίζο. Για σκέψου το λίγο.

Επίσης καλό είναι να κάνουμε καινούριες γνωριμίες αλλά μην ξεχνάς και τους παλιούς σου φίλους γιατί μπορεί να μην έχετε πολλά κοινά πλέον και να ζείτε κάπως διαφορετικές ζωές αλλά σε ξέρουν όσο κανείς άλλος και μην τους παραμελάς εε? Μπράβο σου επίσης που συνήθισες κάπως να γράφεις και με ελληνικούς χαρακτήρες και βάζεις και τους τόνους που είναι και το πιο σπαστικό.

Θέλω να μου υποσχεθείς ότι την επόμενη φορά που θα νιώσω την ανάγκη να σου μιλήσω θα είσαι σε καλύτερη φάση. Όχι πως τώρα δεν είσαι σε καλή φάση αλλά θα μπορούσες να ήσουν και καλύτερα. Πάνω απ' όλα θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα φροντίζεις τον εαυτό σου και θα λες πάντα αυτό που σκεφτεσαι. Πρόσεξα ότι άρχισες ήδη να το κάνεις αλλά ακόμα υπάρχουν στιγμές που διστάζεις. Μην μας συγκρατείς. Μιλώ εκ μέρους όλων των προσωπικότητών σου. Υπάρχουν φάσεις που πεθαίνουμε να βγούμε αλλά μας συγκρατείς. Μην μας συγκρατείς δεν θα κάνουμε ζημιά απλώς θα εκφραστούμε ελεύθερα. Ξέρουμε πως να συμπεριφερθούμε, δεν θα ήμαστε απότομες. Απλά πρέπει να μας εμπιστευτείς. Είμαστε και εμείς μέρος του εαυτού σου. Για παράδειγμα τώρα λέω αυτά τα λόγια και εσύ σκέφτεσαι αστεία προς το σοβαρό ότι όποιος σε διαβάζει τώρα μπορεί να σκεφτεί ότι έχεις multiple personality disorder. Άστους να νομίζουν. Εσύ ξέρεις τι είσαι και όχι οι άλλοι.

Είχα και άλλα πολλά πράγματα να σου πω αλλά κάπου μπλόκαρα. Μαζευτήκαμε πολλοί εδώ μέσα λογικό είναι κάπου να χάσουμε τα μυαλά μας. Πρέπει να φύγω τώρα με φωνάζει το μέρος του εαυτού σου που ξέρει πως να διασκεδάζει και λέει ότι μόλις πληροφορήθηκε ότι είμαστε καλεσμένοι για ποτό σε ένα καλό μας φίλο. Και θα σε πάρουμε με το ζόρι...δεν πα να δούλευες όλη μέρα...ήρθε η ώρα τώρα να βγάλεις όλο εκείνο το άγχος της εβδομάδας στο ποτό. Και μην φοβασαι δεν θα οδηγάς εσύ. Οπόταν επιβάλλεται να πιούμε ελεύθερα!! Ακόμα εδώ είσαι? Σήκωσε το κώλο σου απο αυτή την καρέκλα επιτέλους.

2010-01-24T07:52:00.000-08:00

Τελικά κάνω πολλές άκυρες σκέψεις όταν οδηγώ. Ή γενικά όταν αφήσω την φαντασία μου να οργιάζει. Χτες πήγα στον οδοντίατρο για ένα συνηθισμένο τσεκ απ. Περιττό να πω ότι ΜΙΣΩ τους οδοντίατρους. Σαν καθόμουνα στην ηλεκτρική καρέκλα, σόρρυ εννοώ στην καρέκλα του οδοντίατρου, με ανοικτό το στόμα μου και το χέρι του οδοντίατρου βουτηγμένο στα σάλια μου προσπαθούσα να σκεφτώ οτιδήποτε για να ξεχάσω ότι βρισκόμουνα σε αυτή τη θέση.

Όσο μπορούσα δηλαδή γιατί δεν με άφηνε και η μυρωδιά που έχουν γενικά το οδοντιατρεία. Άσε που μπορούσα να μυριστώ και τον ιδρώτα του οδοντίατρου. Καλά εντάξει δεν μύριζε άσχημα ο άνθρωπος, μύριζα την κολώνια του σε συνδιασμό με τον ιδρώτα του. Όπως και να έχει άρχισα να σκέφτομαι τον θόρυβο που κάνει η αναπνοή μου. Εισπνοή εκπνοή. Άσχετο αλλά θυμάστε το ανέκδοτο με 3 ξανθιές και τις αναπνοές τους?Ένιγουεις σκέφτηκα επίσης αν ο οδοντίατρος μπορούσε να νιώσει στο χέρι του τη ζεστασιά που έβγαζα σε κάθε εκπνοή μου. Και μετά σκέφτηκα αν τον ενοχλεί.

Μετά ο νους μου πηγε στην οδηγό που το πρωί εκείνης της μέρας μου έδειξε το μεσαίο της δάχτυλο γιατί της έπαιξα την πουρού. Χεχε καλά της έκανα! Αφού μου έκοψε το δρόμο. τστστ. Εχάλασεν ο κόσμος νομίζω. Μα που τα αλήθεια. Ακούς εκεί η άλλη έστειλε να σκοτώσουν τον άνθρωπο για να εκπληρώσει κάποιες φιλοδοξίες της.

Μετά σκέφτηκα ένα δεκάχρονο αγοράκι που μου είπε ότι όταν δεν ισιώνω τα μαλλιά μου φαίνομαι λες και έβαλα το χερι μου στη πρίζα! Καλά λένε τελικά ότι απο πελλό και που μιτσή μαθαίνεις την αλήθεια. Εκείνη την ώρα δεν ήξερα τι να κάνω...Να του δώσω ένα μεγάλο φιλί για την ειλικρίνεια του και για το χαριτωμένο ύφος που είχε όταν μου το έλεγε ή να τον πλακώσω στις σφαλιάρες?!? Χεχε φυσικά και δεν έκανα το δεύτερο αλλά ήταν και αυτή μια σκέψη! Not really just kidding. Και εκεί που έπαιρνα φόρρα με τις σκέψεις είχε τελειώσει και το τσεκ απ μου που ευτυχώς δεν προέκυψε κανένα χαλασμένο δόντι γιατί δεν θα το άντεχα.

Πήρα λοιπόν την τσαντούλα μου ανακουφισμένη, πλήρωσα και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Σε έξι μήνες πάλι and not a moment sooner!

2010-01-21T14:02:00.000-08:00

Έχω πολλά πράματα να σου πω. Σκέφτομαι ορισμένες φάσεις που περάσαμε μαζί. Κάποιες συζητήσεις που είχαμε. Που τις σκέφτομαι και τις ξανασκέφτομαι συνέχεια. Αναρωτιέμαι από ορισμένες κουβέντες σου αν ήταν ο δικός σου τρόπος να μου πεις ότι θες να φύγεις. Με πλάγιο τρόπο πάντα.

Γιατί ποτέ σου δεν ήσουν ξεκάθαρος. Μόνο όταν σου σύμφερε ήσουν ξεκάθαρος. Στα σημαντικά όμως πράγματα προτιμούσες να εκφραστείς αλλιώς. Μέσω των πράξεων σου. Όπως για παράδειγμα όταν εξαφανίστηκες. Ήταν ο δικός σου τρόπος να μου πεις ότι η ιστορία μας κάπου εδώ τελειώνει. Γιατί δεν είχες το θάρρος να μου το πεις στα ίσια.

Έγραψα πολλά πράγματα για σένα. Πράγματα που δεν θα τα δει ποτέ κανείς. Σκόρπιες σκέψεις που δεν βγάζουν νόημα παρά μόνο σε μένα.Όσο περνούν οι μέρες και δεν έχω νέα σου τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα μεταξύ μας τέλειωσαν οριστικά αυτή τη φορά. Πάντα όμως καταλήγω σε ένα συμπέρασμα. Μπορεί η ιστορία μας να τέλειωσε αλλά δεν αλλάζει το γεγονός ότι σε γνώρισα. Σε ξέρω. Ξέρω πως λειτουργείς.

Πήγες πίσω στον παλιό σου κόσμο γιατί σου πρόσφερε ασφάλεια και σιγουριά (κάτι που εγώ δεν ήμουν διαθετειμένη να σου προσφέρω αμέσως) αγνοώντας τον λόγο που τον αποχωρίστηκες πολύ πριν με γνωρίσεις. Προς το παρόν. Σε κάποια φάση όμως αυτός ο λόγος θα ξανακάνει την εμφάνιση του. Αργά ή γρήγορα (μπορεί να την έκανε ήδη αλλά ο εγωισμός σου να μην σου επιτρέπει να το παραδεχτείς).

Και θα σε τρώει μέσα σου. Και όσο περνά ο καιρός το αγκάθι θα μεγαλώνει και θα σε κατατρώει μέσα σου. Τότε είναι που θα αρχίσεις να μισάς τον εαυτό σου και θα ξεσπάς στον παλιό σου κόσμο. Και τότε είναι που θα αρχίσεις να σκέφτεσαι εμένα. Φυσικά μπορεί και να μην πηγαίνει καθόλου ο νους σου σε μένα αλλά το ότι θα αρχίσεις να απεχθάνεσαι τον εαυτό σου είμαι αρκετά σίγουρη.

Μπορεί φυσικά όλα να είναι μέλι γάλα και ο δεσμός σας να γίνει πιο δυνατός. Μπορεί πράγματι όλα αυτά να είναι wishful thinking on my part. Στο κάτω κάτω δεν μπορώ να πω ότι είμαι και το πιο αντικειμενικό άτομο αυτή τι στιγμή.

Δεν παύω όμως να σε ξέρω. Μπορεί αυτό να μην γίνει τώρα αλλά σε ένα χρόνο από τώρα. Είναι η τελευταία φορά που θα γράψω για σένα. Πονάω ακόμα αλλά θα σε ξεπεράσω. Θέλω μόνο χρόνο.

Δεν βγάζω νόημα. Αύριο θα με διαβασω και είμαι σίγουρη ότι θα λέω μα τι μαλακίες έγραφα? Ασυναρτησίες. Ολόκληρα σενάρια. Περάσαμε όμως καλές στιγμές έτσι? Ελπίζω μόνο όταν αύριο ξυπνήσω να μην είσαι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτώ. Ελπίζω επίσης να σταματήσει η καρδιά μου να ταράζεται κάθε φορά που έρχεται μήνυμα ή χτυπάει το τηλέφωνο ελπίζοντας πως είσαι εσύ. Καληνύχτα σου.

2010-01-21T11:07:00.000-08:00

Fuck.

It still hurts.

And I don't know what scares me the most. The fact that I might not be strong enough to send you away if you come back like last time or the fact that you might not come back at all.

Do you think about me when you are with her? You said that you liked the way I smell. Does she smell as good as me? Do you sometimes miss my smell? Is it really that easy for you to never see me again?

2010-01-19T12:54:00.000-08:00

Έτυχε σας ποτέ να θέλετε να κλάψετε για να σας περάσει αλλά να μην σας έρχεται το κλάμα? Τι σημαίνει άραγε αυτό? Ότι εκείνο που σας έκανε να θέλετε να κλάψετε να μην ήταν τελικά τόσο σημαντικό ή αρκετά δυνατό για να σας προκαλέσει κλάμα? Έστω και αν πονείτε ακόμα? Έστω και αν νιώθετε εκείνο το πόνο στο λαιμό? Ούφου που τα αλήθεια μου γύρισε.

Και κάτι άσχετο που είδα στο δρόμο σήμερα και με ενόχλησε. Ο συνεπιβάτης του αυτοκινήτου μπροστά μου να ανοίγει το παράθυρο και να πετάει έξω σκουπίδια. Ένα χαρτομάντιλο κατακρίβειαν. Μες στην αναισθησία. Καλά ρε δεν έχουμε λίγη αντροπή πάνω μας? Ναι είμαστε βουτηγμένοι μες στον πολιτισμό.

Τελικά πολλά πράγματα με ενοχλούν τις τελευταίες μέρες. Μπας και θα αδιαθετήσω?

2010-01-18T12:23:00.001-08:00

You told me that you wanted to see the real me. I told you that if I showed you the real me, you would just get up and leave. I showed you my naked body instead. You kept insisting that that was not enough for you. I told you my soul is unstable. You like stability. You are afraid of a challenge. You are afraid of the unfamiliar. I'm afraid of it too but it seems you are afraid of it more. You left me no choice. Just when I started showing you the real me you got up and left. Just as I thought. No you didn't get up and leave. I told you to get away. You said that you had changed your mind.

You said that seeing me naked physically was now enough for you. I felt relieved for a while. Then I realised that tables have turned. My wants, needs and pride wouldn't allow me anymore to accept anything less. So, it was my turn to tell you that I wanted you to get up and leave. And you did. You came back 2 days later but I ignored you.

We lost touch. I was fine with it. But then I saw you accidentally. You were in someone else's little world. I distracted you for a second but that was it. I didn't stick around. But it bothered me. And then it hit me. I realised what might have changed your mind. I realised why getting to know my superficial character was enough for you. It wasn't because you weren't ready to enter another world. It was because you could now go to your old world, the familiar one. The safe one with no complications or any challenges. You contacted me that very same night. I'm guessing you liked the familiar world but you couldn't exactly let go of the new one.

I should have told you right then and there that my world might be a bit distant but it's only because it's fragile and keeping a distance is a way of preserving itself. I guess I didn't think it was important. I thought I could handle it and I did actually. But then you went and screwed things up again. I will try and be fair though. I am a bit to blame as well. I should have told you from the beginning what was going on in my mind. But I was scared. Then again maybe I just didn't take you seriously. Or maybe I couldn't get it off my mind. You in a world that was not mine. You said that you had left that world. I didn't respond to that cause I didn't know what to say. Or maybe I wasn't sure if I wanted you in my world anymore. So it didn't matter if you had left that world.

I let the young teenager inside me test the waters. You took it the wrong way. Why didn't you say anything? Testing the waters does not mean that you are back in. Whatever made you think that? But it's not entirely your fault. I should have told you that it bothered me. A lot.

I was testing the waters. That means that things are unstable. You thought things were stable. You didn't like it when I was acting as if my world was not completely yours. WHY DIDN'T YOU SAY ANYTHING? And then you left again. How am I supposed to know what bothers you if you don't say something? You just disappeared. My little voice inside my head tried to contact you. Your little voice though did not respond. I tried lots of times. And then I gave up. It seems that the old world had won. Too bad. Cause I really thought for a while that our worlds could get along just fine. I just needed some time to start trusting you again. But I guess you are not patient enough. Or maybe you are just too weak and you can't wait around for a long time. Especially when the old world is there and it's stable and most importantly it's telling you that it's still here and you can go back anytime.

Maybe it is for the best. You are probably too weak to handle all the ups and downs that my world has to offer. What bothers me though is that I have no idea what you are thinking about. You don't like confrontations do you? My world is pressing the bell button but there is no answer. I won't insist but I have a feeling that you will regret it some day. But this time I won't be there for you like last time. Now I'm letting you go. I must say though that I've learned something from you. Next time if something bothers me or if something just doesn't feel right I'll just say it. Even if it makes me a psycho or control freak. I just want some peace and quiet. I don't like mind games.

2010-01-08T11:48:00.000-08:00

Κάθομαι και βλέπω έτσι για αλλαγή το X Factor. Σήμερα είναι από εκείνες τις νύχτες που απλώς θέλω να απλώσω στο καναπέ, μπροστά από την τηλεόραση και να δω καμιά χαζομάρα, κάτι τελοσπάντων που δεν θέλει πολλή σκέψη. Παράγκειλα και την πίτσα μου και περιμένω να αρχίσει το βράδυ μου, ένα ήσυχο βράδυ που θα το περάσω με τον εαυτό μου που τον πεθύμησα πολύ.

Κάθομαι λοιπόν και κάνω ζάππιγκ. Βάζω τον Αντ1 και δείχνει το X Factor. Άτε λέω στον εαυτό μου, αυτό θα δω απόψε. Μέχρι τώρα πρόλαβα και είδα 2 διαγωνιζόμενους και 2 κριτικές. Εκείνο που μου έμεινε στο νου και το λένε πολλοί κριτές τέτοιων εκπομπών είναι οι φράσεις του στυλ "Δεν το φόρεσες το κομμάτι" ή "Το πήρες το κομμάτι και το έκανες δικό σου" ή "Σε παρακολουθούσα την ώρα που το τραγουδούσες και κατάλαβα ότι ζούσες το κομμάτι" ή " Όταν έλεγες το τραγούδι μου έδωσες να καταλάβω ότι ήσουνα αλλού, το ένιωθες" κτλ κτλ.

Και εγώ μένω με την απορία...όλα αυτά που τα βλεπετε δλδ? Ο ένας το έκανε δικό του, ο άλλος ταξίδευε. Και λέω τώρα...μόνο εγώ έχω αυτήν την απορία?

2010-01-06T04:59:00.000-08:00

Self evaluation...oh yes not always objective and at the same time not the easiest thing to do. But here goes nothing.

I am just a simple gal who uses humour (and somtimes sarcasm) to hide my insecurities. I am not always honest with myself and others. Well actually I am honest with myself it just takes me some time to realise it. I think. I might not always be honest with other people either because I'm afraid or because I am just trying to be polite.

I think, no I know I'm gonna start being honest or even blunt with others without caring about any of the consequences. Yes that will be one of the many resolutions that I have for this year. And it won't be as easy as I think but I 'll try.

-Does this dress look good on me?
-No

-Is my cellulite visible?
-Yes, and I think it got worse.

-Have I gained some weight?
-Yes, you have

-Did that guy just check me out?
-No, he is actually trying to get the attention of the barwoman behind you.

-Do you think you are actually smarter than me?
-I don't just think, I know.

-Is my nose too big?
-Yes. I would seriously consider having a plastic surgery if I were you.

-Are you ignoring me?
-Yes, I am

Boyfriend to girlfriend
-Were you just checking that guy out? Right in front of my eyes?
-Yes, I was. He has a much better body than you.

-Am I the only person in your life?
-No, you are not.

-Does the whole world revolve around me?
-No, honey it doesn't.

-Am I immature for my age?
-Yes, you are.

-Do you support the ban of smoking in public places?
-Yes, I do.

Βαριεμαι

2010-01-03T12:10:00.000-08:00

Έπεσε μεγάλη βαρεμάρα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Ουφ και πάλι ουφ. Την τελευταία φορά που ένιωσα έτσι ήταν όταν ήμουν εεεε....βασικά δεν θυμάμαι την τελευταία φορα που ένιωσα έτσι. Ωραίος τρόπος να αρχίσουμε τη χρονιά...Ανυπομονώ για το αύριο αλλα ταυτόχρονα το φοβάμαι.

Όταν ήμουν μικρή δεν μου άρεσε ο ύπνος γιατί πίστευα ότι ήταν χάσιμο χρόνου αφού βασικά δεν κάναμε τίποτα...Που να 'ξέρα ότι χρόνια μετά θα σκεφτόμουν να πάω για ύπνο γρήγορα γιατί δεν είχα κάτι εποικοδομητικό να κάνω και ανυπομονούσα για μια καινούρια μέρα. Let's just hope this is one of the very few times I am actually going to feel like this.

2010-01-03T01:27:00.000-08:00

New year, new beginnings, new life, new everything. New goals, new people, new life-better life.
There is a phrase that my grandmother uses. Το πολλή Κυριε Ελέησον βαρκέται το τζαι ο παπάς. Πολλά πετυχεμένη φράση. Το λάθος μου είναι που περίμενα να αλλάξει ο χρόνος για να το πάρω απόφαση. Δεν πειράζει, κάλλιο αργά παρά ποτέ ναι?

Δεν έβρεξε χτες. Σήμερα μπορεί να βρέξει. Ο καιρός αλλάζει. Και η γλώσσα αλλαζει. Είναι σαν ένα ζωντανό οργανισμό. Υπάρχει τίποτε πάνω στη γη που δεν αλλάζει σε μορφή, χαρακτήρα κτλ κτλ? Ακόμα και οι πέτρες αλλάζουν. Τώρα ποιος άλλαξε? Μήπως έμεινα εγώ στάσιμη και οι γύρω μου άλλαξαν? Μήπως εγώ άλλαξα και οι άλλοι έμειναν στάσιμοι? Και αν άλλαξα, άλλαξα προς το καλό ή προς το χειρότερο?

Άτε ολάν ποιος σε ρωτά, και who cares? Που λέτε δεν έβρεξε την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Θυμάμαι ότι πέρσυ την παραμονή ήταν πιο ψύχρα απο φέτος. Θυμάμαι επίσης ότι σαν έφευγα από σπίτι για να γιορτάσω τον ερχομό του τότε νέου χρόνου είχε πιο πολλή κίνηση στους δράμους. Σήμερα θα πάω στις Φοινικούδες. Είναι η τελευταία μέρα της ζωής που ζούσα μέχρι τώρα. Από αύριο όλα αυτά που ήξερα τέλος. Δεν θα κόψω το κάπνισμα γιατί ποτέ δεν το άρχισα. Λέτε έτσι για αλλαγή να το αρχίσω? Άλλοι το κόβουνε, εγώ θα το αρχίσω. Χεχε.

Πολλά μηνύματα μόλις άλλαξε ο χρόνος. Μαλιστα από ανθρώπους που επικοινωνούμε 2 φορές το χρόνο. Μια φορά τα Χριστούγεννα και μια φορά όταν αλλάξει ο χρόνος. Γιατί τα κάνουμε αυτά τα πράγματα εμείς οι ανθρώποι? Βρε παρέα έχει τόσο πολύ καιρό να βρεθούμε που αν με δεις τυχαία στο δρόμο δεν θα με καταλάβεις. Αλλά δεν ξεχνάς να μου στείλεις ένα από εκείνα τα mass msgs που βασικά κατά τη γνώμη μου τα βρίσκω πολύ ψυχρά. Καλύτερα να μην μου στέλνεις.

2009-12-15T13:09:00.000-08:00

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και μου φάνηκε πως είδα μια τάτσα κόκκινη πάνω στα σεντόνια. Επειδή ήταν πριν βάλω τους φακούς επαφής μου και ούτε τα γυαλιά μου φορούσα δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι ήταν η κόκκινη τάτσα. Εκείνη την ώρα άρχισα να μιλώ στον ευατό μου. Ρε μπας και αδιαθέτησα και δεν το κατάλαβα? Σκύβω τότε για να δω καθαρά τι ήταν τελοσπάντων αυτή η τάτσα και ταυτόχρονα προσευχόμουνα να μην αδιαθέτησα γιατί απλά δεν ήθελα. Σκύβω λοιπόν και το μυστήριο λύθηκε. Ευτυχώς δεν αδιαθέτησα. Ήταν απλώς ένα κουνούπι που μάλλον θα με ταλαιπώρησε κατα τη διάρκεια της νύχτας μέχρι που με κυρίευσε το ζωώδες ένστικτο μου και το σκότωσα στον ύπνο μου. Πρόλαβε όμως το άτιμο και ήπιε αρκετό αίμα μου κρίνοντας από τη τάτσα που άφησε πάνω στο σεντόνι όταν το σώμα του πιττακώθηκε όπως λέμε και στα κυπριακά από το χέρι μου.

Τώρα γιατί τα λέω αυτά? Δεν ξέρω για να περάσει η ώρα. Καληνύχτα.

2009-12-10T12:14:00.000-08:00

Έχει το τελευταίο καιρό που η ψυχολογική μου κατάσταση έχει περίεργα σκαμπανεβάσματα. Τη μια στιγμή είμαι καλά και την άλλη νιώθω χάλια. Τη μια στιγμή νιώθω μες την τρελλή χαρά την άλλη νιώθω άδεια μέσα μου. Μένω σπίτι γιατί δεν θέλω να βγω έξω. Γιατί να βγω σκέφτομαι? Θα δω τα ίδια πρόσωπα, θα πάω στους ίδιους τόπους, θα πω τις ίδιες κουβέντες. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και κάνω το γύρω της Λευκωσίας. Μετά το βαριέμαι και πάω προς Λάρνακα. Στο τέλος θα λείψουν και οι τόποι στη Κύπρο. Και μετά τι? Βαρέθηκα.

Χτες και σήμερα έφτασα στο αμήν. Κανεί λέω δεν πάει άλλο. Μετά σκέφτομαι τους ανθρώπους γύρο μου αλλά και εκείνους που μπορεί να μην μιλάμε πλέον αλλά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Είτε προς το αρνητικό είτε προς το θετικό.

Πολλά άσχημο πράγμα να νιώθεις άδεια μέσα σου. Τίποτε δεν με συγκινεί. Θέλω να το αλλάξω, να μην νιώθω έτσι πλέον αλλά δεν ξέρω πως. Θα δοκιμάσω καινούργια χόμπυς και σε κάποια φάση θα το βαρεθώ και αυτό. Έτσι πάει συνήθως. Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια. Ούφου. Νιώθω πολλά πράγματα μέσα μου αυτή τη στιγμή που θέλω να τα εξωτερικεύσω (αν υπάρχει έτσι λέξη) αλλά για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν ξέρω πως, τι να πώ που θα αντιπροσωπεύει πλήρως τι γίνεται στο κόσμο μου. Πράγμα ανησυχητικό γιατί στο προφορικό λόγο μπορεί μερικές φορες να μην μου βγαίνει αυτό ακριβώς που θέλω να πω αλλά πάντα στο γραπτό λόγο μπορούσα να πω αυτό ακριβώς που ήθελα.

Μπορεί να κάθομαι σε καφέ με μια φίλη και να μην έχουμε τίποτα να πούμε. Προσπαθώ αλλά δεν μου έρχεται να πω κάτι που δεν είπαμε ήδη. Και να βαριέμαι αφάνταστα. Και να σκέφτομαι...καλά τι λέγαμε πριν ένα μήνα μεταξύ μας, δεν βάζαμε γλώσσα μέσα και τώρα απλός να κοιτιόμαστε και να μην ξέρουμε τι να πούμε. Και σήμερα μετά από πολύ καιρο να βλέπω μπροστά μου τυχαία ένα άτομο που δεν μου συμπεριφέρθηκε με τον πιο καλό τρόπο στο παρελθόν και να έρχεται και πάλι στο μυαλό μου το ερώτημα που με βασάνιζε για αρκετό καιρό. Σε ποια φάση ρε παρέα σου έδωσα την εντύπωση ότι είναι εντάξει να μου συμπεριφερθείς λες και είμαι ένα τίποτα? Ότι ό,τι και να μου κάνεις δεν θα ενοχληθω? Ε όχι ρε δεν είμαι αναίσθητη. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που με ενοχλούν ασχέτως αν δεν το δείχνω πάντα.

Ουφ μεγάλη σύγχυση. Και μετά να σκέφτομαι ότι δεν έχω το δικαίωμα να παραπονιέμαι και να μουρμουρώ (άσχετο αν μουρμουρώ μόνο στον εαυτό μου) τι στιγμή που έχω μια οροφή πάνω από το κεφάλι μου και έχω φαί στο πιάτο μου. Νομίζω ότι με πολύ απλά λόγια μου γύρισε.

in the land of the unexplainable

2009-12-09T13:46:00.000-08:00

I've been having the weirdest dreams since I can remember. Two dreams however seem to have stuck on me the most. The first one was when I was about 7 years old. I was dreaming that I was sleeping on my bed. I could see my body sleeping from above. It's as if my body was in bed sleeping but my soul left my body, went up towards the ceiling and watched myself sleeping.

The second one was when I was a teenager. But I should mention, that night I watched a show on TV that talked about psychic abilities telling the future and blah blah blah. So suffice to say that I was affected by it. Anyway I dreamt that I went to a fortune teller to tell my future. She told me (and I can still remember how serious she was when she was telling me this) that I would die at a young age. According to her, she told me that one day after returning from a night out I will have a fatal car accident. How creepy is that?

I think it's time to go to bed now. I should seriously stop drinking wine before going to bed. It makes have these weird thoughts that I'm too bored to share...my bed missed me and it's calling my name.

Obladi Oblada

2009-12-05T09:25:00.000-08:00

I've been sitting here for over an hour typing and then deleting and typing and then deleting all over again. I'm trying to find the best way to describe how I feel right now. But no word seems, to me that is, to express in accuracy how I feel. But I'm gonna try it anyway. It's quite simple actually when you think about it, and I'm almost pretty sure that I'm not the only one that has ever felt this way at some poing in their lives. I'm just avoiding the subject right now by saying meaningless things but whatever. It's not like this is a university essay.

Ok back to what's been troubling me for the last few days now. Whatever I'm about to say next is directed to a certain someone who will probably never read this and to be honest I would prefer it that way. Maybe it's wrong of me to wish that. Maybe that certain someone should know how I feel but some things are just easier said than done. Better yet, some things should just never be uttered cause they would just be hurtful. Or whatever I dont think I'm making any sense but that's ok this is just me thinking about everything and everyone or nothing and no one.

Ok wake up, back to the point. On the one hand I wanna tell you (and I'm quoting my little cousin on this one) schllaaaaaang eta oulla jame. Now who's begging who to be let back into my life??? Deserves you right, should've thought about that before treating me like crap. On the other hand I wanna tell you ok, you can come back into my life.It's ok if you hurt me and humiliated me I'll just put my dignity aside and let you back in. It can't be that hard right??

The thing is, I'll never put my dignity aside and you know that and I know that, but what am I supposed to do? Crap, I already know the answer to that one but it's so hard letting you go. Maybe the reason it's taking me so long to decide is because I wanna see you suffer. I wanna see you getting on your knees begging me to forgive you. Does that make me mean? Does that make me a bitch?

And what happens when the people you are hanging out with are not on the same wave length as you if you know what I mean. I'm not a snob but I'm starting to feel that I don't belong there anymore. They want different things than me. They wanna settle down and that's all they think about. And I just wanna shake them up and tell them that there is more to life than settling down. I wanna settle down too at some point but not now. I'm young I wanna live my life, experience things now that I can. Settling down can wait right? Why jump into things and then regret it when it's already too late?

Did I mention that I wanna see you literally begging me to let you back in? Crap crap crap.

2009-10-14T12:26:00.000-07:00

Ήθελα πολύ να γράψω κάτι εδώ και λίγες μέρες για τις περιπέτειες που πέρασα το Σαββατοκυρίακο μου αλλά δεν μπορούσα. Ένιωθα να με πνίγει η ηλιθιότητα ορισμένων ανθρώπων. Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να σταματήσω.Ρε, μα πάτε καλά??

2009-10-07T05:09:00.000-07:00

Χτες σαν ερχόμουνα σπίτι μετά από μια έξοδο άρχισα να σκέφτομαι πόσο άλλαξε ο χαρακτήρας μου τα τελευταία χρόνια. Για να λέμε και την αλήθεια δεν πήγα από το ένα άκρο στο άλλο. Αλλά όπως και όλοι μας πιστεύω ο τρόπος σκέψης μου άλλαξε και μάλιστα προς το καλύτερο νομίζω. Άλλαξαν τα γούστα μου, η ζωή μου κτλ κτλ.

Υπάρχει όμως ένα πράγμα που δεν άλλαξε, μια επιθυμία κατακρίβεια, που δεν την εκπλήρωσα και μου έμεινε απωθημένο. Όταν ήμουνα μαθήτρια λυκείου ήθελα όταν με το καλό τέλειωνα το σχολείο, αντί να πάω για σπουδές όπως θα έκαναν οι περισσότεροι, να έκανα ένα γύρω του κόσμου. Φυσικά ορισμένα πράγματα are easier said than done. Οπόταν όταν αποφοίτησα από το σχολείο ακολούθησα και εγώ τους άλλους και πήγα για σπουδές αγνοώντας ή ξεχνώντας αυτή μου την επιθυμία. Χωρίς παρεξήγηση δεν το μετανιώνω. Στο κάτω κάτω ένα όνειρο ήτανε, άσε που δεν υπήρχαν και τα λεφτά και σιγά μην πλήρωνε ο πατέρας για να ταξιδέψω εγώ τον κόσμο.

Τώρα όμως που τέλειωσα και τις σπουδές μου και υπάρχουν έστω και λίγα λεφτά γιατί να μην το κάνω? Τώρα που μπορώ, που είμαι ακόμη νέα? Να πάρω ένα χρόνο άδεια, και απλώς να ταξιδεύω. Να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου, broaden my horizons hehe! Υπάρχουν πολλά πράγματα εκεί έξω που δεν ξέρω, και θα ήθελα να μαθω. Τώρα τελευταίως σκέφτομαι πολύ αυτή τη κίνηση και όταν μου μπει κάτι στο μυαλό και το επεξεργαστώ στο μυαλουδάκι μου μέχρι να συνηθίσω την ιδέα, στο τέλος το κάνω. Οπόταν το καλοκαιράκι του 2010 με βλέπω να παίρνω το βαλιτσάκι μου και να ξεκινάω ένα ταξίδι γνώσεων και εξερεύνησης.

Φυσικά δεν παίρνω και όρκο αλλά αν δεν είναι αυτό το καλοκαίρι τότε θα είναι το επόμενο. Το μόνο που ξέρω είναι ότι σε κάποια φάση θα το κάνω και αυτό. Το χρωστάω στον εαυτό μου.

2009-10-05T12:46:00.000-07:00

Έχει τις τελευταίες 2 μέρες με έχεις κάνει να ελέγχω συνέχεια το κινητό μου μήπως μου έστειλες μήνυμα ή αν μου τηλεφώνησες. Εσύ όμως ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Τώρα δεν ξέρω με ποιον πρέπει να θυμώσω περισσότερο. Με εσένα που από τη μια μέρα στην άλλη ψυχράθηκες εντελώς μαζί μου και για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν δίνεις σημεία ζωής ή με τον εαυτό μου που σου επέτρεψε να έχεις τόση μεγάλη επιρροή πάνω στη ψυχική μου ηρεμία??

2009-10-04T01:55:00.000-07:00

Κάναμε μια συζήτηση με την παρέα πριν μερικές μέρες και το θέμα σιγά σιγά πήγε στο τι γυρεύει ο καθένας από το αντίθετο φίλο. Άλλοι είπαν ότι θα ήθελαν ο ιδανικός σύντροφος να είναι οικονομικά ανεξάρτητος, άλλοι είπαν ότι θα ήθελαν να έχουν τα ίδια προσόντα δηλαδή να έχουν πτυχίο μια καλή δουλειά, άλλοι είπαν ότι θα ήθελαν να είναι εμφανίσιμος κτλ κτλ.

Αν με ρωτούσαν πριν λίγο καιρό πιθανό να έλεγα και εγώ τα ίδια πράγματα. Τώρα όμως άλλαξα γνώμη. Εγώ θέλω κάποιον που να μπόρει να με κάνει να γελώ. Και δεν εννοώ το ευγενικό χαμόγελο που απλώς χαμογελώ για να μην φανώ αγενής επειδή το αστείο που είπες είναι χαζό. Θέλω κάποιον που να έχει έξυπνο χιούμορ και να με κάνει να φίρνομαι κυριολεκτικά. Η ζωή είναι ήδη γεμάτη από προβλήματα οπόταν το χιούμορ για μένα είναι θησαυρός.

Φυσικά και η εμφάνιση και όλα τα άλλα θα παίξουν ρόλο αλλά θα είναι δετευρεύοντα. Δεν ξέρω μπορεί σε ένα μήνα να αλλάξω γνώμη και να είμαι κάπως τι είναι αυτές οι πελλάρες που έλεγα?? Ένας Θεός ξέρει. Αλλά το έξυπνο χιούμορ είναι ανεκτίμητο.

2009-10-01T03:57:00.000-07:00

I take two steps forward and three steps back.

Getting tired of this situation.

When will it end? When will I finally manage to end it?

do I really have to put a title here?

2009-09-30T03:13:00.000-07:00

People say that a picture is worth a thousand words.

I beg to differ. There is no feeling in a picture, all you see is shapes.

Seeing you in person on the other hand, that's what I would call magic.

χωρίς τίτλο

2009-09-26T05:40:00.000-07:00

Ήμουνα σήμερα στο κομμωτήριο για να ισιώσω το μαλλί που ο Θεός μου το έδωσε σγουρό γιατί έχει έξοδο απόψε και πρέπει να είμαι παρουσιάσιμη-τρομάρα μου εν με κανούσαν τα άλλα ούλα. Σαν ήταν ο κομμωτής από πάνω μου να μου κρούζει κυριολεκτικά το κεφάλι μου έκανα την εξής σκέψη...Στη ζωή μου μέχρι τώρα υπήρξαν 4 στάδια. Πρώτο τέλειωσα το δημοτικό. Μετά τέλειωσα το γυμνάσιο λύκειο (ιδιωτικό βεβαίως βεβαίως γιατί ο ντάντυ μου δεν ήθελε την κοράσα του να πάει σε οποιο και όποιο σχολείο). Μετά ακολούθησε το εξωτερικό και το πρώτο πτυχίο. Ε αφού επιάσαμε το πρώτο πτυχίο να μην κάνουμε και ένα μαστερ για να γίνουμε κομπλέ?? Το κάναμε και αυτό και κάπου εδώ τελειώνουν και τα στάδια. Μετά ερχόμαστε πίσω Κύπρο και βρίσκουμε μια καθώς πρέπει δουλεια. Και τώρα τι?? Βρίσκουμε και τον γαμπρό, κάνουμε οικογένεια παιδιά χτίζουμε το σπίτι μας, το σπίτι των παιδιών μας και αν μπορούμε και των εγγονιών μας? Μα τούτη εν η ζωή και εγώ άργησα να το καταλάβω??

Έκανα και μιαν άλλη σκέψη εξίσου σημαντική σαν ο κομμωτής ήταν απο πάνω μου και έκρουζε το κεφάλι μου. Εμφανιστήκαν οι πρώτες άσπρες τρίχες. Καλάν λέω ψέματα, έκαναν την εμφάνιση τους 20 άσπρες τρίχες. Ουφ πάλι ψέματα λέω και δεν θα πάω στον παράδεισο. Εμφανιστήκαν πολλές άσπρες τρίχες. Καλά εδώ υπερβάλλω αλλά χου κέαρς. Και μου το έλεγε η θεία μου ότι η μαύρη τρίχα ασπρίζει γρήγορα. Γιατί ρε πατέρα δεν μου έδωσες λίγο από εκείνες τις μακρινές σκανδιναβέζικες ρίζες σου? Να έχω ξανθό μαλλί που και να ασπρίσει δεν θα φαινεται τοσο??

Ένιγουις, εγώ απόψε θα βγω και πρέπει να καλλωπιστώ γιατί έτσι κάνουν οι καθώς πρέπει κοπελίτσες της ηλικίας μου. Άρχισα και ψιλοβαριέμαι αλλα αφού υποσχέθηκα. Καιρό έχει να πάω σε νυχτερινό κέντρο, προτιμώ πιο ήσυχα πράγματα. Δεν λέω καλά θα περάσω αλλά σκέφτομαι ότι αύριο θα ξυπνήσω και θα με πονάνε τα πόδια μου από τα ψηλοτάκουνα που θα φορέσω απόψε. Άσε που δεν θα μπορώ να πιω και λίγο παραπάνω να ξαλαφρώσω που λέμε γιατί εγώ θα οδηγώ. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που πεθύμισα από το εξωτερικό. Μπορούσα να πιω λίγο παραπάνω αν ήθελα σε κάθε έξοδο γιατί θα πηγαίναμε πίσω είτε με ταξί είτε με λεωφορείο είτε με τρένο. Μπορεί και κάποιες φορές περπατώντας. Τώρα που ανάφερα τα τρένα μου έλειψε η όλη φάση να μπαίνω στο τρένο και απλά να χαλαρώνω, να βλεπω έξω από το παράθυρο. Άσε που άλλες φορες παρατηρούσα τους γύρω μου και προσπαθούσα να τους ψυχολογήσω. Μου ήρθαν και άλλα πραγματα να πω τώρα αλλά βαριέμαι. Και ακόμα προσπαθώ να συνηθίσω να γράφω με ελληνικούς χαρακτήρες. Και αυτοί οι τόνοι? Πολύ σπαστικοί. Χαβ ε νάις γουίκεντ.

2009-09-23T13:27:00.000-07:00

Βαρέθηκα να περιμένεις τα πάντα από μένα. Βαρέθηκα για ψύλλου πήδημα να φωναζεις να σε βοηθήσω σε κάτι που άνετα θα μπορούσες να κάνεις μόνος. Βαρέθηκα να νιώθω τύψεις επειδή, σύμφωνα με εσένα δεν ήμουνα συμπονετική όταν περνούσες φανταστικές δύσκολες στιγμές του τύπου η κοπέλα που μ' αρέσει δεν με θέλει. Βαρέθηκα όταν σε στιγμές αδυναμίας και κακής ψυχολογικής κατάστασης να μεταμορφώνεσαι σε 10χρονο αγορακι που φταίνε για όλα οι γύρω του εκτός από εσένα. Βαρέθηκα την αδυναμία σου να αντιμετωπίζεις κάποιες καταστάσεις που είναι μέρος της ζωής και πάντα θα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτές.

Μ' αρέσει το γεγονός ότι με δέχεσαι έτσι όπως είμαι. Μ' αρέσει όταν νιώθεις άνετα να μου μιλήσεις για οτιδήποτε σε βασανίζει. M'αρέσει που ενθουσιάστηκες όταν σου έκανα δώρο ένα τριαντάφυλλο επειδή παραπονέθηκες ότι ποτέ μια γυναίκα δεν σου χάρισε ένα τριαντάφυλλο ενώ εσύ το έκανες πάμπολλες φορές. Μ' αρέσε η αγκαλιά που μου έδωσες που ήταν γεμάτη εκτίμηση και συμπάθεια προς το πρόσωπο μου και δεν ήταν μια τυπική αγκαλιά. Μ' αρέσει η παιδικότητα σου που έχεις που έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το τεράστιο ύψος σου και με το το νικνέιμ "γίγαντα" που σου έβγαλαν οι φίλοι σου. Λατρεύω τις στιγμές που περνούμε όταν είμαστε και οι δυο μας μεθυσμένοι. Μ' αρέσει το γεγονός ότι με βλέπεις σαν μια πραγματική σου φίλη και δεν παρεξηγάς ότι ανοησία και να κάνω. Μ' αρέσει που δεν μου αρέσουν τα πάντα πάνω σου γιατί έτσι μου δείχνεις ότι είσαι άνθρωπος σαν και μένα και είναι δεν πειράζει αν κάνω και λαθάκια μέσα μέσα. Μα πανω απ' όλα μ' αρέσει που είσαι εσύ, είσαι εδώ και θα είσαι για πάντα στη ζωή μου ότι και να γίνει.

communicating with the universe

2009-09-22T11:43:00.000-07:00

αρχίζοντας αυτό το ποστ ήξερα πολύ καλά τι θα έγραφα. Τώρα όμως μετάνιωσα. τί να πω? να πω ότι αν, όπως πιστεύει και μια γνωστή μου, θέλεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν θα συνομωτήσει για να το αποκτήσεις? Άλλοι θα σου πουν ότι όλα αυτά είναι βλακείες και άλλοι θα σου πουν ότι όλα είναι δυνατά φτάνει να το θέλεις πραγματικά και να το πιστεύεις. Μόνο τότε το σύμπαν θα σου κάνει τη χάρη. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι να πιστέψω. Σήμερα έγινε κάτι που το περίμενα και έλπιζα ότι θα συμβεί για πολύ καιρό και πράγματι έγινε. Είναι λόγω του σύμπαν ή καθαρή τύχη? Από την άλλη who really cares αν είναι από τύχη ή λογω του σύμπαντος? Φτάνει που έγινε εεε? Επίσης έμαθα και κάτι άλλο σήμερα...αν θέλεις κάτι πάρα πολύ τότε πρέπει να το κυνηγήσεις. Τα υπόλοιπα περί σύμπαν και τύχης θα πάρουν τη θέση τους τη κατάλληλη στιγμή, αλλά είναι δευτερεύοντα. So, lesson of the day?? You won't get away with it next time dude. Cause there will be a next time and a third time and a fourth time. Next time I will have the upper hand. Why? Because I said so.

αθκιαροσυνες

2009-09-17T12:22:00.000-07:00

Έβλεπα σήμερα ένα έργο με κλέφτες και αστυνόμους. Σε κάποια φάση όπως γίνεται συνήθως ο κακός πυροβόλησε τον ασυνόμο αλλά ο θαρραλέος αστυνομικός από θαύμα δεν έπαθε τίποτα σοβαρό. Την ώρα όμως ήταν κάτω ο αστυνομικός για 2 ολόκληρα λεπτά που ήταν λες και πέρασε μια αιωνιότητα μας έδειχνε σε κοντινό πλάνο το πρόσωπο του θαρραλέου αστυνομικού. Δεν ξέρω τι υποτίθεται θα έπρεπε να σκέφτεται ο θεατής την ώρα που έβλεπε τον αστυνομικό σε κοντινό πλάνο αλλά εγώ το μόνο που σκεφτόμουνα είναι αν εγώ τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου, μου το πρόσωπο μου θα είναι σαν αυτο του αστυνομικού. Οι φλέβες μου να εξέχουν από το μέτωπο μου, τα μάτια μου να είναι ορθάνοιχτα και να σπαρταράω. Μακάβρια πράματα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι τώρα τελευταίως έχω πολύ ελεύθερο χρόνο στα χέρια μου που μπορεί σιγά σιγά να με οδηγήσει στη παράνοια και σε φαντασιόπληκτες σκέψεις. Η αδερφή μου πάντα μου έλεγε ότι είμαι φαντασιόπληκτη. Πράγματι είμαι. Μην της δώσω όμως και την ευκαιρία να υποστηρίζει αυτή την άποψη με στοιχεία. Πρέπει να βρω και άλλα χόμπυς νομίζω. Ναι αυτό θα κάνω. Ουφ ξαλάφρωσα τώρα.

to whoever may be reading this

2009-09-15T11:49:00.000-07:00

to whoever may or may not be reading this, αν μπορουσε καποιος να μου προτεινει καμια παραλια preferably στη Λαρνακα που να μπορω να παω κανενα απογευματακι μονη και να μην εχει πολυκοσμια ετσι απλως για να χαλαρωσω θα το εκτιμουσα πολυ :)

ευχαριστω :)

2009-09-14T12:21:00.000-07:00

με ποια κριτηρια μπορεις να αποκαλεσεις καποιον καλο φιλο? εχω την εντυπωση οτι δεν ημουν και η καλυτερη φιλη στο κοσμο τους τελευταιους 2 μηνες. Το παραξενο ομως της υποθεσης ειναι οτι οι αλλοι αντι να με γραψουν μετα απο τετοια συμπεριφορα εκ μερους μου (κατι που εγω αυτο θα εκανα αν μου συμπεριφερονταν οπως τους συμπεριφερομαι) αντιθετως ποιο πολυ επιμενουν και ξαναρχονται. Χωρις παρεξηγηση, αυτο θα επρεπε να με χαροποιει ΠΑΡΑ πολυ. Με κανει ομως και νιωθω ασχημα. Ξερω πως δεν συμπεριφερομαι σωστα εδω και καιρο, εσυ γιατι εισαι τοσο καλη απεναντι μου? νιωθω να με πιεζουν. απο τη μια δεν σε θελω εξω απο τη ζωη μου, απο την αλλη πολυ με πιεζεις με την καλωσυνη σου και το loyalty σου. Δεν το αξιζω. Σου χρωσταω ενα συγνωμη, αλλα πως θα βρω το θαρρος να στο πω??

2009-09-09T13:35:00.000-07:00

το λοιπον, τωρα τα γραφω ολα αυτα γιατι καπου πρεπει να τα βγαλω απο το συστημα μου αλλιως δεν με βλεπω καθολου καλα. Ειμαι απο τη φυση μου κλειστο ατομο και μονο σε ατομα που ειναι πολυ κοντα μου μοιραζομαι καποιες σκεψεις μου. Μπορει καποιος δηλαδη να πει οτι δεν εμπιστευομαι ατομα ευκολα. Δεν ξερω γιατι παντα ετσι ημουν. Δεν υπαρχουν δηλαδη οι συνηθισμενες ιστοριες καποιος καποια με πληγωσε και απο τοτε δεν εμπιστευομαι τους αλλους κτλ κτλ.
Αυτη λοιπον ειναι η δικη μου ιστορια. Εχει ενα μηνα περιπου που μπηκε στη ζωη μου ενα ατομο. Τη πρωτη φορα που τον ειδα εκανα τη σκεψη οτι ειναι ομορφο παιδι. Ως εκει ομως γιατι ημουνα σε καποια φαση στη ζωη μου που δεν ηθελα τετοιου ειδους τρεχαματα. Μεχρι εδω ολα καλα και ωραια. Καθως περνουσε ο καιρος αρχισαμε να μιλουμε και να γνωριζομαστε καλυτερα. Μετα υποψιαστηκα οτι το παιδι αυτο μπορει να θελει κατι παραπανω...ανθρωπος ειμαι, ηταν παρουσιασιμος οποταν λεω αφου μπηκα στο χορο θα χορεψω και οτι γινει...στο κατω κατω μια ζωη την εχουμε. Οσο περνα ο καιρος και ερχομαστε ολο και πιο κοντα αρχιζω να φοβαμαι και να προσπαθω να του βρισκω αρνητικα για να τραβηχτω μακρυα του. Το παραδεχομαι οτι σε αυτο το θεμα φταιω εγω...δεν ειναι και η πρωτη φορα που φευγω μακρυα γιατι φοβαμαι να ερθω πολυ κοντα σε καποιον.
Πισω στην ιστορια ομως. Μετα απο αρκετη συζητηση με τον εαυτο μου λεω οτι δεν μπορω να συμπεριφερομαι ετσι μια ζωη...πρεπει να παρω και ενα ρισκο. Την πηρα την αποφαση μου και ηταν τελειωτικη. Ελα ομως που εκανα σχεδια χωρις τον ξενοδοχο...και να μαθαινω απο τριτους οτι το παιδι ειναι ηδη σε μια σχεση...εκει να δεις αντιδραση, λες και επεσε ο ουρανος πανω μου. Τη μια αρχισα να σκεφομαι μηπως εγω παρεξηγησα τα σημαδια? Μηπως ειδα κατι που ομως δεν υπηρχε?? Απο την αλλη ομως δεν γινεται...ολα τα σημαδια τα παρεξηγησα?? Τελικα ηρθα στην αποφαση οτι το παιδι ειναι ενα γαιδουρι και πολυ απλα λυπαμαι την φιλεναδα του. Ολα αυτα τα συναισθηματα ομως δεν με κανουν να νιωθω καλυτερα...για να ειμαι ειλικρινης πληγωθηκε πολυ ο εγωισμος μου γιατι ειναι η δευτερη φορα που μου συμβαινει κατι τετοιο. Την πρωτη φορα δεν με ενοχλησε πολυ δεν ξερω γιατι. Τωρα ομως δεν μπορω να το χωνεψω. Τοση γαιδουροσυνη???

Αίμα, δάκρυα και ιδρώτα

2009-07-02T04:54:00.000-07:00

Καιρό ήθελα να το κάνω αυτό. Να έχω δικό μου μπλογκ αλλά πάντα είχα άλλα πράγματα να κάνω όταν ήμουν ονλάιν οπόταν δεν έτυχε. Σήμερα πέρασα μια τραυματική εμπειρία και με κάποιον πρέπει να το μοιραστώ ας είναι και από εδώ πέρα.
Ήμουν σήμερα στη γραμμή για να πληρώσω το τηλέφωνο και όπως το περίμενα η ουρά ήταν μεγάλη. Στεκόμουνα περίπου κανένα 5λεπτο όταν ήρθε πίσω μου μια κυρία και περίμενε τη σειρά της όπως όλοι μας εκεί πέρα. Μέχρι εδώ όλα καλά και ωραία. Σε κάποια φάση νιώθω κάτι μαλακό και ζεστό να αγγίζει την πλάτη μου. Γυρίζω πίσω ήταν η κυρία και βασικά κολλούσε πάνω μου. Μήπως νόμιζε ότι έτσι θα φτάσει πιο γρήγορα στο ταμείο?? Δεν είναι η πρώτη φορα που βρέθηκα σε έτσι φάση αλλά ειδικά σήμερα που δεν ήμουν στη καλύτερη μου φάση επιάσαν με τα ίχλιχλι μου που λέει και ένας παρέας μου. Να κολλά το στήθος της πανω μου και μετά σιγά σιγά να νιώθω και την τσάντα της να πιέζει την πλάτη μου. Αν ήμουν δηλαδή και κανένας άντρας θα την παρεξηγούσα. Καλαν, τούτοι οι ανθρώποι δεν σκέφτονται καθόλου? Δεν βαζουν το νου τους να δουλέψει λίγο? Συγγνώμη κυρία μου αλλά δεν θέλω να νιώθω τον ιδρώτα σου πάνω μου. Είναι και καλοκαίρι, κανεί με ο δικός μου ιδρώτας. Αυτά προς το παρών ντίαρ μπλογκ. Ενας θεός ξέρει πότε θα ξαναγράψω.